Ik vertrek.

Het programma ‘ik vertrek’ verveelt mij nooit. Ik ben er dol op. In de ene aflevering volgen ze een gezin dat in Zweden een exclusieve fietsenwinkel begint en de andere keer volgen ze een gezin dat Nederland verlaat om ergens in Oost Europa een camping op te starten, zonder de taal te spreken dan wel een vergunning voor de camping hebben. Halverwege de uitzending staan ze dan in de regen in een half afgemaakt hutje (wat de receptie had moeten worden) te klagen dat de aannemer niet meer op komt dagen. Het perfecte recept voor mooie televisie wat mij betreft. Het programma geeft mij een gemengd gevoel van jaloezie dat mensen de stap durven te maken, van leedvermaak om de soms klunzige acties, maar vooral van verbazing. Verbazing dat mensen zo onvoorbereid hun leven omgooien. Daarbij komt nog dat het lijkt alsof  de ouders een droom hebben en de kinderen daar noodgedwongen achteraan hobbelen. Zoals ik dat iemand ooit mooi heb horen zeggen: ‘Je moet zeker je dromen volgen, maar heb het idee dat sommige mensen vergeten om de pyjama uit te trekken alvorens dat te doen…’

 

En daar stond ik dan, inmiddels bijna drie jaar geleden, op een Spaanse school met mijn meisje van 3 jaar. Een brok in mijn keel, uit voorzorg make up loos en druk pratende om mijn dochter maar vooral mijzelf af te leiden en flink te blijven. Voor mijn gevoel waren wij nu ook zo’n stel die een keus hadden gemaakt, waarbij het kind de gevolgen daarvan maar voor haar kiezen kreeg. Van 9-17 (ja, dat zijn de Spaanse schooltijden) omringd door mensen die je niet verstaat. Mijn hart brak bij het zien van haar betraande snoetje toen ze naar de klas liep. Wat deden we haar aan?! Kinderen flexibel? Wie dat ooit beweerde…

 

Na een week school huilde ze al niet meer en kon er een klein lachje vanaf bij het afscheid. Na een maand kreeg ik van school te horen dat Dominique haar plekje had gevonden in de klas en de eerste Spaanse kletspraatjes waren daar het resultaat van. Nu, bijna drie jaar later, spreekt ze vloeiend Spaans en corrigeert ze ons vaak als wij ons stuntelend verstaanbaar proberen te maken. Het gevoel van ‘wat doe ik mijn kind aan’ heeft plaatsgemaakt voor’ wat ben ik ontzettend trots op ons meisje en wat geven we haar veel mee’.

 

Ik heb geleerd dat je ook niet alles tot in de puntjes kunt voorbereiden, hoe graag ik dat ook zou willen. Als de praktische dingen geregeld zijn moet je ook leren om op jezelf en dus ook op je kind te vertrouwen. Hoe klein ze ook zijn. Alle adviezen in opvoedboeken- of programma’s zijn slechts handvatten, nietwaar?! Misschien wordt er ook wel teveel informatie gegeven waardoor we bijna niet meer gewend zijn om dingen op ons eigen gevoel te doen en met ons eigen verstand te beslissen.

 

Zijn kinderen flexibel? Jazeker! En hopelijk de ouders ook een beetje. En ach, de beste stuurlui staan aan wal toch?! Een boel van de ‘ik vertrek’ gezinnen doen het zo gek nog niet. Petje af!

 

 

 

 

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results