Het schoolplein.

En dan is ‘ie ineens vier en sta je op dat beruchte schoolplein, waar ik het liefst met piepende banden wil komen voorrijden, kind eruit en dan snel weer weg. Maar dat kan niet.

Eerste schooldag

Het is Ties zijn eerste dag en hoewel hij al vier jaar twee dagen in de week op de opvang zit, o nee dat noem je een kinderdagverblijf, in hetzelfde pand en dus veel meer mensen kent dan ik, vindt hij het toch spannend. En ik ook. “Hoi Ties, mag je nu ook naar de grote school?” vraagt een moeder die ik wel van gezicht ken, maar verder niet. Moet ik mezelf nu gaan voorstellen? Ik doe het niet. Ties kruipt achter mij weg en ik babbel wat voor hem. De bel gaat. Een nare doordringende bel. We gaan naar binnen.

Stress

Ties zit aan mijn been vastgeplakt en wil ineens niets meer. Oké, dit kunnen we. Beker voor de pauzehap in een mandje op een tafel buiten het lokaal. Geen idee waarom dat niet in de koelkast mag bij de andere beker en lunchtrommel, maar ik volg gehoorzaam de andere moeders. Rugtas met reserve kleding onder de tafel. Ties is al een hele tijd zindelijk, zowel overdag als s’ nachts, maar sinds een paar weken gaat het af en toe toch mis op de opvang, ja sorry, maar zo noem ik dat nou eenmaal. Volgens de meiden (pedagogisch medewerkers, maar Ties zegt altijd juffen en ik dus meiden) heeft Ties misschien wel last van stress. Afscheid van de opvang, vier worden en dan ook nog voor het eerst naar school. Ik knikte en mompelde wat van “Ja, dat zou best eens kunnen.” En achteraf vraag ik mezelf af of ik ook stress had toen ik voor het eerst naar school moest. Mijn moeder en ik verhuisden zo’n beetje elke drie jaar, dus ik had enorm stress moeten hebben denk ik.

Afscheid nemen

Goed, jas op een haakje. Alle haakjes hebben een sticker met een naam erop, maar Ties nog niet. Ik hang zijn jasje naast de laatste naam op. En dan de klas in. Het is een grote chaos met moeders en kinderen. Om tien over half negen vraagt de juf of de moeders nu echt weg willen gaan omdat ze wil beginnen. Een van de moeders zegt: “Het is hier net de peuterspeelzaal, dus daarom blijft iedereen hangen.” En dan gaan ze toch maar weg en mag ik nog even blijven. De juf legt uit dat ze net met een nieuw systeem zijn begonnen en het nog niet helemaal vlekkeloos loopt. Ik vind het prima. Ik mag nog even samen met Ties lezen. Maar net als hij er ook lekker in zit is het alweer tijd voor de volgende activiteit. Ties is boos omdat hij nog wil lezen. Ik mag zolang blijven als ik wil volgens de juf, maar het lijkt me beter als ik nu ga.

Kletsende moeders

Het is nog even huilen, maar de juf vangt hem goed op en betrekt hem bij de rest. En dan heb ik ineens vijfeneenhalf uur vrij en ben doelloos in huis bezig met allerlei klusjes tegelijk, maar maak niets af. Eindelijk, ik mag hem weer ophalen. Met lood in mijn schoenen sta ik weer op het schoolplein. De meeste groeten wel, maar daar blijft het bij. Moeders zoeken elkaar op en staan te kletsen. Zal ik hier ooit tussen passen? Ik ben normaal echt niet op mijn mondje gevallen, maar het is duidelijk dat ik nog niet echt goed kan socializen met andere moeders.

Spelen

Daar gaat gelukkig die nare bel weer. Er lopen wat grotere kinderen naar buiten en dan zie ik Ties. En hij ziet mij. Hij komt op me af rennen met zijn jas aan en rugtas om. En met andere kleren aan die ik niet ken en in een hand een grote plastic tas. Ik geef hem een dikke knuffel en hij ziet er gelukkig uit. “Was het leuk?” vraag ik. “Ja mama en ik heb twee keer in de broek geplast!” Hij lacht nog steeds. De juf komt er ook bij staan. “Het ging goed hoor.” zegt ze. “De ongelukjes waren twee keer buiten. Dan heeft hij geen tijd en is te laat met plassen.” “Ja, ik was druk.” zegt Ties. Verder zegt de juf dat je nog wel goed kunt merken dat hij nog heel erg gericht is op spelen. Ik knik alleen maar. Wat wil je? Het kind is net vier, natuurlijk wil hij spelen! Maar de kleuterschool is serious business. Ook voor mama’s agenda: op maandag geld mee voor een goed doel, woensdag tosti-dag dus dan moet er een broodje kaas mee. Donderdag krijgt hij Engels van een native speaker en vrijdag hebben ze gym. Krijgt hij überhaupt nog tijd om te spelen? We gaan lekker naar huis. Wat lekkers eten en spelen! O, en een paar wasjes draaien. Pff wat een dag.

Lees ook:

Voor het eerst naar de basisschool.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results