Niet kiezen is stilstaan

Wanneer je geen keuze durft te maken, beland je vaak in een situatie die niet bij je past.

Mijn 11-jarige zoon wil op voetbal. Klinkt eenvoudiger dan het is. Of toch niet? Hij is altijd een beweeglijk kind geweest en motorisch handig. Ook met een bal. En daarnaast is hij gevoelig. Heel gevoelig. Dat maakt kiezen tussen twee sporten soms ineens ingewikkeld.

Tegenzin dankzij de voetbalcoach

Op zijn 5e begon hij met voetbal. Zijn ding. Een keer in de week trainen, voor de fun. Heerlijk vond hij het. Het volgende jaar werden er, naast de training, ook wedstrijdjes gespeeld. Tegen clubs uit de buurt, op een klein veld, met een klein team. En een coach. Helaas had mijn kind geen klik met de coach. Mijn zoon kon het commentaar van de beste man niet naast zich neerleggen en ik kon hem er niet bij helpen. Naarmate het voetbalseizoen vorderde, nam het enthousiasme af. Minder enthousiasme veranderde in tegenzin, met een bal in zijn buik. Uiteindelijk is hij voor het einde van het voetbalseizoen gestopt met voetbal. Ik bracht de coach hiervan per mail op de hoogte en gaf aan dat hij zou gaan hockeyen. De coach mailde terug dat hij hoopte dat hij in hockey een sport zou vinden waar hij wel goed in was. Daar waar ik tot het einde had geprobeerd mijn kind duidelijk te maken dat een coach niet de reden kan zijn om te stoppen met iets wat je eigenlijk leuk vindt, kon ik me ineens helemaal vinden in het besluit van mijn 6-jarige.

Keepen of spelen?

Hockey ging hem heel goed af en al snel speelde hij in het eerste team van een grote club. Op die leeftijd hebben de spelers nog geen vaste plek in het veld en dus ook geen vaste keeper. Dat laatste bleek een ‘probleem’. Er was weinig animo om in het doel te staan. Maar mijn zoon zag dat anders. Hij keepte met net zoveel energie en enthousiasme als dat hij in het veld stond. Dat hij binnen no time de favoriete keeper was, laat zich raden. Al snel keepte hij elke week een halve wedstrijd en tegen de sterkste tegenstander de hele wedstrijd. Mijn kind trots en het team blij. Alleen deze keer had ik een bal in mijn buik. Ging dit keepen over de voorkeur van mijn kind of was het vooral iets waar het team beter van werd? Vond mijn kind keepen leuker dan spelen, of vond hij vooral de aandacht die hij als keeper kreeg fijn? Ik kon mijn vinger niet op de situatie leggen. Toen ik een keer spontaan ging kijken bij een training stond hij in de goal. Ik schoot uit mijn slof. Tegen hem, de trainer en zelfs betrokken ouders. Een hele oncharmante vertoning. Hij speelde al halve wedstrijden en nu deed hij tijdens de training ook al niet meer mee! Ik vond dit niet in het belang van mijn kind. Net zoals mijn uitbarsting overigens. Out of control, al was mijn intentie zuiver. Mijn zoon besloot uiteindelijk zelf de veldselectie te laten schieten en te gaan keepen. Alleen toen ik hem na twee oefenwedstrijden vroeg hoe hij het vond, dat keepen, antwoordde hij: ‘Tsja, ik speel natuurlijk veel liever in het veld, maar anders hebben we geen keeper.’ Na dit gesprek heeft hij niet meer gekeept.

Twijfel alom

Sinds kort wonen we in een andere stad en mijn zoon speelt hier ook weer in een selectieteam. Zijn team is leuk, de sfeer op de club heel gezellig en de begeleiding goed. Hij heeft het naar zijn zin en is al goed geïntegreerd. Maar… zijn nieuwe vrienden hockeyen niet, maar voetballen. En we wonen een half uur fietsen van de hockeyclub en tegenover het voetbalveld. Op het schoolvoetbaltoernooi speelde hij zo leuk dat mensen zich afvragen waarom hij niet voetbalt. Je raadt het al: mijn zoon overweegt nu om weer te gaan voetballen. Als moeder vraag ik me af: hoe serieus is dit? Gaat dit om voetbal of om zijn vriendjes? Vriendjes die volgend jaar, net als mijn zoon, naar verschillende middelbare scholen gaan. En de garantie dat ze in hetzelfde team komen is er ook niet. Als ik de verhalen mag geloven switchen leeftijdsgenoten uit onze buurt regelmatig van voetbal naar hockey. Omdat het spel grover wordt en de sfeer minder leuk. Ik denk dan weer even terug aan het voorval met de coach op zijn 6e en de gevoelige aard van mijn kind.

Ik heb bij de voetbalclub in onze ‘voortuin’ geïnformeerd of hij een keer mag meetrainen, zodat hij kan ervaren hoe dat is. Hij heeft immers sinds zijn 6e alleen nog maar op straat of het schoolplein gevoetbald. Maar helaas: niet-leden mogen niet proef trainen. Sterker, de wachtlijst is lang en het is nog maar de vraag of hij überhaupt een plek zal krijgen. Dat weten we pas tegen de tijd dat ik zijn hockeylidmaatschap al opgezegd moet hebben om te voorkomen dat ik voor twee sporten contributie moet betalen. Dan lopen we dus het risico dat hij nergens terecht kan. Zucht.

In vertrouwen ervaren of het de juiste keuze is

Net op het moment dat mijn hoofd echt overuren wil gaan draaien, realiseer ik me dat het antwoord niet in mijn hoofd te vinden is, maar in het hart van mijn kind. En dat het mijn taak is, hem te helpen vanuit die plek te kiezen. Voor dit moment. En vervolgens achter hem te staan, zodat hij in vertrouwen kan ervaren of zijn keuze hem zal brengen wat hij nodig heeft. Of niet. En dan zal hij moeten sturen en opnieuw kiezen. En dat ik hem vooral op het hart zal drukken, dat hij niet verkeerd kan kiezen. Dat hij hooguit te lang in een situatie kan zitten die niet bij hem past, maar dat dat veel vaker te maken heeft met niet kiezen.

Op de een of andere manier denken we vaak dat we onze vrijheid beperken door keuzes te maken, maar ik ervaar steeds meer dat voor mij het tegenovergestelde waar is. Dat keuzes vooral gewoon stappen zijn, onderweg. Ieder moment kun je nieuwe keuzes maken, er ligt niets vast. Nooit. Dat is juist zo mooi! Alles is altijd in beweging. Als je niet kiest, sta je juist stil. En dat is iets anders dan kiezen om even stil te staan. Door niet te kiezen, stagneer je het proces en creëer je een situatie die het tegenovergestelde is van vrij. Hoe paradoxaal. De reden dat we niet kiezen, twijfelen, vermijden, niet achter onze keuzes durven te staan, is meestal omdat we bang zijn iets te missen, niet meer vrij te zijn. En precies daarmee, maken we onze angst juist waar.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

1 comment

  1. Pingback: Exit kinderzitje. - mamaschrijft

Type to Search

See all results