I go bananas for you.

Hier zit ik dan op de laatste avond in mijn huis in Amstelveen. Het huis(je) wat ik drieënhalf jaar geleden kocht. Ik. Alleen. Gek genoeg voel ik nu pas dat ik trots op mezelf kan zijn dat ik dat op mijn 28e bereikt had. Hoe zonde is het toch dat we dit soort dingen altijd later pas beseffen. 

Ik zit alleen op de bank en probeer naar The Voice te kijken, maar allerlei herinneringen dringen zich aan me op. Ik denk aan de vele avonden die ik hier alleen heb doorgebracht denkend dat ik nooit moeder zou kunnen worden en voor altijd moederziel alleen op de bank zou blijven zitten.  Ook denk ik aan de avonden dat ik niet thuis was én gaan en staan kon waar ik wilde zonder rekening te hoeven houden, laat staan oppas te hoeven regelen. Ook iets wat toen zo gewoon was en nu zo’n uitdaging, maar daarom wel een extra genot. Het voelt als een leven geleden dat ik dat meisje was, want man o man wat een verschil met hoe mijn leven nu is.

Mijn laatste supermarkt ervaring

Je groeit erin dat is één ding wat zeker is en ik zou voor geen goud willen ruilen met dat meisje meer. Hoewel er soms momenten zijn dat ik terugverlang naar de tijden dat ik alleen kon zijn of perfect gekapt door de supermarkt kon lopen, want wat is dat toch een verschil met nu, ik neem je mee naar mijn laatste supermarktervaring enkele dagen geleden:

Ik ben er ook zo eentje

Nu ben ik er dus zo één, denk ik bij mezelf. Een onaantrekkelijk, smoezelig hoopje mens wat onder het snot van haar peuter zit wanneer ik in de supermarkt hardop aan het opnoemen ben welke drie dingen ik niet moet vergeten. Ik duw mijn huilende peuter rond in de kinderwagen waar ze liever uit wil klimmen dan in wil blijven zitten. Uit wanhoop stop ik haar een banaan toe om er vijf minuten later achter te komen dat ze de schil aan het opeten is. Een banaan was sowieso niet de slimste keus blijkt bij de kassa als ik de half afgevreten banaan aan de kassière geef en ze met een smerige blik naar Yvé kijkt die er inderdaad ook niet meer al te fris uitziet met een halve banaan over haar gezicht gesmeerd.

Ik pak een doekje om haar gezicht schoon te maken terwijl ik me ondertussen hardop afvraag waar mijn pinpas is. Achter me verzamelt zich een groepje geïrriteerde mensen die hun boodschappen af willen rekenen en mij maar sloom vinden. Tja, de snelste ben ik niet met mijn laatste vijf werkende hersencellen en de aardigste ook niet meer. Ik reken af en probeer een manier te vinden om de veel te veel gehaalde boodschappen in de kinderwagen te proppen wat uiteraard niet lukt. De helft valt op de grond en ik kan wat gevloek niet onderdrukken terwijl ik de winkel uitloop en besef dat ik twee van de drie dingen die ik niet moet vergeten, jawel vergeten ben..

Afscheid nemen

Je begrijpt dat deze ervaring me soms doet terugverlangen naar het verleden, maar het is tijd om afscheid te nemen. Afscheid van mijn oude ik, afscheid van Amstelveen. Ik kus mijn dochter op haar hoofd terwijl ze ligt te slapen en ik ga naar bed, klaar voor de toekomst en klaar om mijn nieuwe ik te omarmen, want I AM MAMA en wat maakt dat me toch gelukkig, óók als zij onder de banaan zit en ik onder haar snot..

Lees hier meer van Rianne.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results