Kermis taferelen.

Elk jaar, meestal in juni is er in Geleen een grote voorjaarskermis. Het hele centrum staat dan vol met allerlei attracties, snoepkramen, terrasjes en vele eetgelegenheden.

Ik kan me nog wel herinneren dat ik er heel graag heen ging, met name in de middelbare schooltijd. Dan moest je er zelfs zijn, het hoorde erbij. Het was een heel belangrijk onderdeel van je leven.  

De botsauto’s

In de “Enterprise” heb ik heel wat rondjes rondgedraaid, ook de “Breakdance” was één van de favorieten. De “Jimmy” wellicht beter bekend als het “Luna Park” had ook een grote aantrekkingskracht. Het reuzenrad was voor de “softies” en bij de botsauto’s stonden de jongens: zij keken “stoer” en deden “stoer”. De meiden liepen in groepjes rond: gearmd giechelend en gillend.

Juni 2019: er is nog steeds een “Breakdance”, ook het reuzenrad heeft nog steeds een vaste plek. De “Jimmy” is nog dezelfde als die van 30 jaar geleden. De jongens staan nog steeds “stoer” te kijken bij de botsauto’s en de meiden lopen ook nog steeds gearmd giechelend en gillend rond.

Heerlijk om te zien dat sommige dingen niet veranderen.

Op mijn kinderen heeft de kermis ook een behoorlijke aantrekkingskracht. Weken van tevoren worden de onderhandelingen omtrent het kermisgeld al gestart: “Hoeveel krijg ik dit jaar? Krijgen we meer dan vorig jaar? Ja, dat moet wel want alles wordt elk jaar duurder. Toch, mam?”

De oudste gaat inmiddels de kermis over met vrienden. Hij heeft aan het einde van de eerste avond nog geld over en maakt al plannen voor nog een avondje.

Attracties

De jongste daarentegen is een iets ander verhaal. Laat ik beginnen met te vertellen dat hij niet in attracties durft. De buggy-autootjes, achter elkaar op een rails met de snelheid van 5 km/uur, zorgden al voor paniekerig gezicht op 5 jarige leeftijd.

Inmiddels is hij 11, maar voor hem geen “Breakdance”, reuzenrad of botsauto’s. Vorige jaar hebben twee vrienden hem overgehaald om in de “Crazy Mouse” te gaan. Na veel praten en onderhandelen stapte hij samen met hen in het karretje. De beugel ging dicht, zijn handen klemde zich vast om de stang,  het karretje kwam in beweging en zijn gezicht betrok. Ik zwaaide en lachte naar hem, maar dat hielp weinig. Het ritje duurde 1,5 minuut, hij stapte lijkbleek uit en zei: “Dat doe ik nooit meer in mijn hele leven.”

Grijpautomaten

Het kermisgeld dat hij krijgt gaat op aan: ballengooien,  grijpautomaten, touwtje trekken, grijpautomaten, voetbal schieten en grijpautomaten. Nou die grijpautomaten daar vind ik wel wat van. We hebben menig gesprek gevoerd over geld verspillen, gokken, geld weggooien. Hem ook proberen uit te leggen dat die automaten zo zijn ingesteld dat het bijna niemand lukt om het felbegeerd item te “grijpen”. Mensen die het wel lukt, hebben heel veel geluk!

De allereerste grijp actie (kermis 2017) leverde hem meteen een enorme grote Pokemon Pikachu op (zo’n geel pluche beest uit een tekenfilm). Zijn triomfantelijke gezicht vergeet ik nooit meer, daar ging mijn pedagogisch verantwoord praatje.

Het arsenaal pluchen beesten op zijn slaapkamer is inmiddels behoorlijk uitgebreid. Ze mogen niet allemaal in zijn bed, dat is niet te doen! Het merendeel zit in een grote plastic kist. Af en toe wordt er eens wat gewisseld. Ik heb al stiekem geprobeerd om enkele beesten spoorloos te laten verdwijnen. Dat is mislukt!

Kermisgeld

Dit jaar hebben we de afspraak gemaakt dat een gedeelte van het kermisgeld aan de grijpautomaten besteed mag worden, het andere gedeelte is voor attracties. En ja hoor het is weliswaar gelukt. Hij is in de “Crazy Mouse” geweest, zelfs meer dan 1 keer. Ook de “Jimmy” werd in het kermisrondje meegenomen. Er is hoop.

Nu de volgende discussie: niet al het kermisgeld hoeft tijdens de eerste avond op. Wordt vervolgd….

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results