Meisjes en hun kleding keuzes. Hoe ga jij daarmee om?

Mijn meisje weet precies wat ze wil en welke kleding ze wil dragen. En dat is fijn en duidelijk, maar het levert ook discussies op.

Ze is vaak zo stellig in wat ze wel en niet wil, dat het soms errug moeilijk kan zijn om haar op andere gedachten te brengen.

Haar kleding keuzes

Izzie is net drie jaar geworden en sinds ongeveer een half jaar geleden heeft ze een duidelijke voorkeur voor wat ze wel en niet wil dragen. Zo zijn broeken met stoere sweaters erboven echt NOT done, sneakers mogen alleen als ze een beetje op laarsjes lijken en liever draagt ze geen leggings want maillots zijn-het-hélémaal. Op de crèche checken de mini-dames bij binnenkomst al wie wat aan heeft en degene met degene die een maillot scoort extra punten.

Jurken staan met stip op één, liefst met een tutu eraan, glitters of iets van Frozen. Rokjes mogen alleen wanneer ze zwieren en zwaaien wanneer ze beweegt. Nu is dat allemaal heel leuk en lief en meisjesachtig hoor, maar het levert mij regelmatig strijd op in de ochtend. Zoals ook vanmorgen.

Vooral géén legging

Van een meisje dat ze kent heeft ze een superleuk blauw rokje met rode hartjes gekregen waarbij een dito trui hoort. Dat wil ze per se aan. Prima. En helemaal leuk, want haar blauwe laarsjes met precies dezelfde hartjes kunnen daar enig onder. Ik pak daarom een effen blauwe legging en sokken uit de kast om daarbij te dragen. In de verte hoor ik haar al zeggen: “Mama geen legging he, ik wil een maillot”. “Maar lieverd, we hebben alleen een witte, zwarte en roze maillot en die vindt mama er niet onder staan”. Het resultaat: DRAMA. Boos, boos en boos. Huilen en groot verdriet. Geen legging, hoe durf ik wel zeg! Na tien minuten zeuren zie ik de tijd voorbij tikken en besluit haar dan toch de roze legging aan te doen. Vervolgens wil ze dat ik de trui (bijbehorend bij het rokje) in haar rokje prop, wat ik regelmatig doe met zwierige rokjes en dunne shirts maar in dit geval kan dat niet. Ik probeer haar over te halen, maar nee… de toon is gezet. “Zo hoort het niet”, roept ze naar me. “Hij moet erin!” Na enige afleiding over haar ontbijtje dat klaar staat weet ik haar naar beneden te loodsen.

Staartje in het haar

Terwijl we aan tafel zitten kam ik voorzichtig haar haar en begin een staartje te maken. Lekker de haartjes vast terwijl ze naar de creche gaat. “Ik wil geen staart, mama!” En ze begint druk haar hoofd te bewegen zodat het me niet lukt haar zonder pijn een staart te maken. Ik blijf volhouden, probeer haar af te leiden maar helaas… she wins. Los haar dus maar.

Wat ik dan wel weer heel grappig vind, is dat ze dit hele rokjes- en jurkjes- gebeuren allemaal zelf heeft bedacht. Een echt meisje, met meisjesdingen. Het zit in haar genen, het is niet aangeleerd, dit is wat zij wil. Want van mij mag ze net zo goed een stoere trui en afgetrapte jeans aan. Of een lekkere jogging voor naar de creche. Maar nee, zij wil dat echt niet.

De controle

Soms vraag ik me wel eens af of je over dit soort dingen nou wel of niet de strijd moet aangaan. Ik doe dat dus ook niet altijd, regelmatig laat ik haar inspraak hebben behalve als het echt te zot voor woorden is wat ze aan wil. Want waarom zou zij niet mee mogen beslissen over wat ze aan doet..? Waarom wil ik zo graag de controle hebben, en tegelijkertijd zij dus ook? Het is een beetje geven en nemen naar mijn smaak. Teveel de touwtjes in handen hebben werkt niet, maar het helemaal loslaten ook niet. En eigenlijk vind ik het ook wel cool dat ze zo’n duidelijke mening heeft, die wil ik niet zomaar de kop indrukken. Ik vind het belangrijk dat ze zich kan ontwikkelen tot haar eigen individuutje.

Heb jij ook een meisje (of jongen natuurlijk!) en herken je dit? Dan ben ik super benieuwd hoe jij hiermee om gaat. Laat je het me weten!

Lees ook:

De leukste kledingwinkels in Amsterdam.



Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Marjon

    Mijn eerste kind werd een jongen. Ha, dacht ik, daar kan ik wel wat mee, dat snap ik! Toen ik daarna zwanger bleek van een tweeling, ging ik er eerst vanuit dat het twee jongens zouden zijn, hooguit een van elk. Twee meisjes? Nee toch, ik ben geen meisjesmoeder, ik ben een jongensmoeder! Ik heb geen idee wat ik met meisjes moet… En natuurlijk zijn het toch twee meisjes! Twee-eiig, dus heel erg verschillend. Ook zij hebben die fase gehad dat alles roze, glitterig en zwierig moest zijn. Ik kon er zelf niet zoveel mee, maar heb ze maar laten gaan, het was me de strijd niet waard. Dat ging over, toen ze een jaar of 7 werden, toen begon het wat ‘normaler’ te worden. Nu zijn ze 15 en ze dragen bijna alleen maar spijkerbroeken (skinny jeans) met sweaters of t-shirts en vest. Als we nog wel eens (heel zelden) samen gaan shoppen, ben ík degene die probeert ze eens een rok/jurk of iets anders wat meer vrouwelijks te laten dragen, iets minder conservatief, maar nee, ik krijg dus nog steeds geen poot aan de grond ;-). Het zijn geweldige meiden en als dit de puberteit is, dan teken ik ervoor!

Type to Search

See all results