Moederschap is een kwestie van zijn, in plaats van doen.

Moederschap gaat over verbinden en vertrouwen. In het geheel en in mezelf.

Meer voelen, minder denken

Als ik het heb over bewustwording, gaat dat voor mij in de praktijk vooral over meer voelen en minder denken. En over zijn, in plaats van doen. Over niet-oordelen. Over verbinden en over vertrouwen, in het geheel en in mezelf. Concreet betekent dat, dat ik probeer onderscheid te maken tussen dat wat ik ben, in de basis, en dat wat ik heb geleerd, ofwel de rollen die ik speel en de overtuigingen die ik heb. En dat ik probeer om mijn aandacht te houden bij het moment, in plaats van dat ik mezelf verlies in mijn verleden, in angst, of in mijn verlangens over de toekomst. In de opvoeding van onze kinderen betekent het vooral, dat ik als moeder boven alles in een lijn wil zijn. Daarmee bedoel ik, dat mijn gevoel en mijn daden congrueren, anders werkt het niet. Niet voor mij en al helemaal niet voor de kinderen. Niet moeder doen, maar moeder zijn.

Mama, jij ben dietug, hè?

Ik herinner me een vrijdagmiddag. Ik was nog niet lang gescheiden, zat middenin een verbouwing, mijn kinderen waren nog aan het wennen aan de nieuwe situatie in twee huizen, ik probeerde een nieuwe basis voor ons eenoudergezin te maken, mijn sociale leven te onderhouden, nog wat aan sport te doen, een teleurstelling in een prille liefde te verwerken en ondertussen het huishouden en de opvoeding van de kinderen te managen. Wat in die dagen vooral veel heen en weer rijden betekende tussen sportclubs, school en vriendjes. Die middag waren we laat voor hockey. De oudste twee moesten beiden trainen en terwijl zij zich hadden omgekleed in de auto, kwam ik aangescheurd op de hockeyclub. Mijn twee hockeyers sprintten weg om precies op tijd te starten met de training, nummer drie vloog naar het klimrek in het speeltuintje en de jongste van drie jaar bleef in de auto zitten. Hij zat vast in de vijfpuntsgordel van zijn autostoeltje en wachtte tot ik hem zou bevrijden. Ik had die gordel al duizend keer open gemaakt in mijn leven, maar dat K-ding wilde niet. En terwijl ik vermoeide pogingen waagde om rustig te blijven en de gordel te openen, zei mijn peuter ineens: ‘Mama, jij ben dietug he??’ (Jij bent verdrietig, hè?) Ik zie hem nog zitten, dat lieve koppie, zijn donkere oogjes, die lekkere bolle peuterwangen vol vuil van de dag. Ik keek hem aan, ontspande voor het eerst in te lange tijd en zei: ‘Ja lieverd, mama is verdrietig’. Waarop mijn mannetje zei: ‘Oohh, geefnie, kom maar hoor!’ en vervolgens sloeg hij zijn kleine spekarmpjes om mijn nek en gaf me een dikke knuffel. Ik brak. Daar stond ik, midden op het parkeerterrein van de hockeyclub, in mijn verfkleren, met doorgelopen mascara, huilend in de armpjes van mijn nog altijd in de gordel vastzittende peuter van drie. Het was een fantastisch mooi moment. Een kadootje van mijn eigen kind. Door hem stond ik eindelijk stil bij mijn gevoel, in plaats van door te buffelen in de chaos van de dag, de week, de afgelopen maanden. En mijn verdriet kreeg eindelijk de welverdiende aandacht. Zodra ik het toeliet, stopte het eigenlijk ook meteen. En moest ik door mijn tranen heen lachen. Want zo gaat dat met emoties. Ze komen en gaan. De hele dag door. Als je ze toelaat, zonder er in te blijven hangen. Ik heb mijn mannetje uit zijn stoeltje gehaald en we hebben samen bij de training van zijn broer en zus gekeken.

Doen waarvan men denkt dat het hoort

Toen ik het voorval later met een vriendin deelde, vond zij dat ik mijn peuter niet met mijn verdriet lastig had mogen vallen. Ik was oprecht verbaasd dat zij zo anders in deze situatie stond dan ik. Mijn peuter lastig vallen? Had ik dan net moeten doen alsof ik niet verdrietig was? Terwijl hij dit juist zo goed had aangevoeld en oprecht had uitgesproken? Ik geloof met mijn hele hart dat dat precies is waarom we met zovelen zo ver van onze intuïtie verwijderd zijn geraakt. Omdat de mensen die we vertrouwen en waar we afhankelijk van zijn, zichzelf te weinig laten zien, te vaak niet handelen in lijn met hun zijn. Hun ware natuur. Maar veel meer vanuit hun hoofd, vanuit alles wat ze denken dat hoort, wat ze hebben geleerd, vanuit angst, overtuiging of wat dan ook. En daardoor klopt wat we intuïtief voelen niet meer met wat we horen en zien. En gaan we twijfelen aan onszelf. Stoppen we langzaam onze onderbuik te vertrouwen. En uiteindelijk voelen we hem zelfs niet meer. Gaan we meer en meer leven vanuit ons hoofd, los van ons gevoel en ons lijf. En zenden we zelf dubbele signalen de wereld in. Steeds meer onbewust.

Opvoeden, een interactief proces

Hoe mooi is het daarnaast, dat mijn kind meemaakt dat zijn moeder ook wel eens verdriet heeft, net als hij? Dat hij leert dat ik niet perfect ben en dat hij dat ook niet hoeft te zijn? En dat hij de mogelijkheid krijgt om mij te troosten, net zoals ik hem troost en in mijn armen neem als hij verdrietig is? Dat we leren van elkaar? Er zijn voor elkaar? Kinderen van zijn leeftijd hebben (als het goed is) nog weinig lading op emoties. Ze denken er nog niet van alles bij. Ze ervaren gewoon. Hebben nog geen oordeel of overtuiging, zoals wij volwassenen. Zij kunnen krijsen op het ene moment en vervolgens doorgaan met waar ze mee bezig waren, in een volgend moment. Zij vloeien nog mooi mee in de stroom.

Steeds meer ervaar ik opvoeden als een interactief proces. Waarin wij ouders zorgen voor onze kinderen, onze levenservaring met ze delen, ze nieuwe vaardigheden leren. We ze steunen in hun weg om een plek in onze maatschappij te vinden die bij ze past en waarin ze vanuit hun ware natuur, in vertrouwen kunnen bloeien. En waarin onze kinderen ons vanuit hun puurheid herinneren aan de dingen die wij onderweg vergeten zijn over onszelf, of te weinig aandacht hebben gegeven. En dat ze ons triggeren om gewoontes los te laten die wellicht ooit nodig waren, maar hun functie allang verloren hebben. Om onszelf af te blijven vragen of de dingen die we doen, nog altijd kloppen met wie we zijn.

 

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Over lekkage in de nacht en de eenvoud van geluk - mamaschrijft

Type to Search

See all results