Ik ben zo’n vrouw geworden.

Joske herkent zichzelf niet meer na de geboorte van haar tweede kind...

Ik ben een persoon geworden die ik vroeger verafschuwde. Ik sprak ze vroeger wel, dat soort mensen. Zo had ik eens een slanke collega, waar ik op weinig vlakken mee overeen kwam. Desondanks voerden we wel de sociaal wenselijke gesprekken. Op een zeker moment kwamen we bij het onderwerp ‘’eten’’ uit. Ik vertelde vol liefde over roze koeken, créme brulees met krokante suikerlagen en Tony’s die geschikt zijn voor elk moment van de dag. Na mijn relaas over weinig voedzame, maar zeer geluk verhogende voedingsmiddelen, dook ze met een grote glimlach in haar kop groene thee. Ik zag haar denken..  ‘’Ach meid, ik snap waar jouw bovenbenen vandaan komen.’’ Na die glimlach kwam er een semi-onwetende opmerking. ‘’Ik ken Tony helemaal niet, is dat lekker? Of extra bijzonder ofzo?’’

Vergeten te eten

Dit type mens gebruikt de hersluitstrip van de zak M&M’s. Het neemt een stukje chocolade op zaterdagavond en bewaart de rest voor als de visite er is op zondag. Dit type mens houdt van broccoli, gruwelt van roomboter en let ook op vakantie op gezond eten. Dit type mens ‘’vergeet te eten’’. Dit type mens staat mijlenver van mij af, dacht ik.

Dagelijkse routine

Ik heb binnen twee jaar twee kleintjes op de wereld gezet. Dat was machtig mooi. En machtig ingrijpend voor onze dagelijkse routine. Zo reed ik afgelopen week met de dakkoffer nog op de auto naar m’n werk, lag de auto vol met vakantiemeuk van het weekend ervoor en waren mijn gloednieuwe oorbellen al na één dag verbogen omdat mijn peuter daar zijn drinkbeker op had weggezet. De wasmanden staan op de overloop, in de slaapkamer van de oudste en op onze eigen slaapkamer. En op zolder. En op de voorzolder. En in de gang. Daardoor moet ik regelmatig halfnaakt door het huis, op zoek naar een schone onderbroek, om tijdens mijn zoektocht te struikelen over één van die duizend volle wasmanden. Het aangezicht van onze tuin is vergelijkbaar met de plasticsoep in de Atlantische oceaan en ik draag regelmatig de kleren van mijn man, omdat ik niet genoeg rust heb om de mijne uit een washoop te pulken. Het schijnt dat er ouders zijn die het leven met twee kleine kinderen prima onder controle hebben. Controle? Ik? Nul.

Welkom bij de club

Twee weken geleden was ik met mijn tweejarige naar het tuincentrum. Omdat ik moeë armen heb van het wiegen van de jongste, was ik niet van plan hem te gaan tillen. Dan maar een mini-wervelwind door Tuinland, met alle ‘’risico’s’’ van dien. Voordeel van een roekeloze rennende peuter, is dat hij lekker moe aan zijn middagdutje begint.  Wat ik niet voorzien had, was dat hij af zou stevenen op de visafdeling. M’n vaatje buskruit rende gierend voor me uit en ik, too tired too care, vond het wel best. Ik volgde hem op mijn eigen tempo. Ineens was ik hem uit het oog verloren, maar al snel hoorde ik een luide, vrolijke, enthousiaste oerkreet. ‘’Momma FIESJ! KIJK! Ghhooooote Fisj!’’ Daar hing hij, tot aan zijn heupen over de reling van het bassin met koi-karpers. SHIT! Ik zette de achtervolging in en trok hem met gepast geweld van de rand af. ‘’Dat kan niet Cas! Straks val je erin en dan, en dan…’’ Cas zette het op een krijsen en ik voelde me duizelig worden. Ik haalde diep adem, behapstukte de driftaanval en liep verder. Ik begreep niet waarom ik plots zo duizelig werd. Eenmaal thuis, vroeg ik me af wat ik die ochtend had ontbeten. ‘’Nee, dat was gister. Nee, ik heb geen boterham gesmeerd… Hé? Heb ik dan… Heb ik dan niets…? Nee, dat kan niet. Zo ben ik niet….Dat zou me nooit overkomen…’’

Welkom bij de club, Joske. Je. Bent. Zo’n. Iemand. Die. Vergeet. Te. Eten.

Lees ook:

Weg met die postnatale concurrentiestrijd tussen vrouwen!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. nicole orriens

    Ja, zo gaat dat inderdaad met het moederschap. Je wordt er beslist een zachtmoediger en minder oordelend mens van ; )

Type to Search

See all results