Mijn mondige puber.

Dat kinderen communicatief steeds sterker worden naarmate ze ouder worden, is fijn. Moeddha vertelt over de avond dat haar puber niet naar bed wilde.

Een nieuwe conflict-vorm

Dat ik, een actief verzettende puber, heel vermoeiend vind, wist ik. Maar dat ik onzeker kon worden van kinderen die uber rustig het conflict met me aangaan, was nieuw voor me. De eerste keer dat ik dat meemaakte, was toen mijn destijds 10-jarige zoon weigerde om naar bed te gaan. Hij was beneden in de woonkamer toen ik zei dat hij naar bed moest. Hij keek me in mijn ogen aan en zei heel rustig: ,Nee.’ Ik had de ernst van zijn boodschap op dat moment nog niet door, dus ik zei, ‘Jawel, het is echt de hoogste tijd, kom lief.” En nog een keer keek hij me aan en zei, rustiger dan de eerste keer: ‘Nee.’  Ik was een beetje in de war. Had dit niet eerder meegemaakt, want ik was gewend dat als ik zei dat de kinderen naar bed moesten, de bekende, ‘Aahhh, nog heeeeel even’, ‘Ik moet altijd veel vroeger naar bed dan de rest van de klas’, ‘Het tv programma is nog niet afgelopen’, ‘Ik moet nog huiswerk maken’, in de strijd gegooid werden. Ik ben verbaal niet heel onhandig,  dus ik had meestal wel een antwoord paraat en ook een knuffel of de kieteldood werkten nogal eens. Onderweg naar boven was het hele issue dan, voor het tandenpoetsen, niet meer aan de orde en gingen we lekker voorlezen, kletsen of een potje pesten. Zoals we bijna altijd doen voor het slapen gaan.

‘Wat ga je doen. Me aan mijn arm naar boven sleuren?’

Deze keer dus niet. Ik zie mezelf nog staan tegenover mijn kind. Hij, een combinatie van rust, trots en uitdaging en ik, verward. En of het nog niet erg genoeg was zo, vroeg hij: ‘Wat ga je nou doen? Ga je nu schreeuwen? Of ga je me aan mijn arm naar boven sleuren?’ Die kop! Ik dacht dat ik gek werd. Ik voelde golven onrust en machteloosheid door mijn lichaam gieren. En in een flits van een seconde raasde er van alles door mijn hoofd. Van, ‘Wat denkt die brutale aap eigenlijk wel?’ tot “Aan je arm omhoog sleuren? Trap onder je kont zal je bedoelen!’ tot ‘Gebeurt dit echt? tot ‘Mijn God, ik word hier toch zeker niet gedold door mijn eigen kind!’ tot ‘Geen idee wat ik hiermee aan moet” tot ‘Wat doen hele relaxte moeders op zo’n moment als dit?’ tot ‘Wat is pedagogisch verantwoord? tot ‘Ik wil nu kunnen verdwijnen in de grond en nooit meer terug komen’ tot ‘Ja dat doe ik inderdaad, ik reageer altijd meteen, ik praat, schreeuw, reageer, onderneem actie, bizar om dat nu zo terug te krijgen van mijn eigen kind’. Om uiteindelijk de legendarische woorden te spreken, die ergens uit mijn buik kwamen en zeker niet uit mijn hoofd: ‘Dan ga je niet.’ En ik zei het super relaxt. Onverschillig bijna. Ik wist zelf niet waarom, maar zo ging het. Terwijl ik hem aankeek. Op de een of andere manier was ik heel dicht bij mezelf. Ik deed niet rustig, maar ik was rustig. In vertrouwen. Compleet in het moment.

Verras je puber door heel rustig te blijven, ook al voelt het van binnen heel anders.

Verras je puber door heel rustig te blijven, ook al voelt het van binnen heel anders.

En toen begon de verwarring aan zijn kant. Ik zag het in zijn ogen. Hij bewoog niet en zei niks, maar ik zag in zijn ogen dat hij op alle antwoorden voorbereid was geweest, maar niet op dit antwoord. Dat hij alles had verwacht, maar dit niet. En toen ik dat vonkje verwarring in zijn ogen zag, zei ik heel rustig: ‘Het is tijd om naar boven te gaan.’ En hij ging.

 

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Sofie Dekkers

    Onze ‘papa’ (mijn man en vader van onze drie kinders) zijn lievelingszender is ‘Nostalgie’ …
    en wij maken héél graag kans op deze prachtige wekker, dan wordt hij iedere dag goedgezind wakker!

Type to Search

See all results