Ik maakte het uit met mijn collega’s.

Mariska heeft een nieuwe baan! Maar afscheid nemen valt haar zwaar...

Het zijn niet je vrienden. Tenminste: in de meeste gevallen niet. Maar je ziet ze eigenlijk wel heel vaak. Sommigen gerust zo’n 20 uur per week, anderen (in mijn geval) af en toe een paar dagen als we op dezelfde locatie in het buitenland zijn. Eigenlijk zie je je collega’s zelfs vaker dan je eigenlijke vrienden. En inmiddels weet je toch behoorlijk wat van hun leven buiten het werk. Vrouw, man, kinderen, hobby’s: je kunt sommige verhalen bijna navertellen alsof je erbij was. Je weet behoorlijk goed hoe ze in elkaar steken, vooral hoe ze reageren op een irritante andere collega of op een collegaatje dat met zwangerschapsverlof gaat.

En toch had ik er niet echt over nagedacht wat voor band je dan met elkaar opbouwt. Toch een soort van vriendschap gebaseerd op je gezamenlijke werkgever als gemeenschappelijke interesse.

En dan besluit je dat je voor een nieuwe baan gaat.

Die inhoudelijk veel beter bij je past en waar je veel leuke mensen verwacht te treffen. Waar je heel veel energie van krijgt. Kortom: een keuze die helemaal goed voelt. So far, so good. Je meldt het je leidinggevende, toch best even spannend, want nu is het van een soort droom naar een realiteit gegaan: je gaat ergens anders werken! Again: so far, so good.

Vervolgens komt het punt dat je het je collega’s moet gaan vertellen.

En dan begin je natuurlijk met die collega’s waar je altijd een bepaalde klik mee hebt gehad. Ik bedoel, die achterover leunende bral aap die ieder idee dat je aandraagt afdoet als: “dat ligt niet binnen mijn verantwoordelijkheid” en vooral heel graag wil vertellen welke belangrijke meneren hij allemaal wel niet kent, dié ga je niet missen. En op een persoonlijk gesprek over het hoe en waarom van je nieuwe baan met zo’n figuur zit je al helemaal niet te wachten.

Dus je begint bij je favoriete collegaatje en vertelt haar dat je ‘het bedrijf gaat verlaten’. Want ja, die woorden gebruikte ik dus. En zo voelt het ook wel een beetje. Toch best gek dat je met iemand na 2,5 jaar en heel veel koffie uurtjes, gesprekken over de kids, manlief, volgende stappen in onze carrières, gebeurtenissen uit je verleden die indruk hebben gemaakt, zwangerschap, onzekerheden; ineens niet meer zo makkelijk even aan de praat zult raken omdat je domweg niet meer in hetzelfde pand werkt.

Tuurlijk, je kunt en gaat contact houden. Maar het wordt toch anders.

Je maakt het een soort van ‘uit’, nou ja in ieder geval verander je in één keer heel veel aan het contact dat je met iemand hebt. Vriendschappen in het dagelijks leven verwateren, dat gaat in mijn beleving vaak heel geleidelijk. Maar met collega’s is het toch wel redelijk ‘pats, boem’ op het moment dat één van beiden het bedrijf verlaat. Je gezamenlijke gespreksonderwerp en je vaste contact momentjes zijn toch weg. Gek eigenlijk.

Waarom kun je niet gewoon je leuke collega’s meenemen naar je volgende job?

Zodat je door de jaren heen eigenlijk alleen maar over blijft met die leuke, grappige, lieve, creatieve, ambitieuze mensen waar je zo graag mee werkt? Goed, je hoort het al: afscheid nemen van collega’s gaat me de komende tijd nog zwaar vallen.

Meer lezen over carriere en moederschap?

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results