Mag mama ook eens een dagje of twee (of drie) ziek zijn?

Soms, heel soms, verlangt Chantal terug naar mijn kindertijd. Dat heerlijk zorgeloze leventje, vol onschuld, maar vooral dat zorgeloze. Dat er van alles voor je wordt gedaan, dat je wordt verzorgd als je ziek bent.

Dat gevoel komt het sterkst terug als ik geveld ben door griep en ziek ben. Voor Kerst was dus zo’n week. Ik was naar het kerstdiner van mijn man geweest. Voelde me hondsberoerd, maar ja, vrouw van de baas, dus mijn aanwezigheid was zeer gewenst. Maakt niet uit dacht ik. Ik gooi er wat paracetamol in en gaan met die banaan. Het was eigenlijk heel erg gezellig. Lekker gegeten en aansluitend naar de dansvloer. Zag er leuk uit, maar ik voelde me min of meer langzaamaan instorten. De paracetamol was uitgewerkt… En ik had dus geen extra pillen mee. Vergeten.

Terwijl iedereen blij danste, liep het zweet langs mijn rug.

In de spiegel van het toilet zag ik een lijkbleke versie van mezelf inclusief donkere wallen. Dit is niet goed, dacht ik nog. Praten ging op dat moment al niet meer: er kwam alleen nog maar gefluister uit. Gelukkig was mijn lief ook al uitgedanst, dus in de taxi naar huis.

Gewoon lekker ziek zijn

Nou ja, ik hoef denk ik niet uit te leggen hoe ik me de rest van de week voelde. En op zulke momenten verlang ik naar de tijd dat mijn ouders me dan in de watten legden. Een beschuitje met jam voor me maakten, een sinaasappeltje in partjes sneden. Mijn moeder die dan over mijn grieperig warme bol aaide en mijn haren achter mijn oren deed. Ik hoefde even niets. Ik kon gewoon lekker ziek zijn.

Maar als je kinderen hebt gaat dat even niet.

Ja dag één, zijn ze vol medelijden en zelfs zorgzaam. Op dag twee is het een ander verhaal. Dan wordt er even niet meer meegewerkt. Ja, want mama kan toch wel weer wat doen? Die hoeft toch niet wéér de hele dag in bed of op de bank te liggen? Dat deed ze gisteren al? En ja, papa kan het ook wel, maar we willen eigenlijk juist nu, vooral nu, dat mama het doet. Nou mam, kom nou! Hup, toe dan! Maham!

Schoolziek. Omdat het soms allemaal teveel is

Even helemaal niets.

Het leek wel zo’n nare droom, die je juist hebt als je griep hebt. Ken je dat, dat je dan van die nachtmerries hebt? Alleen was dit dan werkelijkheid. Ik werd er lamlendig van. Na een paar dagen raapte ik mezelf bij elkaar en stoomde gewoon door. Zo vlak voor de feestdagen moest ik trouwens toch nog van alles. Veel te snel natuurlijk, want anderhalve week verder klink ik nog steeds als een sexy Lolita met die hese stem. Alleen jammer dat ik er niet zo uitzie. Nog steeds bleekjes met donkere wallen. Tijd voor een nieuw jaar, waarin we het natuurlijk heel anders gaan aanpakken!

Want de volgende keer als ik ziek ben, dan wil ik ‘gewoon’ even helemaal niets! H-E-L-E-M-A-A-L NIETS! Hebben jullie dat begrepen!?

Lees ook: Ik ben dus oud. Volgens mijn kinderen.

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results