Midlife mom: wat is er met mij gebeurd?

‘Dat is Yvé’s mama!’ Ik lach en zeg: ‘Wat weet je dat goed zeg!’ en ga verder met mijn gratis koffie volschenken bij de kinderopvang (geweldig idee trouwens van de kinderopvang, coffee to go!). Dit is niet de eerste keer dat ik aangehaald word in dit soort termen, maar het is wel de eerste keer dat ik de negatieve lading van de bevestiging voel van wat ik ben (geworden). Moeder, mama, of in Yvé’s woorden: ‘’Mamaamamamamama.’’

Die blonde

Geweldig natuurlijk! Maar wat is er gebeurd met ‘die blonde van HR’, ‘die blonde van de sportschool’, die blonde in het algemeen of gewoon ‘Rianne?!’ Waar ben ik gebleven in dit verhaal? Sinds de woorden van dit meisje ben ik beland in een kleine identiteitscrisis. Noem het een midlife crisis, wie zegt dat je daar vijftig en mannelijk voor moet zijn? Volgens google kan een midlife crisis wel degelijk beginnen rond je dertigste en laat ik die drie jaar geleden nou al gepasseerd zijn. Ik heb opeens dringend de behoefte om te bewijzen dat ik méér ben dan ‘Yvé’s mama’ en hoe langer ik daar over nadenk, hoe minder gek ik dat eigenlijk vind.

Midlife crisis

Ik begrijp dat er een midlife crisis kan ontstaan wanneer je kind(eren) het huis uit gaan en je de pensioengerechtigde leeftijd nadert, maar is het niet eigenlijk heel logisch dat er juist nu op dit moment zich er ook één voordoet? In je tienerjaren droom je ervan om een twintiger te zijn en nadat je zo’n beetje uitgefeest bent in je twintigste en je tussen al het feesten door een opleiding hebt gedaan, droom je ervan om of dan wel direct of dan wel in je dertigste een huis en een gezin te hebben. En dan bén je daar dus eenmaal beland en dan zit je avond na avond op de bank (want je kan de deur niet meer zo makkelijk uit met een peuter die om zeven uur in bed moet liggen) en dan komt dat gevoel opeens. Sluimerend, maar onmiskenbaar. Je wilt er niet aan toegeven, maar je vraagt jezelf steeds vaker af of dit het nou is? Je hebt alles bereikt wat je wilde, een baan, een huis, een kind. Wat is er dan nog echt om naar uit te kijken?

De vanzelfsprekendheid

Begrijp me niet verkeerd, ik kijk elke dag uit naar Yvé, de nieuwe woorden die ze leert, haar ondeugende lach en zelfs naar de driftbuien die ze heeft, want die zijn soms gewoon hilarisch, maar de vanzelfsprekendheid is erin geslopen begrijp je?

Ik geloof zelfs dat dit gevoel één van de redenen is waarom mensen een tweede/derde/vierde kind nemen. Het gevoel dat er weer iets is om naar uit te kijken, een spannende tijd die aanbreekt met een geboorte, een baby en natuurlijk de leugen die alle ouders zichzelf vertellen dat ‘deze anders wordt’. Daarnaast weten alle ouders dat je de eerste maanden dat je een baby hebt geen eens tijd hebt om jezelf af te vragen of dit alles is, wat je hersenen werken niet optimaal door alle slapeloze nachten..

Iets nieuws

Dit zou dus het moment kunnen zijn waarop ik vertel dat ik weer zwanger ben!

Tromgeroffel… nee hoor, just kidding. Ik heb er wel voor gekozen om me bij te scholen, zodat ik toch iets nieuws heb om naar uit te kijken. En als ik mezelf dan voor moet stellen in mijn nieuwe klas zal ik beginnen met: ‘Ik ben Yvé’s mama…’’

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results