Ik maak me druk, da’s oliedom.

"Je bent perfect", zeg ik (Rianne) tegen haar. Snappen zal ze het nog niet, maar ik hoop dat als ik het vaak genoeg zeg haar impliciete geheugen dit zal transformeren naar een gelukzalig gevoel diep van binnen.

Mijn dochtertje van nog geen één jaar is een mega vrolijk meisje. Vooral als ze goed geslapen en gegeten heeft. Ze lacht gulzig om de smurrie die ik haar voer. En of het nou groen, geel of rood is, biologisch, veganistisch of gemaakt is met plofkip, she doesn’t care. Of het nou mijn hoofd is dat boven haar bedje verschijnt, of dat van een ander  – want het maakt tot op heden niet uit welke tandloze bejaarde haar hoofd in de kinderwagen steekt – ze lacht iedereen toe. Op sommige mensen na dan, zoals opa Erik. Waarom weten we niet.

Een andere kijk op de wereld

Ik geniet er volop van, het pure en onbevooroordeelde in haar en het raakt me te beseffen hoe bevooroordeeld we eigenlijk zijn. De hele dag is ze bezig om aan haar eerste levensbehoeften te voldoen, eten en slapen, maar langzaamaan komen daar stukjes bij. Behoefte om vastgehouden te worden, om te spelen, om opgemerkt te worden. Ze kijkt me vreemd aan wanneer de buren beginnen te boren en brabbelt iets waaruit blijkt dat ze het er niet helemaal mee eens is. Langzaam krijgt ze een andere kijk op de wereld en ik hoop alleen maar dat het haar lach niet zal afnemen.

Depressief

Ik hoop dat het haar bespaard blijft, alle ellende in de wereld. Maar ook de ellende die ze misschien gaat voelen in haar zelf. Ik doe mijn best en zal de rest van mijn leven mijn stinkende best blijven doen om haar op te voeden met het feit dat ze goed is zoals ze is. En dat ze mooi en slim is en dat ze nooit hoeft te veranderen voor iemand anders. Maar ik weet dat er een dag komt waarop ze ten prooi valt aan de samenleving zoals die vandaag de dag is. Een dag waarop ze op Instagram en Facebook alleen maar perfecte mensen ziet en ze misschien zal voelen dat ze er niet toe doet. Dat ze depressief wordt, omdat dat nou eenmaal in onze genen zit. En hoe vurig ik ook hoop dat ze wat dat betreft de genen van haar vader heeft, ik weet dat de kans er is dat zij op een dag zal voelen dat ze niet gelukkig of niet goed genoeg is. En dat zou mijn hart breken, want voor mij is zij de allermooiste ondanks haar platte achterhoofd (het speelkleed op een harde ondergrond was niet zo’n goede idee), de allerslimste en de allerleukste.

Zorgen

Ik struggle hiermee en de vraag die me voornamelijk bezighoudt is hoe ik dit in godsnaam los kan laten of hoe ik me hier op moet voorbereiden. Moet ik mijn zorgen wegwuiven en genieten van haar lach en haar heerlijke onwetendheid tot op heden. Of moet ik mezelf voorbereiden op het feit dat op een dag niet al te ver van hier ze in aanraking komt met de donkere kant van de wereld of een donkere kant in haarzelf? Ik vrees voor de dag dat iemand haar hart breekt of de dag dat ze te maken krijgt met het allerergste van alles: de dood die zo onlosmakelijk verbonden is met het leven. Ik wil haar alle pijn zo graag besparen.

Heb ik geen vertrouwen in haar als ik me hier zorgen om maak of heb ik geen vertrouwen in de wereld? Zijn deze zorgen normaal of zijn ze extra sterk omdat ik zelf geen onbeschreven blad ben? Ik wil het goed doen en ik wil haar behoeden voor alles, maar ik weet dat dit niet kan. Dus wuif ik mijn zorgen van vandaag maar weg voor nu en geniet ik van alle tijd die ik kan besteden met haar. Ik probeer me geen zorgen te maken over later, want zorgen moet je doen, niet maken aldus Loesje. Maar dat is een stuk makkelijker gezegd dan gedaan, niet voor niks zei mijn moeder altijd tegen mij: ‘Ik maak me druk da’s oliedom, ik vraag me telkens af: waarom? Alles wat geschiedt, geschiedt of ik me er nou druk om maak of niet..

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results