Mijn moeder heeft Alzheimer.

Ik voel me moeder van twee kinderen. En ik heb er echt maar één. En nee, dat andere kind is niet mijn man, maar mijn moeder. Ze heeft Alzheimer. Tijdens mijn zwangerschap begon ze steeds vaker “raar” te doen en toen Ties net een week oud was kwam de diagnose. Daar zat ik dan op een bankje in de schuur, want we zaten druk in de verbouwing van ons huis. Ties aan de borst en mobiel aan mijn oor. “Uw moeder heeft Alzheimer.” Ik wist dat dit ging komen, maar het was alsnog een klap. De tranen stromen over mijn wangen en Ties ligt rustig te drinken en krijgt wat druppels op zijn hoofdje.

Moederschap zonder moeder

Dit is niet hoe ik mijn kersverse moederschap voor me zag. Een moeder die mij niet neer zou kunnen helpen en adviseren, maar die zelf steeds beetje bij beetje meer een kind zou worden. Nu is Ties vier en wen ik nog steeds langzaam aan elke fase die komt. Net als bij Ties, ze zijn gelijk op en elke keer weet je pas achteraf hoe je er mee om moet gaan. Ties wordt nu al zo groot en mijn moeder gaat zo snel achteruit. Ik mijmer over hoe de dagen eruit zagen toen Ties net een jaar was en mijn moeder net verhuisd was naar beschermd wonen. Nog redelijk op zichzelf, want er was volgens haar natuurlijk niets mis met haar, dus ze is verhuisd onder het mom van lekker dichterbij mij wonen.

Telefoongesprek

Woensdag 27 april 2016 , vijf over acht ‘s ochtends. Mijn mobiel gaat. In het scherm staat mama.
“Lon, ben je daar?”
“Ja, ik ben er.” Ze huilt.
“Ik heb wat verkeerd gedaan en nu is het maandag twee mei. Moet de televisie maar uit?”
“Nee mam, die hoeft niet uit. Het is woensdag 27 april. Het is Koningsdag. Je kan lekker op tv alles kijken en in de tv-gids blader je even terug naar de woensdag.”
“Nee, dat kan niet meer, het is geen woensdag.”
“Ja, dat is het wel, echt waar.”
“Wanneer gaan we boodschappen doen dan?” “We gaan volgende week maandag weer boodschappen doen, we zijn net twee dagen geleden geweest.”
“Oja, ik vond de fruitschaal ook nog zo vol. Maar ik kan gewoon televisie kijken?”
“Ja hoor mam, dat kan gewoon. De hele Koningsfamilie komt op televisie.” “Ja, Koningsdag is het al geweest, ze hebben mij vanochtend opgehaald en er was muziek hier. Het was een hele leuke dag, maar nu ben ik weer lekker thuis. Komt de “Bold” (The Bold and the Beautiful) dan ook gewoon vandaag?”
“Ja hoor, de Bold komt ook.”
“O mooi, dan kan ik lekker kijken. Ga maar weer gauw doen waar je mee bezig was, doei.”
“Dag mam.”

Gerust stellen

Vroeger volgde ze veel op National Geographic en Discovery Channel. Ook Koningsdag werd vorig jaar nog gewoon gevolgd op tv. Nu kijkt ze alleen nog de “Bold”. En ’s avonds nog een keer de herhaling. Geen idee of ze tussendoor nog iets kijkt. Het heeft aan de telefoon haast geen zin om iets uit te leggen, dus doe ik dat vaak ook niet meer. Ik probeer haar alleen nog gerust te stellen en het over leuke dingen te hebben. Heel af en toe is er een helder moment waarop ze echt vraagt hoe het met je gaat of hoe het op je werk is, maar dat is nog maar zelden. Dat zal ook alleen maar minder worden.

Het heeft geen zin om boos te worden als ze elke tien minuten belt wanneer we nou ook alweer boodschappen gaan doen, terwijl je staat te koken voor een man die toevallig die avond laat thuis komt en een baby die boven ligt te huilen. Ik kan en wil alleen nog maar lief zijn voor een vrouw die ooit mijn moeder was en er altijd voor heeft gezorgd dat ik niets te kort kwam. En dat is verdomd zwaar. Mijn mobiel gaat weer. Mama. “Lon, ben je daar?”

Herhaling

Nu zijn we dus drie jaar verder en zit mijn moeder inmiddels in een gesloten vorm die kleinschalig wonen heet. Maandagmiddag ga ik altijd met Ties naar haar toe en tussendoor gaan we alle drie hoe het uitkomt. Herhaling schijnt het beste te werken en dus spelen Ties en ik elke maandagmiddag mee met het spreekwoorden spelletje. Ties vindt het fantastisch en kan niet wachten tot zijn beurt. Zijn beurt betekent dus dat ik het goede antwoord in zijn oor moet fluisteren zodat hij het hardop kan zeggen. En waar mijn moeder en Ties dus van de herhaling houden, komen de spreekwoorden me mijn neus uit. En mijn moeder houdt niet eens van spelletjes. Het is een rare wereld. Maar goed, ik heb straks een kleuter die alle spreekwoorden kent, alsof hij daar maar ook maar iets wijzer van wordt.

“Mama, ben je daar?” Terug in de realiteit. Het is Ties die zijn tekening voor oma komt laten zien. “Ja, ik ben hier schat. Zullen we je mooie tekening naar oma gaan brengen? Ik denk dat ze bijna het spelletje weer gaan spelen.” En daar ga ik, met Ties, naar mijn andere kind, die ooit mijn moeder was.

Lees ook:

Oma is ziek.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results