Hoi, mijn naam is sorry!

Waarom zeggen we zo vaak 'sorry' voordat we aan een zin beginnen? Totaal niet nodig, en laten we het vooral onze kinderen niet leren!

Iedereen weet dat peuters werkelijk alles nadoen en nazeggen. Zo ook die van ons: “laat maar liggen mama” (als ik iets opruim waar hij nog mee wil spelen) of “Guus is heel boos op jou”. Soms erg grappig maar soms ook een reality check, bijvoorbeeld als je uit dat kleine mondje “Shit” en “Jezus” hoort komen. Het is een cliché maar je kinderen houden je soms echt een spiegel voor. Vandaag was ook zo’n moment.

Met ‘alleen’ aardig zijn red je het niet

Gisteren heb ik een artikel gelezen van Eva Jinek over het boek ‘Nice girls don’t get the corner office” unconscious mistakes women make that sabotage their careers’ van Lois P. Frankel. Ik ben altijd geïnteresseerd in verhalen van succesvolle dames en heren en dan met name wat hen geïnspireerd heeft. Dit zelfhulpboek heeft Eva een vijftal belangrijke lessen geleerd, beschrijft ze, waar ze nog vaak aan terug denkt en waarvan ze gelooft dat die haar hebben geholpen in haar carrière. De bottomline is dat vrouwen heel graag aardig gevonden willen worden en dat dit ze belemmert om stappen te maken want, zoals Eva het omschrijft, “met alleen aardig zijn ga je het niet redden”.

Sorry

Ik las verder in het artikel en bleef bij één specifieke les hangen: Fout 2. ‘Hoi mijn naam is sorry’. De omschrijving zette me aan het denken: ‘Sorry’ is een makkelijke reflex en het is totaal onzinnig. Want waarom maak je jezelf al kleiner aan het begin van je zin? En deze dan: ‘sorry, maar ik zie dat anders’. Waarom verontschuldig je je voor je mening?

Vanochtend dacht ik nog na over het artikel. Zeg ik eigenlijk vaak ‘Sorry’? Ik weet het niet, maar het kan geen kwaad om er eens op te gaan letten en het minder te gaan doen. In gedachten loop ik naar de eettafel en zet een appeltje op tafel voor Guus. “Kom je fruit eten Guus?” Guus komt aan gedrenteld. “Sorry mama”, zegt hij terwijl hij op zijn stoel klimt. “Waarom zeg je sorry Guus?” Hij haalt zijn schouders op, hij weet het niet.

Confronterend die peuters.

Lees ook:

Kinderen en sorry zeggen. Forceren werkt niet.

Papa schrijft: over zijn genen in een piekerende dochter.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results