Mijn supersnelle, maar heftige bevalling

De eerste keer dat ik ging bevallen lag Raf binnen 4 uur op mijn borst. Voor de verloskundige ging het iets te snel, want het duurde even voor ze me serieus nam.

De bevalling. Tja, dat is niet niks. Je kan allerlei cursussen doen om je voor te bereiden maar als puntje bij paaltje komt moet je het toch echt helemaal zelf doen en weet je niet wat je overkomt. Zo voelde ik dat tenminste. Toen ik het blog van Mariska las over haar ontmoeting met de gynaecoloog moest ik denken aan mijn eigen (natuurlijke) super snelle bevalling. Volgens de verloskundige had ik een ‘soepele’ bevalling die ‘volgens de boekjes’ ging, maar ik vond het alles behalve ‘soepel’ gaan!

Zo begon het

Ik weet het nog als de dag van gister. Het was vrijdagavond 2 november 2012 en ik at met manlief een pizzaatje in de Pijp, bij ons om de hoek. Ik was 39,4 weken zwanger en voelde me topfit. Terwijl ik met een alcoholvrij biertje en een pizza aan de bar zat, begon mijn onderbuik wat te rommelen en ik zei tegen Stan dat we voor de zekerheid maar naar huis moesten. Eenmaal thuis keken we even Idols (of X-factor, geen idee!) en ik ging vast naar bed, want ‘het zal wel niet, maar voor de zekerheid’. Ik liep naar de slaapkamer en terwijl ik mijn kleren rustig uittrok, klaar voor een fijne nacht slapen voor het tabee zou zijn met mijn nachtrust, schrok ik me een ongeluk. Een plas water viel zo op de grond. Strompelend liep ik de woonkamer weer in en keek Stan geschrokken aan. En hij keek net zo geschrokken terug. Vliezen gebroken?! Dat gebeurt toch maar bij weet-ik-hoe-weinig-procent van de vrouwen?

Vanaf toen ging alles in rap tempo.

Stan belde meteen de verloskundige, die ons vertelde dat ik maar beter kon gaan slapen (het was 23:00 uur) en dat het nog wel 24 uur kon duren voor de bevalling begon. Slapen?! Ik ging echt niet op bed liggen terwijl ik liters – zo voelde het – water verloor! Plus daarnaast, ik had al weeën. Stan ging braaf timen, maar al heel snel kon ik niet aangeven wat het begin en het einde van een wee was.  Weer belde hij, en de verloskundige gaf aan dat ik rustig moest blijven liggen en ademen. We waren immers nog geen uur onderweg. Ik had pijn en vond de weeën al behoorlijk heftig. Maar ik was vast zo’n vrouw die dacht dat ze ging bevallen terwijl ze 1 cm ontsluiting had. Daar word je ook gek mee gemaakt tijdens al die cursussen. Stan zag dat ik pijn had. En dat ik niet wist niet wat ik ermee aan moest. De weeën volgden elkaar zo snel op. Er zat geen adempauze tussen. Dus een uur later belde Stan weer naar de verloskundige. Ze kon niet komen, want ze was bezig met een bevalling in het ziekenhuis.

Niet normaal! Liet ze me aan mijn lot over?

Ze komt niet, dacht ik paniekerig. Ik zei tegen Stan dat hij me maar even alleen moest laten zodat ik me goed kon concentreren. Maar oh, wat bouwden de weeën zich snel op. Ik kon ze niet meer goed opvangen, dus wéér belde Stan. Ondertussen was het 01:15 uur en was ik al 4 keer naar het toilet gestrompeld en supermisselijk. Ze was nog steeds bezig met de bevalling, maar we mochten zelf naar het OLVG komen. Ik ging nog één keer naar het toilet, en zag dat ik onwijs veel bloedverlies had. Ik schrok me een ongeluk en dacht dat het helemaal mis ging. We liepen de trap af naar buiten en stapten in de auto die Stan voor de deur had gereden en midden in de nacht reden we naar het OLVG. Of eigenlijk.. we SCHEURDEN ernaar toe. Stan reed door rood licht, negeerde wegversperringen en ging recht op ons doel af: het ziekenhuis.

Afvallen na je zwangerschap

In de rolstoel naar verloskamer

Eenmaal daar zette hij me in een rolstoel. Ik had het gevoel dat ik een foute film was beland. Voor ons lag de laaaaange lichthal van het OLVG, leeg en verlaten, met helemaal aan het einde de lift waar we mee naar de verloskamer moesten. Stan racete met mij in de rolstoel door de hal en in zijn ‘enthousiasme’ beukte hij me per ongeluk tegen de lift aan. Het is nogal wat gewicht wat hij ineens tot stilstand moest brengen. Eenmaal boven stond daar de verloskundige, die uber-rustig zei dat ik mocht gaan liggen. Ik riep om pijnstilling maar ze wilde eerst voelen hoe ver ik was en constateerde verbaasd dat ik al 8cm ontsluiting had. Pijnstilling mocht niet meer. Vanaf toen ging het snel. Ik herinner me nog goed de pijn die ik had. Die laatste 2cm zijn echt niet te doen…

Koffie?

De verloskundige, nog steeds de rust zelve, vroeg braaf of Stan misschien een kopje koffie wilde en of hij melk of suiker erin had. Waarop hij antwoordde: “Ah heerlijk, doe maar zwart.” Ik dacht dat ze gek waren geworden. Koffie? Ik lig hier met een kotsbakje onder mijn kin te bevallen? Hoe denk je dat koffie nu ruikt? Vanaf dat moment heb ik mijn oren en ogen dicht gedaan, ik wilde even niks meer horen en niemand zien. Ik ben gaan puffen (wat een ellende), met Stan – zonder koffie – aan mijn zijde. Ik mocht nog even op de baarkruk om vervolgens weer terug te strompelen naar het bed om daar de bevalling af te maken.

Hij is eruit

En toen, na een bevalling van slechts vier uur, om 02:55 werd Raf geboren. Met zijn handjes om zijn hoofd. Levend en gezond. Mijn eerste gedachte? Thank god, hij is eruit. En hij leeft. Het maakte een einde aan de paniek, en de onzekerheid die ik voelde in de afgelopen uren. En de angst dat het niet goed ging en er iets mis zou gaan. Hij was er, gezond, en ik had het goed gedaan.

Excuses

Achteraf heeft de verloskundige meerdere malen haar excuses aangeboden voor het feit dat ze er niet eerder voor me was. Ze had het niet helemaal goed ingeschat en rekende niet op een snelle bevalling. Eenmaal zwanger van de tweede hebben ze me direct beloofd dat er meteen een verloskundige zou komen als ik bel. Dat was een geruststelling. Alleen niet nodig achteraf, want bij Izzie ben ik ingeleid.

Ik weet, vergeleken bij andere vrouwen die soms 24 uur bezig zijn met bevallen mag ik natuurlijk echt niet klagen. Ik mag blij zijn, en dat ben ik (achteraf) ook: in maar vier uurtjes een gezond kindje op de wereld zetten. Maar ‘soepel’ en ‘volgens de boekjes’ vind ik een overstatement!

Hier waren we net thuis uit het ziekenhuis.

Hier waren we net thuis uit het ziekenhuis.

Had je ook een snelle bevalling? Of juist niet? En zou je je verhaal willen delen op mamaschrijft? Stuur me dan een mailtje: leonievoormamaschrijft@gmail.com.

Lees ook:

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Heb jij een bijzonder verhaal? * mamaschrijft

Type to Search

See all results