Liefde voor je familie, geen afstand te ver.

1 februari 2013

Tranentrekkers. Programma’s als All you need is love of Hello Goodbye zijn voor mij echte tranentrekkers. En sinds ik moeder ben geworden kan ik extra emotioneel reageren, zeker als het om kinderen of dieren gaat (maar gelukkig nog net niet bij een wasmiddelenreclame). De gemene deler die voor tranen zorgt bij All you need en Hello Goodbye is echter de combinatie afscheid en familie.

Tropisch adres. Nu moet je weten dat mijn familie, ofwel mijn vader, moeder, zus, zwager en kleine nichtje al een aantal jaren in het buitenland wonen. Niet net over de grens maar een dikke 9000 kilometer verder op het tropische Aruba. Ik weet dat ik mij een gelukkig mens mag prijzen: Iedereen verkeert in blakende gezondheid, ik heb een geweldige band met ze, gelukkig is er Skype en e-mail, en ja, Aruba is een fantastisch vakantieadres. Dit neemt niet weg dat we het dagelijks contact moeten missen. Even bij elkaar op de koffie gaan, samen de stad in, of lekker een hapje eten, dat gaat niet. Ook de meeste verjaardagen en feestdagen vieren we niet samen… Ze wonen nu al een tijdje niet meer om de hoek, maar toch blijft het een gemis. We zien elkaar een à twee keer per jaar en hoe cliché het misschien ook is: afscheid moeten nemen van elkaar went nooit.

Italiaanse royalty. Waarschijnlijk omdat het leven ying-yang is en om dit gemis misschien een beetje te compenseren, ben ik getrouwd met een Italiaanse man. En weer een cliché maar opnieuw wel de waarheid: de Italiaanse familia is groot, betrokken en goed (en veel) eten en drinken is heilig. Waarschijnlijk heb je ook wel een idee over de omgang met kinderen binnen een Italiaanse familie. De kinderen zijn inderdaad Italiaanse royalty: de prinsjes en prinsesjes van het gezin. Mijn dochter wordt dan ook ontzettend door ze vertroeteld en gekoesterd.

Stambomen. Nu ik zelf een gezin heb, ben ik me er extra van bewust hoe je familie je als kind vormt en je herinneringen voor later meegeeft. Dat familie niet alleen bestaat uit bloedbanden of bepaald wordt door kilometers, maar juist bestaat uit onvoorwaardelijke liefde, warmte, en genegenheid over tijd en afstand heen. Door moeder te worden ben ik een plaatsje opgeschoven in de familiestambomen en daardoor zal ik het begrip familie opnieuw moeten definiëren, voor mijzelf en voor mijn dochter. Dit betekent ook een stukje loslaten, loslaten van oude familiepatronen, gewoonten en gebruiken. Maar aan mijn jeugdherinneringen houd ik vast, zij zijn mijn inspiratie om de nieuwe familiesituatie vorm te geven. Zodat ook mijn dochter, net als ik, weet dat haar familie er altijd voor haar is, waar ook ter wereld.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Leonie Lindeboom

Mijn naam is Leonie, welkom op mijn website! Ik ben (uiteraard) moeder van inmiddels 3 kindjes. De jongste is nog een baby. Wij wonen in het altijd bruisende Amsterdam. Ons leven is vaak druk en chaotisch, maar bovenal is het heerlijk. Met ons vijven genieten we van alles wat de stad ons te bieden heeft en dat is elke dag weer een feest én een uitdaging. Genoeg om over te schrijven dus. Dit schrijven doe ik overigens niet alleen, maar samen met een aantal andere mama bloggers die allemaal hun eigen visie op hun leven met kids hebben. Veel leesplezier! Ben je ondernemer en wil je je bedrijf presenteren aan de leukste mama’s van Nederland? Of wil je zelf graag bloggen? Stuur een mail of bel even: leonievoormamaschrijft@gmail.com | 06-42204869.

Mis niks! Mamaschrijft op social:

Ook leuk om te lezen

Excuses van een nachtmoeder.

Excuses van een nachtmoeder.

Joske had zich altijd heilig voorgenomen om haar kind nooit bij haar in bed te laten slapen. Maar nu ze zelf een slechte doorslaper heeft, wil ze excuses maken.