Hoe ga je om met afwijzing van je kind?

De vriendin van Moeddha voelt zich afgewezen en machteloos. Haar dochter sluit zich voor haar af. Hoe kun je hier het beste mee omgaan?

Ik zat afgelopen week met een lieve vriendin koffie te drinken. Even bijkletsen over al onze beslommeringen. We zaten al een uur over van alles en nog wat te praten toen ik haar vroeg hoe het met haar dochter gaat? Ze schoot ineens helemaal vol. Die had ik niet zien aan komen.

Het contact met haar puber verliep moeizaam.

Ze sloot zich af voor haar moeder en mijn vriendin voelde zich afgewezen en machteloos. Hoe meer ze haar best deed, hoe meer ze afgewezen werd.

Zo herkenbaar voor mij. Afwijzing en machteloosheid zijn belangrijke thema’s in mijn leven. Ik ben er al even mee bezig en sinds een tijdje heb ik steeds meer in de gaten hoe het bij mij werkt. Wat mijn eigen aandeel is in dit patroon.

Snikkend vertelde mijn vriendin me dat ze het niet begrijpt.

Alles wat ze haar dochter vraagt is teveel. Alles wat ze doet wekt irritatie op. Terwijl ze het toch goed bedoelt? Terwijl ze haar ruimte geeft als ze erom vraagt? Haar dochter is of bij vriendinnen, of op haar kamer of heeft haar oortjes in. Mijn vriendin weet niet meer hoe ze contact met haar moet maken zonder haar te irriteren of haar verder van zich af te duwen. En dat doet haar enorm veel pijn.

Ik vroeg haar of ze het gevoel herkent.

Deze pijn van afgewezen zijn? Want dat is wat ik zelf steeds probeer te doen. Mijn eigen gevoelens onderzoeken, in plaats van speculeren over de ander. ‘Ja’, dat gevoel kende ze wel. Ze vertelde over hoe haar ouders er niet voor haar waren. Ze niet geholpen werd. Er niet naar haar geluisterd is. Over hoe eenzaam ze zich daarbij voelde. En machteloos. En afgewezen. En hoe ontzettend graag ze dat met haar eigen kinderen anders wil doen. Er wel wil zijn. Wel contact met ze wil hebben.

Wederom herkenning. Ik zei haar dat dat het waarschijnlijk is, waarom haar dochter zich irriteert en terug trekt. Omdat haar dochter aanvoelt dat het niet over haar gaat. Maar over haar moeders pijn. Althans, dat ik dat voor mezelf had open gemaakt. Dat dat mijn eye-opener was geweest. Dat als het willen helpen, het beschikbaar willen zijn, het anders willen doen, het je best doen, komt vanuit oude pijn, dat het dan averechts werkt. Want dan gaat het in de kern niet over de behoefte van de ander, maar over je eigen behoeftigheid.

Nog meer tranen.

Ze herkende het inderdaad. En ze zei dat precies dit, ook had geleid tot afstand tussen haar en haar zoon. Haar oudste kind. Haar openheid raakte me enorm. Ik had het spannend gevonden mijn confronterende inzicht met haar te delen. Haar herkenning sterkte me in mijn eigen proces. In het oprecht en open zijn. Ik blijf het steeds weer bijzonder vinden hoe deze dingen werken. Hoe kwetsbaarheid zoveel kracht kan geven. En hoe we elkaar zo kunnen helpen en bevestigen in elkaars groeiproces, door onszelf te zijn.

Ik opperde dat haar kinderen haar waarschijnlijk allang ervaren als betrokken moeder. Omdat ze betrokken IS. Altijd is geweest. En dat, nu haar kinderen de leeftijd hebben zich steeds meer los te weken van hun ouders en steeds zelfstandiger te worden, zij in dat proces met zichzelf geconfronteerd wordt. Met haar eigen jeugd. Haar eigen gemis.

Dat ze haar kinderen probeert te geven wat ze zelf toen nodig had.

Terwijl haar kinderen hun eigen ervaring en behoefte hebben. En dat die projectie, door haar kinderen wordt ervaren als zwaar. Bemoeizucht. Gezeur.

Ik vertelde dat het voor mij zinvol is, om aandacht te maken voor mijn eigen stuk. Mijn eigen pijn. En vertrouwen te hebben dat ik het goed doe. Dat ik mijn kinderen genoeg heb laten voelen dat ik er voor ze ben. Dat ik erop moet vertrouwen dat ze me weten te vinden als ze me nodig hebben. En dat ik vanuit die rust, met meer aandacht kijk en luister naar wie mijn kinderen wezenlijk zijn. En waar ze behoefte aan hebben.

Lees meer van Moeddha:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results