Net als bij iedereen.

Leven met een hummel. Van de ene op de andere dag lijkt alles wat er daarvoor is gebeurd of gezworen niet belangrijk meer. Iedereen die mij vooraf vertelde dat ook ik vanaf dag één ongetwijfeld rennend en vliegend zou bezwijken voor dat allesoverheersende wuifde ik lachend weg. Ik ging het anders doen.

Nu een jaar geleden was het bijna tijd om weer aan het werk te gaan. Maanden van alleen maar zorgen voor dat Ene Belangrijke inruilen voor dat wat veel vrouwen tegenwoordig doen: werken met kind. Na een toch wel pittige start met de kleine meid was ik er erg aan toe, maar ook weer niet. Fijn om weer eens iets anders tegen de meneer te kunnen vertellen dan de luierscore van die dag, of hoeveel uur ik op ons grote bed had gebivakkeerd terwijl het buiten 25+ was. Maar ja, alles voor de slapende baby. Minder fijn dat ineens al die andere mensen ook weer iets van je willen. Hoe dan? Het was me in de voorbije weken nog maar net drie dagen gelukt om voor 12 uur in de kleren te zitten (zonder ontbijt), maar ik moest toch echt weer vier dagen in de week fris en fruitig aan het bureau zitten om acht uur. Zonder kind. Stress voor er überhaupt weer een uur werkend leven opzat.

Oefenen op al deze aspecten leek me bij nader inzien dus geen overbodige luxe. Onder het motto ‘van de nood een deugd maken’ bracht ik dochterlief voor het eerst, voor negen uur!, een hele dag naar oma om na maanden weer eens mijn grootste hobby uit te oefenen: shoppen. Nou, dat was zo gemakkelijk nog niet. Waterlanders de hele weg terug (heen ook trouwens) en de batterij van m’n Iphone was voor de middag al leeg omdat ik druk was met berichtjes naar oma, fotootjes van oma, nog even laten weten wat ze vooral niet moest vergeten, of ze wel sliep en hoe het nu ging en…nou ja, je kent het wel (toch?).

Mama niet geslaagd voor haar eerste relaxuitje. Baby wel. ‘s Avonds thuis ben ik kapot. En het was nog maar oefenen. Nog meer stress, want dat Echte Leven lijkt ineens Zo Niet Leuk. Maar geen weg terug. Ik bikkel naar de volgende uitdaging: wennen op de crèche. Uiteraard doet hummel het fantastisch. Ik zit ondertussen de uren af te tellen en te bedenken wat ik zonder hummel altijd deed tijdens zeeën van tijd. Verder dan poetsen en douchen kom ik die dag niet.

Nu een jaar later moet ik soms wel lachen als ik terugdenk aan die eerste maanden. Wat bezielde me dat ook ik met mijn roze wolk dacht dat het leven buiten mijn eigen vier muren niet belangrijk was of doorging nu ik ineens een kind had? Ik ben dus wel weer geland geloof ik. Ook ik zit nu vier dagen per week, schijnbaar moeiteloos, iets na achten (dat dan weer wel…) fris en fruitig achter het bureau. En ik moet zeggen, het gaat me steeds beter af. Maar helemaal gewend ben ik nog steeds niet. Ook niet na ruim een jaar.

Nog steeds spelen mijn dagelijkse werk- en moederopstelling een wedstrijd op het scherpst van de snede. Met altijd die Ene Belangrijke in de spits. De posities socializen, me-time en poetsen zijn naar de reservelinie verwezen en mogen af en toe even invallen. Net als bij iedereen (toch?).

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results