In de categorie: zaken die leuker lijken dan ze zijn.

Ik ben gek op zwemmen. Altijd al geweest. Ok, ik was niet de snelste met zwemles en schoof pas een badje op als zelfs de keiharde zweminstructrice het zielig begon te vinden. Maar ik haalde mijn zwemdiploma’s en voelde me, eenmaal uit het zicht van die zweminstructrice, als een vis in het water.

Natuurbad

Ik zwom in het plaatselijke natuurbad totdat zich een processierups achtige uitslag me de douche in dwong. In datzelfde natuurbad behaalde ik meer dan eens een medaille in de schoolzwemwedstrijden.

In onze zomervakanties in Portugal nam ik nauwelijks de moeite het water uit te komen. De 15 minuten die we na de lunch moesten wachten om het eten ‘te laten zakken’ bracht ik door aan de rand van het zwembad, met mijn voeten in het water. Elke zoveel minuten informerend of het al zover was.

Ploppende oren

Nog steeds word ik blij van de aanblik van een zwembad. Het liefst leeg en zonder golfjes. En dat ik die er dan in kan zwemmen. Ik word wel een beetje een oud wijf. Duik er niet meer head first in uit angst voor ploppende oren.

Zwemmen met kinderen

Met de komst van de kinderen veranderde er veel. En zo ook het zwemmen. Mijn ervaringen van banen zwemmen en stille onderwaterwerelden werden bruut ingewisseld voor babyzwemmen.

Leuker dan het daadwerkelijk is

Zwemmen met kleine kinderen valt voor mij in de categorie van zaken die leuker lijken dan ze daadwerkelijk zijn. En ook in de categorie van zaken die heel veel voorbereiding en nazorg nodig hebben. Zoveel dat het bijna niet meer in proportie staat tot de daadwerkelijke activiteit. En tot slot. Ook tot de categorie van dingen waarvan ik vond dat ik ze met mijn kinderen moest doen. Omdat ik anders een stomme moeder ben.

Kleine kleedhokjes en natte lijven

Een aantal zaken die ik inmiddels met fikse tegenzin associeer met zwemmen. Kleine kleedhokjes. Natte lijven in en uit zwemkleding wurmen. Dingen onder je voetzolen die vies voelen. Lockers waar al je spullen net niet in passen. Lockers waar alles uit valt als je ze weer open doet. Hartverzakkingen als je kind een sprint inzet. Scherpe randjes van zwembandjes die in je nek snijden. Schoppende voetjes onder water die je net verkeerd raken. Je onderbroek die op de natte grond valt in het kleedhokje. Witte winterse lijven in badkleding. Dat van mij inlusief.

Ondanks…

Ondanks dit alles blijft van de meest recente zwemexpeditie in een vakantiepark me vooral die blije hoofden van de kinderen bij. En de wandeling terug naar het vakantiehuisje waarop er eentje mijn hand pakt en zegt ‘dat was echt super leuk mama’. Vooruit dan maar.

Lees ook:

Een kind met waterangst

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results