Ik ben burgerlijk en I fucking love it!

Joske heeft een haat-liefde relatie met burgerlijkheid. Ze wil ab-so-luut niet burgerlijk zijn, maar een tripje naar het tuincentrum zet alles in perspectief.

Mensen met een montuurloze bril die in grijze auto’s rijden zijn mensen die niet durven te kiezen. De vreugdeloze en inspiratieloze grijze-auto-rijders zijn in mijn ogen de belichaming van sufheid. Wanneer die grijze muffigheden dan ook nog een bril dragen zonder montuur weet ik het zeker; zij zijn de vleesgeworden definitie van saai, burgerlijkheid en een betekenisloos leven. Eens kwam er een nieuwe directeur op de school waar ik werkte. Hij stapte uit een grijze auto en droeg een bril zonder montuur. Ik wist genoeg; deze man zou me niet inspireren en was geen voorvechter van de kunst. Of het nou kwam doordat ik hem al met die intentie ontving of doordat deze theorie daadwerkelijk klopt, hij was geen voorvechter van een kunstzinnig en meeslepend leven en heeft me niet noemenswaardig geïnspireerd, maar dat terzijde.

Ik ben niet bang om grote beslissingen te nemen.

Zo ben ik in de afgelopen vier jaar gaan samenwonen, afgestudeerd, van baan gewisseld, getrouwd, heb ik een kindje mogen krijgen en hebben we een huis gekocht. Een indrukwekkend rijtje, al zeg ik het zelf. Al die ondernemingen gingen natuurlijk gepaard met de nodige porties stress, maar ik had niet het gevoel dat ik burgerlijk was. Ik had er rete-veel zin in en volgde mijn gevoel, voelt het goed? Ja! Gaan met die banaan!

Manlief en ik besloten onlangs dat onze auto (lees; MIJN AUTO!) ingeruild moest worden voor een groter exemplaar. Het was het laatste voorhuwelijkse ‘’ding’’ waar ik zelf voor gespaard had. Mijn auto stond symbool voor mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Ik weet dat dat absoluut nergens op slaat, maar die classificatie had het beest van een Peugeot 107 door zijn jaren van trouwe dienst weten te verkrijgen. Ik wist de inruilactie wat vooruit te schuiven, want een stationwagon, dat is wel heel erg, hoe moet ik het zeggen….

Mijn ouders hadden vroeger ook zo’n grote auto…. Het is heel erg…. VOLWASSEN?! BURGERLIJK.

Onder lichte dwang van mijn koppige echtgenoot gingen we op zoek naar de grotere auto. We kwamen terecht bij een uitstekend exemplaar, dat aan alle eisen voldeed, behalve aan één: de kleur. Hij was grijs, grijzer, grijst. De reacties van mijn omgeving waren niet mild, mijn moeder lachte me zelfs uit: ‘’Zo Jos, leuk! Een grijze auto gekocht? Ik dacht dat jij geen grijze auto wilde?’’ Schoorvoetend stapte ik uit onze superbetrouwbare gezinsbolide. ‘’Ja, maar hij is net even wat donkerder grijs hé… Iets meer purper…’’ om vervolgens mijn panterzonnebril met dik montuur op te zetten en weg te rijden. Mijn vriendinnen joelden; ‘’Zooooo, lekker burgerlijk hoor! Nu is je leven echt voorbij!’’

Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie.

Fantastisch! Ik ben 29 en heb het voor elkaar gekregen om burgerlijk genoemd te worden en in een grijze gezinsauto te rijden.

Mijn man zet die avond thee en komt naast me zitten op de bank. Hij vraagt waar ik over nadenk. Ik vertel hem dat ik de terrassen zie volstromen, mensen op verre reizen zie gaan, woeste rode auto’s zie kopen, zie swingen, vreemdgaan, feesten, zuipen en vraag hem of hij ons burgerlijk vindt. Hij lacht zijn grote witte tanden bloot. ‘’En of wij burgerlijk zijn. Maar ik doe niets liever, Jos. Een beetje koken thuis, beetje rommelen, samen een serie kijken op de bank, terwijl die jongen boven lekker slaapt.’’ Ik ‘’hmmm’’ instemmend.

Ik besef dat ‘’woest, meeslepend en inspirerend leven’’ er net even wat anders uitziet dan mijn dagelijks bestaan.

De volgende dag zetten we Cas in onze grijze gezinsauto en rijden we naar het tuincentrum. Ian draagt Cas in de draagzak en loopt voor me uit. Hij draait zich om en vraagt of de heideplantjes me leuk lijken voor in de tuin. Ondertussen rukt Cas schaterlachend het eerste heideplantje dat zijn grijpgrage klauwtjes te pakken kunnen krijgen aan gort. Het lijkt of de tijd stilstaat en ik houd mijn pas en adem in. Ik laat dit extreemburgerlijke tafereel op me in werken.

Het tuincentrum. Mijn man. Mijn zoon. Onze grijze auto. Onze burgerlijkheid, mijn basis: I fucking love you.

Lees meer van Joske:

Erkenning is alles wat we willen.

‘Hippe’ uitjes met je kind, do or don’t?

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Sonja Hubregtse

    We doen graag mee omdat wij een heerlijke tijd willen beleven, Mamaschrijft mag een midweek/weekend weggeven ! Heerlijk van elkaar genieten. Nee, deze kans laten we niet schieten. Heerlijk eten, samen een spelletje spelen, wat super dat je dit met de winnaar wil delen. Even een momentje met elkaar, iedereen heeft ‘t tegenwoordig zo druk, niet waar?! Park Merwede; heerlijk kleinschalig maar toch vol gezelligheid, we beleven daar vast een fantastische tijd ! Heerlijk in het zwembad, onze oudste is een echte waterrat! In de speeltuin hebben we veel plezier, klimmen als apen of een andere klauterend dier. Hopelijk mogen wij dit weekend winnen, dan kan het relaxen gaan beginnen !

Type to Search

See all results