Je bent niet alleen.

Afgelopen zomer ging Marissa op stilteretraite naar een klooster in Huissen. Totaal onvoorbereid, want nog nooit gemediteerd, en zonder contact met thuis. Vanuit nieuwsgierigheid en een zucht naar rust en balans ging ze op weg.

Ik knijp mijn ogen stijf dicht en probeer nog maar een keer om een comfortabele houding te vinden. Het wil vanavond niet echt lukken, het mediteren. Onrustig, pijntjes in het lijf en weg dwarrelende gedachten. De focus is ver te zoeken.

Per ongeluk zie ik dat deze sessie nog vijf minuten duurt. Een eeuwigheid als je een houten kont en een slapende linkervoet hebt. Tijd is een raar iets; de laatste vijf minuten op een te gek festival vliegen voorbij, vijf minuten in de tandartsstoel zijn hemeltergend.

Mijn vijf minuten liggen ergens in het midden van dit spectrum. Ik bevind me vrijwillig ergens op een zolder boven een kapel van een katholiek klooster in Huissen. Al een paar dagen volg ik het ritme van de broeders. Juist ja, in stilte.

De stilte is zo zwaar nog niet.

Het is heerlijk om in gezelschap van een groep onbekenden te toeven zonder aan small talk en chit chat te hoeven doen. Iets waar ik niet zo goed in ben, en waar ik op mijn slechtste momenten veel stress en onzekerheid van ervaar.

De stilte is comfortabel en het contact onderling is puur en oprecht. Elke blik, elk oogcontact is gemeend en bedoeld om ook echt even verbinding te maken. Van mens tot mens en onbekende tot onbekende.

Het niet in contact zijn met het thuisfront valt me echter zwaar. Nu pas voel ik hoe vaak er even een kleine update van de andere helft is. 90% is overbodig en gaat over wissewasjes. Maar is wel contact. Nu dus niet, en dat voel ik tot in mijn tenen. Mijn zoon begint in groep 3, en als moeder hoor je daar bij te zijn, toch? Dochter gaat, omdat ik weg ben, een extra dag naar de opvang. Dat kan toch niet zomaar? Allemaal aannames, gedachten, en daarbij horende emoties. Als weldenkend mens heb je het er maar druk mee.

Precies dat brengt me hier.

Nieuwsgierigheid naar wat de stilte met mijn gedachten doet. Ik leef en regeer vaak vanuit mijn hoofd, en mis daardoor soms signalen vanuit mijn hart en onderbuik. Een cognitief mens, echter ook behoorlijk sensitief. Iets wat regelmatig strijd oplevert aan de binnenkant. Totaal onzichtbaar aan de buitenkant overigens, maar dat terzijde.

Een stilte retraite dus.

Hardcore stilte bij de broeders in het klooster. Jezus aan het kruis is het opwekkende uitzicht vanaf mijn kamer. Dat werk.

De dagen vullen zich met yoga, wandelingen, mijmeringen in de kloostertuin en het reguleren van alle emoties die daarbij vrijkomen. En ja, mediteren hoort er ook bij. Drie keer per dag staat er een stevige meditatiesessie op de agenda.

En mediteren is wat ik op dit moment keihard aan het proberen ben, met die houden kont en dat prikkende been. Ogen stijf dichtgeknepen met nog vijf hele minuten te gaan.

‘Je bent niet alleen’, verbreekt de meditatie juf plotseling de stilte.

Tsjeeeeses……….. die hakt er in!

Ik voel een stille traan over mijn wangen naar mijn kin glijden. Ik buig mijn hoofd een beetje, hou mijn rug recht. Handen open voor dat wat komt.

Adem in, adem uit. En weer in…….

 ‘Je bent niet alleen’, herhaalt ze, zachter deze keer.

Binnen luttele seconden keer ik diep ik mijzelf. Ik voel handen op mijn schouders, een lichte druk. Er komt iemand naast mij staan, een liefdevolle kus op mijn wang. Ik aanschouw mezelf alsof ik een ander ben. Achter me staat een vrouw, mijn moeder. Naast haar mijn oma. Weer die lichte druk op mijn schouders, tranen lopen nu over mijn wangen. Ogen gesloten, het hoofd nog meer gebogen.

En ik weet, alsof het de wijsheid van de wereld is, ik ben niet alleen. Ik voel het, intens. Niet alleen mijn moeder staat achter me, maar ook mijn oma, en haar moeder, mijn overgrootoma van Terschelling en haar moeder, en alle moeders daarboven. Ik voel de aanwezigheid van al die vrouwen die mij voorgingen. De keuzes die ze maakten, het leven dat ze leefden, hun sterven. En dat ik het ben die nu voorop loopt.

Dan voel ik mijn kleine meisje in mijn armen.

Nog meer stille tranen. Mijn dochter staat voor me en ik hou haar vast. Al die vrouwen die achter mij staan en mijn meisje, de toekomst staat voor me. Ik voel de kracht van de lijn waar ik deel van uitmaak. Mijn moment in de eeuwigheid is nu, en alles wat ooit was is in mij.

De gong gaat. Ik veeg met mijn mouw de tranen van mijn wangen en open mijn ogen.

Ik ben niet alleen.

En ik voel in vol vertrouwen dat dit de waarheid is.

Lees meer van Marissa:

De momenten voor het slapen gaan.

Het gemis van liefdevolle rituelen.

Simpele antwoorden op moeilijke vragen.

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results