Nee, ik wil géén bakfiets!

Mariska wil pertinent GEEN bakfiets. Maar dat is meer een principe kwestie, want eigenlijk zou het best goed uitkomen.

Ik ben dit jaar dichter bij huis gaan werken. Heerlijk, op de fiets naar mijn werk. Geen stress meer van de files, een toffe baan en vier dagen per week een flinke dosis beweging. Perfecto! Ik zag mezelf al helemaal als zo’n Hollandsche Moeder (zoals gespot door Máxima in haar eerste weken in Nederland), door weer en wind met twee blozende kindjes achterop de fiets en een tas aan het stuur. Maar geen bakfiets, niks voor mij.

Dag -1: Op de mamafiets, maar hoe dan?

Morgen mijn eerste werkdag. Ik sta buiten bij mijn mama fiets waar Wouter net de MaxiCosi-houder achterop heeft gemonteerd (een Nederlandse uitvinding uiteraard!).

Simon is namelijk pas 5 maanden en kan dus nog niet in het zitje voorop. Wouter legt me uit hoe ik dat ding dan vast moet maken en ik denk bij mezelf ‘zou ik dit straks nog weten?’. We zetten Guus op het zitje voor waarvan ik maar NIET heb opgezocht tot hoeveel kilo dat gaat aangezien mijn grote peuter van 2,5 er echt nog een paar maanden in moet gaan zitten. Vervolgens til ik Simon in zijn skipakje (jaja, daar is ie weer) in de MaxiCosi en het hele gevaarte achterop de fiets. “Nou, rijd maar eens een rondje schat!” zegt Wouter enthousiast. Ik probeer op te stappen. Jezus wat een gewicht en wat een gevaarte, maar het lukt. Slingerend rijd ik de straat uit en Wouter fietst naast me. Na een stukje te hebben gefietst komen we weer bij ons huis aan. Ik wil de fiets op de standaard zetten. Lukt niet. Lukt he-le-maal niet. Met wat geworstel en hulp van Wouter lukt het dan eindelijk. “Hoe moet dat straks als ik in mijn eentje de kids ga ophalen?” roep ik uit. Een buurvrouw steekt haar neus om de hoek van de deur: “Dan moet je gewoon een bakfiets kopen joh!”

Dag 1: De vuurdoop

Mijn eerste werkdag gehad. Top bedrijf, leuke mensen en vanochtend een heerlijk fietstochtje. Nu de jongens ophalen van de crèche. Bij de baby’s hijs ik Simon in zijn skipak en hij kijkt me aan met zo’n blik van ‘wat vind je er zelf van, moeder?’. Het duurt allemaal even, maar iets later hebben we dan ook Guus opgehaald en staan we buiten bij de fiets. “Waar is de mama auto?” informeert Guus. “Het is nu een mama fiets lieverd”, meld ik semi-enthousiast. Guus zegt maar even niets terug en kijkt beteuterd. Na heel wat til- en sleepwerk zitten allebei de jongens op de fiets. En toen had ik nog een tas. Een mooie handtas met een nieuwe laptop erin. Die ook nog ergens een plekje moet gaan vinden op deze overvolle fiets. Ik hang ‘m maar aan mijn stuur en mijn fiets valt bijna om van al het gewicht. Een moeder komt de crèche uit gelopen met haar dochtertje. “Moet jij niet gewoon een bakfiets kopen?” 

Dag 3: De regen

Ok, ik word al iets minder klunzig met al die spullen en de kinderen op de fiets maar ideaal is het niet. “Kan dit nou niet handiger?” bedenk ik me terwijl ik weg fiets. En dan voel ik een druppel op mijn neus. En nog één. Het gaat steeds harder regenen. En Simon, mijn juli-baby, begint, eerst zachtjes, te jammeren. En dan steeds harder. Hij moet die regen en die kou niet, hij is een zomer baby! Met een gillend kind achterop race ik naar huis over de Vleutenseweg. Ik draai me net om naar achteren om Simon te sussen als de fietser voor mij ineens uit het niets stopt. Ik knal er bijna bovenop en kan nog net uitwijken zonder om te vallen. Als ik twee uur later mijn verhaal aan de telefoon vertel zegt iemand aan de andere kant: “Ik vind jou echt zo’n type voor een bakfiets!”

Dag 6: Ook dat nog

Ik heb nu een laptop rugzak, dus geen zwabberende tas meer aan mijn stuur, bedenk ik me met gepaste trots. Het komt nog wel goed met mij en dit mama-fietsen: I got this. Ik heb mooi niet zo’n bakfiets nodig. Bij de crèche heb ik de jongens al wat sneller ingepakt en klaar om te gaan. “Zouden ze dat wel moeten toestaan, zo met die MaxiCosi achterop?” informeert de leidster van de crèche. “Ik bedoel, is een bakfiets niet veel beter?”

Ik mompel iets over dat ik geen bakfiets wil. Hop hop, alles op de fiets. Ik wil opstappen en kom klem te zitten. Met mijn rugzak tussen mijzelf en de MaxiCosi. Ik weet toch op te stappen en voel bij het weg fietsen dat de rugzak inclusief laptop op de voetjes van mijn baby leunt. Ik hoor het eerste gemopper al achter me. Ik hang nu met mijn neus zo’n beetje in Guus zijn nek om de rugzak maar niet op Simon te laten leunen. En dan fietst er iemand voorbij: “Misschien handiger om een bakfiets te kopen?”

En ondanks dit alles wil ik GEEN bakfiets!

Dus ja alle lieve mensen die met me mee denken en een bakfiets aanraden: Het Is Een Principe Kwestie! Ik heb er geen enkel rationeel argument voor. Dus sorry lieve zoontjes van me, mama blijft nog drie maanden zo aanklooien. Enne, Simon, kun je aub snel leren om te gaan zitten? Scheelt mama veel bakfiets-opmerkingen 😊.

Lees ook:

Lieve dochter, blijf alsjeblieft die roze bril dragen

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results