Mag mijn kind mee op uitstapjes?

Rianne vult de vragenlijst in die je krijgt wanneer je kind voor het eerst naar de kinderopvang gaat en blijft hangen bij een vraag die zoveel in haar oproept dat ze simpelweg geen ja of nee in kan vullen.

‘Vind je het goed als je kind mee gaat op uitstapjes?’, zo luidt de vraag. Alles in me schreeuwt NEE. Nee, ik vind dit niet goed, we hebben helaas allemaal gehoord wat er is voorgevallen in Oss. En ook al was dat geen uitstapje, de kinderen zaten wel in hetzelfde voertuig als dat ze hebben bij de kinderopvang. En hoe verschrikkelijk ik het ook vind voor de man die deze dingen heeft ontworpen, ik bijt nog liever mijn voet eraf dan dat ik mijn kind in zo’n ding laat zitten. Natuurlijk weet ik dat een ongeval net zo goed met een auto of fiets kan gebeuren, maar waarom heb ik het gevoel dat dit soort ongelukken steeds vaker te lijken gebeuren met alle nieuwe technologieën van deze dag? Van zelfrijdende Tesla’s die denken dat ze onder een vrachtwagen door kunnen rijden tot deze ramp met de Stint.

Uitstapjes maken met de creche

Wanneer mijn dochter oud genoeg is om mee te gaan op uitstapjes, moet ik haar dat dan verbieden omdat mama bang is dat ze verongelukt? Daar geef ik een verkeerd signaal mee af en dat zal ook zeker niet leuk zijn voor haar, hoe zou jij je voelen als alle kinderen naar de geitenboerderij gaan en jij als enige op de opvang moet blijven met een andere leidster? Dat is verre van leuk en ik kan me dat heel goed voorstellen.

Maar mijn god, wat heb ik een moeite om deze vraag met ja te beantwoorden. Ik wil mijn kind niks te kort doen, ik wil niet dat ze zich eenzaam voelt, ik wil niet dat mijn angsten haar beïnvloeden en zij zich later zal beseffen dat mama re(a)geerde uit angst. Ik ben me er ook echt wel van bewust dat het noodlot ook toe kan slaan op andere momenten en misschien juist op momenten dat zij ergens is, omdat ik bang ben dat zij elders is waar het gevaar groter is. In feite kan je natuurlijk helemaal niets inschatten, want je weet gewoon niet wat er welk moment waar gaat gebeuren. En toch heb ik moeite om deze vraag te beantwoorden met ja. Omdat ik het zo erg vind voor de ouders van de kinderen die betrokken zijn bij het ongeluk dat ik amper nog kan ademen als ik me inleef in hun. Omdat ik koste wat het kost wil voorkomen dat er ooit zoiets vreselijke gebeurd met mijn kind.

De eerste autorit met een baby

Ik denk terug aan de eerste autorit met onze dochter van één dag oud. Ik heb zelf een motor en een auto en een snelheidsovertreding is mij niet vreemd, maar die rit was alles anders. Ik sommeerde mijn vriend om niet harder dan 15 km te rijden en met minder dan 3 km over de hobbels te gaan. Het was nog niet eens omdat ik zelf niet rechtop kon zitten vanwege de hechtingen down under. Nee, het was om de superkwetsbare baby die anders een hersenschudding op zou lopen. Wat natuurlijk onzin is, maar die dag dacht ik echt dat we voor de rest van ons leven zou zouden blijven rijden. Inmiddels scheur ik weer met iets meer dan de toegestane snelheid de A9 over, ook als m’n meisje achterin zit en besef ik me dat de meeste zorgen weer gerelativeerd worden.

Toch heb ik nog steeds geen antwoord op de vraag. Simpelweg omdat ik het antwoord nog niet weet, ik mis de misschien optie in deze ja of nee vraag. Ik mis de gelegenheid om te twijfelen, om te kunnen zeggen wat ik wel en niet wil. Ik mis de kans om uit te leggen waar ik bang voor ben en ik mis het technologische rapport van de voertuigen waarmee ze vervoerd gaat worden. Wat zou jouw antwoord zijn?

Lees ook:

Ik ben zo’n vrouw geworden.

De 8 leukste speeltuinen in Amsterdam.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results