Het leed dat de camping heet.

Jarenlang reisde Saskia met haar gezin per vliegtuig naar exotische bestemmingen en maakten ze fantastische rondreizen. Maar een camping ervaring ontbrak nog...

Jarenlang reisden we per vliegtuig naar exotische bestemmingen en maakten we fantastische rondreizen. We verbleven in subtropische oorden, met uitzicht op een tropisch regenwoud of we zaten aan zee te turen naar de ondergaande zon. Geen overdaad aan luxe, maar wel alles aanwezig zeg maar…

Tropische oorden

In die jaren heeft ons zoontje zich fantastisch vermaakt, indrukwekkende dieren en de mooiste oorden gezien en vriendschappen gemaakt met kinderen die zo uit de rimboe kwamen. De lange vliegreizen werden met veel plezier ontvangen om zichzelf urenlang te vermaken met spelletjes en films. We maakten hem wereldwijs. Het campingleven is hierdoor aan hem voorbij gegaan. Zo jammer zeggen de meesten want een camping is DE ultieme vakantie voor kinderen. Een groot gemis voor ons kind. Het voelde soms alsof we hem iets waardevols in het leven onthielden. Want een camping is het hoogtepunt voor ieder kind. Ik voelde me schuldig. Al die jaren sleurde ik hem de wereld over terwijl ik hem het campingleven door ons toedoen ontnam.

Vorig jaar (2017) hadden we, gezien alle omstandigheden, geen tripje naar de andere kant van de wereld geboekt. Ik had in feite nog niks staan, maar toen ik het groene licht kreeg van familie en jeugdzorg heb ik direct een last minute geboekt voor ons 4tjes. Ik wilde met de auto naar een camping want nu kon het … een kindervakantie in aantocht en ik wilde hem niet later met een trauma opzadelen omdat we dat nooit hadden gedaan! Maar wat bleek, bijna alles zat vol. Behalve wat staanplaatsen op diverse campings. Toch vond ik nog een luxe caravan voor 8 dagen aan de Franse kust. Wat een geluk!

Op naar de camping

Met een auto volgeladen tuften we tussen die andere Nederlanders op weg naar Frankrijk. Onderweg zegt mijn man nog, wie had dat gedacht we horen er nu gewoon bij. Net als de rest die braaf in colonne over de Franse wegen naar het zuiden afreist. Hoewel wij wel opvallen zo zonder caravan of dakkoffer en zonder de wc rollen op de hoedenplank. Bij ons past alles gewoon in de achterbak van onze directeursbak. Wat nemen die mensen dan toch allemaal in godsnaam mee? Ben ik soms heel veel vergeten?

Onderweg verzint ons kind uit verveling het raadsel; ruik de geur van mijn scheet en onze reis is compleet. Maar we doen het allemaal voor de kinderen toch, zeggen we maar weer een keer tegen elkaar. Want als zij lol hebben, dan hebben wij automatisch ook een leuke vakantie. We rijden hoopvol verder, de horde achterna.

We doen het voor de kinderen

Na een lange reis met wat oponthoud door drukte op de weg komen we aan bij de ultieme droomplek voor kinderen. Tenminste dat is dus wat ze altijd zeggen. Bij het zien van onze vakantieplek en uitzicht kijken wij elkaar aan. We doen het voor de kinderen, is onze gezamenlijke gedachte.
Gelukkig doen ze ons wel polsbandjes om en zo hebben we toch weer onze vertrouwde “all-in vakantie gevoel” terug. Hoopvol maak ik de bedden op (wat je uiteraard allemaal zelf moet meenemen en opmaken). Ontdekken we dat er geen WiFi of tv is en kijken we naar de trieste weersvoorspellingen. Oké, dit is niet voor ons maar wel voor de kinderen zeggen we maar weer!

Maar die positieve gedachten zijn direct verdwenen als de kinderen binnen 10 minuten terug zijn bij de caravan met de mededeling dat ze er niks aan vinden. Waarom niet, vraag ik. Er zijn teveel kinderen hier!

Terwijl het nog tot me door moet dringen dat deze vakantie sowieso een trauma gaat opleveren maar dan voor ons gaan de jongens voetballen in de caravan. Ik explodeer bij de gedachten dat ik straks nog moet gaan bijbetalen voor deze hut als straks de kinderen het interieur hebben kapot geschoten met die voetbal.
Dus ik jaag ze de caravan uit en schreeuw dat als ze zich niet kunnen vermaken ik VANDAAG nog terug rij.
Mama is niet boos, maar woest en dat weten zij ook. Ze verlaten de caravan en weg zijn ze….

Regen

Alex zegt dat ik het maar positief moet gaan bekijken en zegt daarbij (als het de volgende ochtend ook nog eens regent) dat we nog maar 9 uur moeten om weer naar bed te kunnen. Lekker hoopvol dus.
Bij het zien van andere Nederlanders zeg ik steeds dat ik het sneu vind voor ze dat ze er ook zijn.
Terwijl Alex zegt dat deze mensen het misschien wel helemaal geweldig vinden om in de regen in de voortent te zitten. Komen straks thuis en zeggen waarschijnlijk; het was weer een top vakantie.

Ondertussen zitten Alex en ik in de caravan te luisteren naar onze Limburgse buurman en zijn gezin. We hebben ze nog nooit gezien maar inmiddels weten we alles over ze. Vader is de hele dag boos. Als de kids hun eten niet opeten dreigt hij dat hij het eten in een kartonnen doos doet en naar huis stuurt. 5 minuten later moeten ze net zo lang aan tafel totdat het op is en weer 5 minuten later moeten ze naar bed als ‘t nu niet op is. Pfffff, doodvermoeiend die man.

Camping life

Kyan en Rick (zo heet onze pleegzoon opeens) vermaken zich inmiddels prima en komen met Thomas en Max de caravan in om geld te halen voor de speelhal als ik om 22.30 ze op wil gaan halen staat hij opeens voor mijn neus met een onbekende fiets met de mededeling dat ze naar de disco gaan en of we zo macaroni kunnen gaan eten want hij heeft honger! Dat hij zo kan gaan douchen en naar bed gaat hoort niet bij zijn nieuwe camping levenstijl.

De volgende ochtend gaat Alex brood halen en een doos bij de receptie. Hij is die boze buurman zat en zegt ‘m deze keer zelf terug te sturen. Hij zou ook graag willen shoppen hij wil graag een muts en een sjaal kopen en op de vraag wat we vandaag zullen gaan doen zegt hij te gaan sneeuwschuiven pfff ik ben net wakker en t beloofd nu al weer een leuke dag te worden!!!

Mocht de zon vandaag nog gaan schijnen zal ik op het dak van de buurman zijn auto moeten klimmen voor een straaltje zon. We zetten de waterkoker maar weer eens aan om zo ergens in de middag een kopje thee te kunnen drinken. De kinderen zijn inmiddels echte camping burgers en hangen tussen de rest vd ongewassen kinderkoppies bij de hangplek.

Als ik vraag of ze een broodje komen eten vertellen hun vriendjes dat ze al patat met z’n allen hebben gegeten. Kyan heeft ze namelijk getrakteerd bij de camping snackbar.

Tja, welk kind wil nou niet zo’n camping vriend.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results