Laat het alsjeblieft een nachtmerrie zijn.

Het is de nachtmerrie van iedereen.. dat één van je ouders ziek wordt. Het overkomt Lauren, en ze deelt in dit blog haar emoties.

Het is twee uur ’s middags en ik kijk voor de zoveelste keer op m’n telefoon. Nog steeds geen bericht. M’n ouders hadden de afspraak in het ziekenhuis al om twaalf uur. ‘Zo’n gesprek duurt toch geen uren?’, vraag ik mezelf af. Er loopt natuurlijk geregeld iets uit in het ziekenhuis en dan ben je zomaar een uur later aan de beurt. Dat zal nu ook het geval zijn en daarom heb ik nog niks gehoord, concludeer ik. Ik probeer mezelf te overtuigen dat alles meevalt.

Ik leg m’n handen op m’n buik en probeer mezelf af te leiden door contact te maken met onze mini..

‘Misschien heeft één van m’n zussen al iets gehoord’, bedenk ik vervolgens. Weer pak ik m’n telefoon en stuur ze beiden een appje. Geen reactie van Janine. Dat kan kloppen aangezien ze moet vliegen vandaag (m’n oudste zus is namelijk stewardess ). Niet veel later wel een reactie van Katie. Ze staat op het schoolplein de kinderen op te wachten dus heeft geen tijd om te appen zegt ze… Ik kan niet uitleggen waarom precies maar zodra m’n zus dit stuurt krijg ik een naar onderbuikgevoel. Normaal appt m’n zus bij wijze van nog wanneer ze al kokend het haar van haar twee meiden staat te borstelen en nu ze gewoon op het schoolplein staat te wachten heeft ze geen tijd?!? Foute boel, dat kan toch niet anders? Of trek ik voorbarige conclusies, moet ik gewoon afwachten en weet Katie ook net als ik nog niets? Ik word in m’n hoofd heen en weer geslingerd tussen de meest uiteenlopende scenario’s. Er zit niets anders op dan wachten…

Weer piept m’n telefoon.

Een sms’je dit keer. M’n hart gaat sneller kloppen want de enige die nog aan sms’en doet is m’n vader. Ik open zijn bericht en mijn eerdere angsten worden extra kracht bijgezet wanneer ik lees wat hij stuurt: ‘We komen even bij je langs zo. Pa.’ . Hoe kort het bericht ook is, mij zegt het genoeg. Ik voel een onprettige spanning opkomen. Het lieve kleine mensje in m’n buik reageert er zelfs op. Ik kan alleen maar in m’n hoofd herhalen ‘Het zal toch niet? Het zal toch niet echt?’.

Een klein kwartier later zie ik de auto van m’n ouders parkeren voor ons huis.

Al aaiend over m’n buik (alsof ik onze mini wil beschermen voor wat komen gaat) loop ik naar de deur en doe deze open. Ik zie twee verslagen mensen. Hun gezichten spreken boekdelen. Ze stappen binnen, zeggen niets. Wat kan stilte toch ongelooflijk oorverdovend zijn. Ik voel het verdriet en stel de vraag waarop ik het antwoord eigenlijk niet wil weten: ’t Is mis he?’. M’n moeder knikt bevestigend en over onze beide wangen rollen de tranen. Ik hou m’n moeder vast, zo stevig als ik kan. Dus toch… Meteen heb ik het idee in een nachtmerrie te zitten. De nachtmerrie dat ik als bijna moeder straks zelf geen moeder meer heb! Laat het alsjeblieft een nachtmerrie zijn. Dan word ik morgen gewoon wakker.

Lees ook:

Over benoemen wat er niet meer is..

Over jarig zijn en oma missen.

De stressvolle geur van lavendel douchegel.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results