Mannen. Vaders. Jullie zijn onmisbaar!

Vaders doen alles net even wat anders. En dat pakt soms fijntjes uit, maar andere keren wat uhhh minder....!

De meest empathische, begripvolle, lieve, knappe en leuke man van het noordelijk halfrond is van mij. Al snel wist ik dat ik met deze potentiële droomvader kinderen wilde. Het liefst een stuk of vier. Dat leek me nou net leuk, zo’n busje vol kinderen. Dat je de deur opendoet en zegt: Ja, jij ook! Nee Dirk, je blijft niet zitten, jij komt ook mee! En dat het toekijkende terras zich verbaast over de hoeveelheid kinderen die in dat busje past. Die leuke man, daar heb ik een kindje mee gekregen. We voelen ons ongelooflijk bevoorrecht, want het kind is gezond en nóg veel leuker dan hij.

Toen ik na de bevalling te ziek was om voor Cas te zorgen, ontpopte hij zich tot de verwachte droomvader.

Rustig, zelfverzekerd, liefdevol en zorgzaam. Wat een vader, wat een steun. De dames op de couveuse-afdeling roemden zijn vaardige handen (Achteraf snap ik ook niet waarom ik daar zo rustig op reageerde, het zullen de medicijnen zijn geweest.), zijn leergierige houding (Als het om Cas gaat hé, kom op!) en zijn actieve en liefdevolle manier van omgaan met zijn fragiele zoon. Daar konden veel mannen een voorbeeld aan nemen, aldus alle gezellige blonde meisjes van de afdeling. Eenmaal thuis pakte hij het net zo aan als ik, dacht ik.

Een aantal weken later ging ik naar een verjaardag.

Ik ben helaas zo’n moeder geworden die dingen slecht kan loslaten. Je kent ze wel. Die verbeterende types die denken dat ze alles weten over hun kind. Zo’n moeder ben ik. Dus kreeg mijn man voor ik wegging een briefing waar menig D-Day veteraan jaloers op kan zijn. Toen ik terugkwam van de verjaardag vertelde I. dat het niet zo goed was gegaan. We kwamen er maar niet achter wat er nu precies aan de hand kon zijn waardoor Cas zo huilde. Terloops vroeg ik of hij Cas ook te eten had gegeven. Er viel een stilte. ‘’Ik ben hem geloof ik vergeten de fles te geven…’’ Ik voelde zo veel onbegrip dat ik ontplofte. Toen ik tot bedaren was gekomen, kon ik een klein beetje inzien dat dingen soms zo gaan en dat de vermoeidheid hem waarschijnlijk parten speelde.

VERGETEN ETEN TE GEVEN, ECHT?! HET IS GEEN KONIJN!

Een aantal weken geleden had Cas oorontsteking. I. wilde graag met hem naar buiten. Ik vond dat geen topidee. Het was 10 graden en er stond een beste wind, maar ik weet dat I. prima functioneert zonder mijn commentaar en liet het daarom aan hem. Optimistisch als I. is, besloot hij dat een frisse neus goed voor Cas zou zijn. Toen ik na het vouwen van de was in de tuin kwam, zat Cas te genieten van een extreem frisse neus, aangezien hij geen jas aanhad. Zo neutraal als ik kon vroeg ik: ‘’I…. Als jij ziek bent… Ga jij dan zonder jas naar buiten…?’’ ‘’Nee, hoezo, lieverd?’’ ‘’OMDAT CAS NU ZONDER JAS IN DE WIND BUITEN ZIT, TERWIJL HIJ OORONTSTEKING HEEFT!!!!’’ Ai. Daar had hij niet echt over nagedacht.

Mannen. Vaders. Jullie zijn onmisbaar!

Het gemak waar jullie het kind zonder jas mee naar buiten nemen, in een volgepropte boodschappenkar zetten, het verkeerd in de draagzak hangen zonder te beseffen dat er iets niet goed zit, ze vergeten te voeden zonder in paniek te raken… Wij, overbezorgde moeders, hebben dat nodig! Jullie lichtheid, jullie gemak waarmee de dingen worden gedaan en jullie onbezorgde manier van ondernemen, jullie soms ondoordachte acties laten zien dat niet alles tot in de puntjes geregeld hoeft te zijn, om het goed te laten verlopen. Het laat ons zien dat ‘t ook anders (en relaxter!) kan. Er zullen nog vaak dingen gebeuren waarbij jullie denken: ‘’Dat kan toch veel makkelijker…’’ en waarbij wij denken ‘’Hoe kun je dat nou niet snappen/daar nou niet aan gedacht hebben…’’ Daarom zijn we zo’n goed opvoedteam. Bedankt voor de aanvulling, lieve man, ik zou het niet zonder je kunnen en absoluut nooit zonder je willen.

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results