Mijn kind haat sneeuw.

Mariska zag het helemaal voor zich: idyllische plaatjes van haar zoontjes spelend in de sneeuw in haar tuin. Helaas, dat pakte anders uit!

Er werd al een paar dagen sneeuw voorspeld. Bij het vooruitzicht had ik een ski-pakje van de Hema voor onze jongste aangeschaft (zo schattig!) en de skibroek, sjaal en muts voor Guus van zolder gehaald. In mijn hoofd zouden we zondag met z’n drietjes heerlijk in de tuin gaan spelen. Mijn man was zijn moeder aan het verhuizen. Dus ik met kleine Simon in z’n pakje op de arm en Guus dan lekker een sneeuwpop bouwen of sneeuwballen gooien.

Het zou de mooiste plaatjes in de sneeuw opleveren.

En misschien zou ik een paar van die fijne familie kiekjes wel op Facebook zetten vanavond. Van die idyllische plaatjes van een blije peuter in de sneeuw met zo’n schattig mutsje op, zijn wantjes aan. En dan na het spelen lekker met z’n allen weer binnen warm worden met wat warme chocolademelk. Wat een gezellige ochtend en middag zou dat opleveren.

En zo liep het echt….niet.

“Guus, zullen we buiten gaan spelen in de sneeuw?” “Nee mama, lekker warm binnen blijven.” “Maar Guus, we kunnen heel leuk spelen in de sneeuw. Mama heeft een speciale broek voor je waarin je lekker warm blijft.” Guus, terwijl hij met een vieze blik naar de skibroek kijkt: “Nee mama, niet die broek.” Ik besluit standvastig dat Guus gewoon ‘een zetje’ nodig heeft, straks vindt ie het hartstikke leuk. Dus ga ik Simon in zijn skipakje hijsen. Wat niet echt lukt. Wat Simon ook niet zo heel leuk lijkt te vinden. Als ik Simon eindelijk ingesnoerd heb neem ik hem op de arm en stap richting achterdeur. Peuter Guus laat zijn luchtalarm afgaan: “Ik wil ook naar buiten mama!” “Ok, ik heb beet”, denk ik nog.

Dus Simon in zijn warme skipak weer even terug in de box, Guus op de bank gelegd om die skibroek aan te doen. Moord en brand….. MOORD EN BRAND! Ik durf te wedden dat mijn buren hebben gedacht dat er bij ons een varkentje werd geslacht. Een beetje doorzettingsvermogen later had ik Guus toch in de skibroek. We stonden bij de achterdeur, ik al in de tuin met Simon op de arm, Guus nog in de keuken. Gierend van het huilen. “Ik wil niet de sneeuw mama!!” “Probeer het dan even Guus!

Zet maar een paar stapjes buiten, dan vind je het vast leuk.”

Volgende scène: Guus heeft twee stapjes buiten gezet. Het Peuter Lucht Alarm gaat wederom af. “Ik wil nie-hiet de sneeuw meer!” Naast de buren heeft nu de hele wijk er van mee kunnen genieten. Simon kijkt bedenkelijk op mijn arm. Er vallen sneeuwvlokjes in zijn gezicht en zijn onderlipje trekt een beetje. Ik bedenk me dat ik dit op zich voor het plezier van de kinderen deed. En diezelfde kinderen vinden er zo te zien geen fuck aan.

Laatste scène: De skibroek en het skipakje liggen te drogen in de keuken. Simon ligt in zijn bedje, Guus heb ik voor zijn middagslaapje naar boven gebracht en hij ligt nog te snikken van woede in zijn bed, ondanks dat ik hem een half uur lang getroost heb. Zo, even op de bank. Ik open Facebook en zie meteen de foto’s van mijn vrienden en hun schattige kroost met sneeuwpoppen. Gauw smijt ik de telefoon weer in de hoek, dit hoef ik vandaag even niet te zien. Volgend jaar herkansing.

Lees ook:

Winterse uitstap met de kinderen? Ga veilig op weg.

10x toffe winterjassen voor meisjes.

Leuk om te maken: papieren sneeuwvlokken en ijskristallen.

Winter winkel

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results