Niet meer vloeken.

“Sorry, ik heb geen interesse.” “Maar wilt u dan geen vijfendertig procent korting op een reisverzekering?” “Nee.” “Maar …” “Nee, nee, nee!” En ik hang op.

Krachttermen

Inwendig gooi ik er nog wat verwensingen en krachttermen uit, die ik sinds Ties zijn geboorte natuurlijk niet meer hardop kan uitspreken als hij erbij is en wat ik mezelf dus probeer aan te leren om sowieso niet meer te doen, zodat ik niet per ongeluk in zijn bijzijn er toch wat uitflap.

Chips voldoet niet

Maar het is moeilijk, heel moeilijk. Soms is het gewoon heerlijk om er wat krachttermen uit te gooien. Gewoon om je frustraties te uiten. En nu is het niet zo dat ik voordat Ties er was, alles maar bij elkaar vloekte, maar soms is het gewoon de onmacht van dingen waar je mee geconfronteerd wordt en waar je niet om hebt gevraagd en dan is het heerlijk om er even wat sterkers uit te gooien dan “Chips, wat vervelend.” Dat voldoet gewoon niet naar mijn mening. En meningen mogen we toch al te weinig geven, maar dat is weer een ander verhaal.

Stop, hou op

Ties kijkt me aan en vraagt wie dat aan de telefoon was. “Dat was een meneer die iets wilde verkopen en mama wil niets kopen.” “Ben je boos op die meneer?” “Nee, ik ben niet boos” “Je kijkt wel boos.” “Die meneer ging te lang door en dat vond mama niet leuk.” “Dan moet je stop, hou op, ik vind het niet meer leuk zeggen, mama.” “Dat is ook zo schat, dat zal ik de volgende keer doen.”

Emoties uitdrukken

En ik bedenk me dat het voor die kleintjes soms nog veel moeilijker is om te leren hoe je netjes met elkaar om moet gaan. Soms voel je emoties waar je je geen raad mee weet en als je je dan nog niet zo goed in woorden kan uitdrukken en je bijna ontploft van onmacht, is het niet zo raar dat je gaat schoppen of slaan of wat dan ook. Of zoals Ties dan wel eens doet, gillen als een of andere slecht gelukte vuurpijl die maar door blijft gaan, totdat je oren het niet meer kunnen verdragen en je je echt in moet gaan houden om er niet bovenuit te schreeuwen dat je zo nog eens gek wordt. Ineens snap ik het helemaal en ik geef hem een dikke knuffel. “Kreeg ik die nog van jou?” “Ja, die kreeg je nog van mij, want ik vind jou de allerliefste van de hele wereld. Dat ben jij.” “En jij ook. En papa en Dodge….” En er komt nog een hele riedel van familie, vriendjes en diertjes die hij allemaal lief vindt.

Gelukkig maar, mijn kleine, gillende keukenmeid houdt gelukkig nog van de wereld om hem heen en blijft nooit lang boos. En daar moet ik dan maar van leren en het leven niet te serieus nemen. En tegen de volgende verkoper met irritatiefactor honderdduizendniljart, zoals Ties altijd zegt als iets heel veel is, zeg ik dan gewoon: “Stop, hou op! Ik vind het niet meer leuk!”🤐😏

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results