Help! Mijn kind is een friemelkind.

Marissa heeft een heus 'friemelkind'. En voor een supersensitieve, prikkelgevoelige moeder is dat af en toe onverdraaglijk. Heb jij tips om beter om te gaan met het ‘gefriemel’ van jullie kinderen?

Laten we er vanuit gaan dat ik tot in het oneindige van mijn zoon hou. Hij geeft de liefste kusjes, de meest intense knuffels en als hij ‘mama’ tegen mij zegt dan tintelt het van mijn tenen tot mijn moederhart. Maar HELP, wat maakt dit kind een lawaai! Los van het feit dat er altijd wel één van zijn onderdelen wiebelt, produceert hij aan de lopende band geluidjes. Neuriën, klakken, fluiten, tikken op tafel of met zijn voeten tappen op de grond. Dat werk.

Het valt niet te ontkennen….. ik heb een zogenaamd friemelkind.

En een friemelkind….. dat is voor mij als supersensitieve, prikkelgevoelige en daarmee ietwat neurotische moeder (ken uzelf…….) zo af en toe on-ver-draag-lijk. “HOU OP MET TIKKEN” roep ik met grote regelmaat al gruwelend naar mijn kind, die zich overigens van geen kwaad bewust is. Meestal zit hij ‘rustig’ een puzzel te maken, een boekje te lezen of tv te kijken. “Alsjeblieft, hou op met tikken, ga buiten een rondje rennen ofzo!”

Meestal kan ik mezelf wel iets geruststellen met het idee dat het zijn onbewuste manier is om met onrust in zijn hoofd en lijf om te gaan. Echter laatst bekroop me het ongemakkelijke gevoel dat dit vast een vroeg symptoom van één of andere aandoening moest zijn en ben ik gaan zoeken naar verschijningsvormen van ‘Gilles de la Tourette’ bij kinderen. Ik weet het, niet zo fraai. Gelukkig werd ik in niets bevestigd.

Wèl kwam ik een artikel tegen over de ‘friemelkubus’ voor kinderen en volwassenen.

Een kubus met aan alle zijden knopjes waarop je kan drukken, klikken en mee kunt wiebelen. Het past in je broekzak, zodat je er mee kan friemelen zonder dat iemand het ziet. Met daarbij een linkje naar onder andere het volgende artikel: klieren en wiebelen is reuze nuttig

Volgens hoogleraar neuropsychologie Eric Scherder (ik kreeg ooit college van hem, wát een man, wát een man, check youtube) is friemelen heel erg van nu. We krijgen op een dag behoorlijk wat prikkels te verwerken en friemelen helpt je om je centrale zenuwstelsel tot rust te brengen en je aandacht te sturen. “Bij een zich herhalende beweging met een voorwerp met een voor jou prettige textuur krijg je een lekker gevoel. Je hersenen willen beloond worden en dus wordt deze actie steeds maar weer herhaald. Het verhoogt je concentratie”, aldus Scherder.

Dus dát verklaart het oneindige getik van mijn zoon.

Echter, dit neemt niet weg dat al zijn geluidjes mij juist enorm op mijn zenuwen werken. Meer focus voor hem, helaas minder voor mij.

Omdat ik wil proberen zijn getik minder als negatief gedrag te bestempelen en ik heus wel weet dat de ‘oplossing’ bij mij ligt ben ik benieuwd naar jullie ervaringen, maar bovenal naar jullie tips om beter om te gaan met het ‘gefriemel’ van jullie kinderen. Dus vertel me, hoe leer ik beter met dit gedrag van mijn friemelkind omgaan?

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

3 comments

  1. Pingback: Lieve dochter, blijf alsjeblieft die roze bril dragen. - mamaschrijft

  2. Pingback: Over jarig zijn en oma missen. - mamaschrijft

  3. Pingback: Daya Jewelry: unieke sieraden met een verhaal. - mamaschrijft

Type to Search

See all results