Negativiteit in het gezin.

Soms lijkt het alsof alles misgaat, thuis. Negativiteit vormt een rode draad. Waar gaat het mis? Nergens, heeft Moeddha ontdekt.

Er zijn van dagen waarop ik me serieus afvraag waarom ik een groot gezin wilde. Überhaupt moeder wilde worden. Of er iets mis is met mij als moeder, dat opvoeden gewoon niet mijn ding is. Of ik moeder zijn gewoon niet kan. Of er iets mis is misschien met mijn kinderen.

Schuif ‘es op joh, homo!

Zo’n dag begint doorgaans ’s ochtends aan de ontbijttafel. Ik ben altijd als eerste beneden. Ik dek de tafel, zet thee, iedereen maakt zijn eigen ontbijt en ik smeer op verzoek brood voor de lunch. Op zo’n dag begint de negativiteit meteen in de ochtend. Het tweede kind dat naar beneden komt en op de bank aan tafel schuift, geeft de eerste een stomp en snauwt: ‘Schuif es op joh, homo!’ Good morning… Vervolgens komt nummer drie naar beneden die duidelijk zijn best gedaan op zijn voorkomen: outfit en kapsel zijn om door een ringetje te halen. Vind ik. De andere twee denken daar duidelijk anders over. Ze bekijken hem al oogrollend van kruin naar tenen en weer terug. Om vervolgens schamperend op te merken: ‘Ga je zo naar school vandaag?’ Nummer drie kijkt onzeker en vragend terug en moet het doen met: ‘Nou ja, oke, moet je zelf weten.’ Hoe vreselijk!

Uit school gaan ze gewoon verder.

Binnen de kortste keren is er thuis ruzie over wie er aan de beurt is met de playstation, wie met zijn vriendje met de voetbal mag (geen idee hoeveel ik er in mijn leven al heb gekocht, maar die dingen verdwijnen sneller dan sokken in de was), wie er de meeste koekjes heeft gegeten bij de thee, dat ik nooit luister naar de een en altijd de ander voortrek als ik me meng in hun ruzies. Er wordt gevochten en gestompt, geschreeuwd en gehuild. Monopoly, Cluedo of Stratego vliegt door de kamer. Om moedeloos van te worden. In de avond aan tafel is mijn maaltijd natuurlijk net niet waar ze trek in hadden, zegt niemand iets en zijn ze allemaal binnen zeven minuten weer van tafel. Vervolgens wordt er ruzie gemaakt over welk tv-programma er gekeken wordt op tv, wordt de bedtijd betwist en is er gezeur over het verplicht beneden opladen van de telefoons voor ze naar boven gaan. Belachelijke regel. ‘Jij bent echt een bizar ouderwetse moeder! Jij begrijpt gewoon helemaal niks!’ Dit zijn de dagen dat ik me, lamgeslagen door de negativiteit van zo’n dag of dolgedraaid en briesend van pure machteloosheid, afvraag waarom ik dit allemaal ook alweer wilde. Wat gaat hier in hemelsnaam niet goed?

Alles gaat zoals het gaat. En dat is goed.

Maar inmiddels ben ik erachter dat er hier niets ‘niet goed’ gaat. Alles gaat zoals het gaat. Met ups en downs, met een heel scala aan emoties, niet alleen de gezellige. En op sommige dagen triggeren we elkaar hier in huis negatief. Blijkbaar hoort dat erbij. Eigenlijk gaat het pas echt niet goed zodra ik me ertegen verzet. Als ik geen ruimte heb voor wat er is. Als ik wil dat iedereen zich gedraagt zoals ik dat had bedacht toen ik droomde van dat grote gezin, aan die lange tafel, lachend, pratend, luisterend, liefdevol en gelukkig. Als ik wil dat iedereen zich gedraagt zoals ik dat nodig heb op dat bewuste moment.

Het gaat pas niet goed als ik moeite heb om een laag dieper te luisteren en te kijken, verder dan wat ik letterlijk hoor en zie. En wanneer ik moeite heb om me open te stellen voor iedereen. Als ik moeite heb om met aandacht, aanwezig te zijn. Want als er iets is waar ik zo langzamerhand achter aan het komen ben, is het wel dat niets is wat het lijkt. De grootste mond blijkt het meest onzeker. Boosheid kan eigenlijk verdriet zijn. Of onmacht. Of eenzaamheid. De zwijger blijkt niet te zwijgen omdat hij niets te zeggen heeft, maar omdat hij zoveel wil zeggen dat er geen zinnig woord meer uitkomt.

Een lijntje met de vrienden van vroeger

Laatst hadden de oudste twee een enorm uit de hand gelopen conflict over de playstation. Er werd verschrikkelijk geschreeuwd, middenin elkaars gezicht, vervolgens werd er gegooid met controllers en uiteindelijk werd er ook gemept. Ik was compleet overrompeld door zoveel woede en agressiviteit bij mijn eigen kinderen. En dat over wie er aan de beurt was op de playstation!? Eenmaal tussen beiden gekomen, schreeuwde mijn zoon dat die playstation het enige was dat hij had! Ik begreep er geen bal van. En nog bozer schreeuwde hij dat zijn woede ook logisch was omdat ik nooit luister! Als dat tegen me gezegd wordt door een van de kinderen, gaat dat tegen het zere been. Want ik heb me vroeger thuis regelmatig niet gehoord gevoeld. Er werd weinig gecommuniceerd bij ons thuis en vooral niet geluisterd. Dus als ik dan het verwijt krijg dat ik hetzelfde doe als mijn ouders, terwijl ik al jaren mijn best doe het anders te doen, dan doet dat pijn.

Hoezo, oma wil niet oppassen?!

En dan is de verleiding groot om me af te sluiten en me defensief op te stellen.

Maar dat wilde ik nou juist niet meer, dus ik zei dat ik luisteren inderdaad moeilijk vind. Waarop mijn zoon schreeuwde dat hij op de playstation met zijn OUDE VRIENDEN speelt. Van voor de verhuizing. Eindelijk viel bij mij het kwartje, ‘Oooohhh, je zit online?’ JA! Dat had hij toch al 10x gezegd!? En dat is waar. Ik wist dat hij online speelde. Maar ik had me nooit afgevraagd wat dat inhield. Ik had nooit beseft door dat hij online met zijn oude vrienden speelt. En dat de playstation hun lijntje is. Dat hij zich redt op de nieuwe school in de nieuwe stad, maar dat hij het dagelijks contact via de playstation met zijn oude vrienden nog heel hard nodig heeft. Dat hij daarom meteen uit school achter dat ding duikt. Zo goed had ik nooit ‘geluisterd’. Zoveel heb ik me nooit in die playstation verdiept. Want ik had voordat ik ‘m kocht al bedacht dat ik het een onding vond.

En ik heb me vervolgens afgesloten voor alles wat met de playstation te maken heeft. En mijn dochters woede bleek niets met de playstation te maken te hebben, maar met een onopgelost conflict met haar vader. De playstation bleek gewoon een ‘mooie ‘aanleiding geweest om haar onmacht en frustratie te ventileren.

Gehoord worden blijkt de essentie

En zo is er dus niets mis met mijn kinderen. En ook niet met mij. We zijn allemaal hetzelfde. Worstelen allemaal met dezelfde dingen. En we hebben vooral ook allemaal behoefte aan hetzelfde, namelijk gehoord worden. En gezien. Voor wie we zijn. Terwijl we allemaal nog aan het leren zijn, dat je alleen maar gezien kunt worden als je je laat zien. In al je kwetsbaarheid…

Dit vind je vast ook leuk om te lezen:

Ik ben burgerlijk en I fucking love it!

Hoezo, oma wil niet oppassen?!

Mijn eerste maand met drie kinderen.

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

6 comments

  1. Saskia

    Wat een mooie blog… En idd door mindfulness heb ik ook geleerd te accepteren dat t gaat zoals t gaat.
    Dankjewel!

    • Moeddha

      Graag gedaan Saskia.
      Fijn te horen dat je mijn blog mooi vindt en bedankt dat je de moeite hebt genomen dat met me te delen!

  2. Pingback: Exit kinderzitje. - mamaschrijft

  3. Pingback: De peuterpubertijd: woedeaanvallen en driftbuien - mamaschrijft

  4. Pingback: Balans tussen spanning en ontspanning. - mamaschrijft

  5. Pingback: Waarom mijn zoon roze nagellak draagt (en ik dat prima vind) - mamaschrijft

Type to Search

See all results