Hoe vertel je kinderen dat een huisdier is overleden?

Afgelopen zaterdag overleed het hondje van mijn ouders. Dit is de eerste keer dat mijn kinderen te maken krijgen met de dood van een geliefd huisdier. Hoe vertel je kinderen dat de hond niet meer terugkomt?

Afgelopen zaterdag was een zure dag. Mijn moeder, de oma van mijn kids, belde ‘s morgens om half negen op om te vertellen dat hun huisdier, ons geliefde hondje Lima, was overleden. Negen jaar is ze geworden, en overleden aan problemen met haar hart. Op het moment dat de telefoon ging wist ik meteen wat ze zou gaan zeggen. Het ging de laatste weken al vaker wat slechter en voorzichtig spraken we wel tegen elkaar uit dat haar leven wellicht wat korter zou zijn dan we altijd hadden gehoopt.

Het telefoontje

Ik voelde meteen een steek in mijn lijf toen de telefoon vroeg in de ochtend afging. Ik hoorde mijn moeder met een trillende stem aan de andere kant. Hun geliefde beestje, dat negen jaar lang voor zoveel liefde en warmte heeft gezorgd in huis, is er niet meer…

Bijna tien jaar geleden was ze eerst nog mijn hond. Ik wilde graag een huisdier en het liefste een hond en had haar gekocht van iemand die een nestje had met puppy’s. Ik dacht dat ik wel goed voor haar kon zorgen, omdat ik de zorg overdag kon verdelen met een vriendin die een soortgelijk hondje had en overdag niet werkte. Maar na een jaar werd die vriendschap minder en ontmoette ik mijn man die allergisch is voor dieren. Mijn ouders en ik konden het niet over ons hart verkrijgen om haar weg te doen, en daarom ging ze bij hun wonen.

De hond en mijn kinderen

Na ongeveer vijf jaar werd Raf geboren. De hond moest even wennen aan zo’n druktemaker die af en toe lekker veel lawaai maakte in huis, maar tegelijk vond ze het leuk. En naarmate Raf ouder werd, werd Lima ook een deel van zijn leven. Altijd ging hij samen met opa en oma de hond uitlaten en balletjes gooien. Snoepjes geven en knuffelen.

Twee jaar later kwam Izzie, een echte dierenfan.. meer dan Raf nog wel. Raf was af en toe nog wel eens bang voor haar, maar zij totaal niet. Als ze bij opa en oma sliep wilde ze ‘s morgens als ze wakker werd meteen naar beneden om met Lima te spelen. Samen rolden ze over het kleed en gooide ze balletjes heen en weer. De hond werd een onderdeel van hun leven. Het was opa en oma én Lima bezoeken als we die kant op gingen. En met kerst moest er ook altijd een cadeautje voor de hond onder de kerstboom liggen.

Izzie speelt met Lima.

Hoe vertel je je kinderen dat een huisdier overleden is?

En dan ineens is ze er niet meer. Hoe vertel je dat aan je kinderen? Ze hebben nog niet eerder kennis gemaakt met de dood. Raf zegt er wel eens wat over maar echt begrijpen doet hij het nog niet. Ik vond het daarom best wel ingewikkeld. Moet je ze al confronteren met zoiets zwaars als de dood en een definitief afscheid? Ze zijn nog zo jong en het ergste dat ze tot nu toe hebben meegemaakt is een schaafwond op de knie of een vriendje dat niet wil spelen. Maar aan de andere kant, de dood hoort bij het leven. Bloemen gaan immers ook dood, en dat weten ze wel. Dus wat is de juiste manier?

Ik heb ervoor gekozen om ze maar gewoon te vertellen zoals het is.

Ik heb mijn verdriet niet verstopt, de kinderen zagen het aan me zaterdagochtend toen mijn moeder belde en ik heb ze meteen uitgelegd dat Lima overleden is en niet meer terugkomt. Dat klonk wel heel zwaar vond ik, dus daarom heb ik eraan vast geplakt dat ‘ze naar de hondenhemel is daar en speelt met andere honden’, maar dat ze niet meer naar ons komt. In het begin moest Raf een beetje lachen. Hij dacht dat ik een grapje maakte. Het is ook zo onbegrijpelijk, als iets dat je lief vindt en dat je een paar dagen geleden nog levend hebt gezien ineens nooit meer terugkomt. De dood is nog bijna niet te bevatten voor een kind van bijna vijf.

Maar naarmate ik serieus bleef begon het toch een beetje tot hem door te dringen. Het leek mij op dat moment het beste om hem maar gewoon te vragen wat hij wil. Afscheid nemen, of juist niet? Ik vertelde hem daarom dat ik naar opa en oma ging om Lima te begraven en vroeg hem of hij mee wilde. Zijn antwoord was een duidelijk ‘nee’. Maar hij wilde wel de foto’s zien. Prima zo. Dus ben ik gegaan en heb achteraf een paar (nette) foto’s laten zien. Aan Izzie heb ik het niet gevraagd, zij is nog te jong om dat te kunnen inschatten. Al zei ze wel dat ‘Lima gegraven niet leuk is’.

Komt de hond nog terug?

Nu, een paar dagen verder, vraagt Raf elke dag wel een paar keer of ze echt dood is of nog terugkomt. En Izzie zegt steeds dat Lima in het ziekenhuis ligt. Het blijft iets vaags, iets onwerkelijks en niet te bevatten. En dan zeg ik eerlijk dat Lima er niet meer is. Raf vindt dat raar en hij zegt dan ook dat hij dat erg vindt. Maar speelt vervolgens gewoon weer door met zijn auto’s. Echt doordringen doet het denk ik pas als we allemaal weer een keertje bij opa en oma zijn en er geen geblaf, geen mandje en geen hond meer is… Of misschien ook niet. Dan is het net zo prima! We hebben voor nu met elkaar afgesproken dat we een paar mooie stenen zoeken, die verven en op de plek in de tuin leggen waar ze begraven is. Als een soort gedenksteen.

Meer informatie over hoe je het overlijden van een huisdier aan kinderen kan vertellen vond ik trouwens op deze website. Misschien heb jij daar ook wat aan.

Hebben jouw kinderen ooit afscheid moeten nemen van een dier, of zelfs een dierbare? Hoe ging jij daar mee om?

Hond van opa en oma

Lees ook:

Gebroken nachten door Hammie de Hamster.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results