Nog een baby of is het helemaal goed zo?

Komt er nog een kindje of is het helemaal goed zo? Een lastig dilemma voor veel ouders!

Zomer 2011. Demian schroeft het ledikant waar Zeger tot voor kort in sliep uit elkaar. Ik kijk ernaar en een melancholiek gevoel overvalt mij. Zou ik nog een baby willen of is het goed zo?

Ik ga een paar jaar terug in de tijd. Voorjaar 2007. Ik sta samen met Demian en mijn bolle buik in het toekomstige slaapkamertje van Robijn. Ik ben nog maar 23 weken zwanger, maar de babykamer moet natuurlijk zo snel mogelijk helemaal af zijn! De commode staat en er liggen te schattige knuffeltjes, de kleinste rompertjes, een houten borsteltje voor de donzige eerste babyhaartjes en ik hang een roze/wit geruite lamp op. Demian schuurt het ledikant waar hij en zijn broertje ook in hebben geslapen. Niet veel later is het ledikant van donkerbruin omgetoverd in een wit glanzend exemplaar. Ik maak het bedje ook alvast maar op, ook al moeten we nog een week of 17 weken wachten op de komst van ons meisje (ik moet er nu heel hard om lachen, maar destijds was het van levensbelang). Een wit met oranje lakentje en een roze, zachte deken. Een enorme haas met lange oren en een wit beertje maken het af en zo knus. Onvoorstelbaar dat onze baby daar over een tijdje in ligt….

De mooie herinneringen blijven komen. Zowel haar eerste nacht in het ‘grote’ ledikant als de laatste nacht staan in mijn geheugen gegrift. Niet lang nadat Zeger werd geboren verhuisde Robijn naar een peuterbed. Zeger sliep de eerste maanden ook heerlijk in een wieg op onze slaapkamer. Maar goed slapen kon ik op mijn uitgelubberde buik schrijven, want ieder kreuntje, gaapje en niesje hoorde ik (oh nee, nu wil ‘ie vast weeeer drinken!). Toen het aantal nachtelijke voedingen afnam verhuisde onze jongen ook naar het ‘grote’ ledikant. Stoer kobaltblauw opgemaakt deze keer.

Een paar weken terug: Zeger is net twee en klimt continue uit bed. Dit hebben we eerder meegemaakt en we besluiten dat er voor Zeger ook een peuterbed moet komen. Weer een fase voorbij. En juist, dat is het moment dat ik dat ‘weeïge’ gevoel krijg. Wat hebben we een mooie jaren beleefd. Twee zwangerschappen en twee geboortes verder. Resultaat: twee prachtige, gezonde kinderen, een jongen en een meisje. We zijn klaar. We gaan met z’n vieren verder…..

De Maxi Cosi is allang de deur uit en veel babyspullen hebben we weggegeven. In de veronderstelling dat er bij ons geen nieuwe baby meer komt. En echt, dat gevoel heb ik heel sterk. Het is goed zo. We hebben zoveel plannen, waaronder reizen, hebben beide behoefte aan vrijheid, onze eigen dingen doen en we willen dat Robijn en Zeger niets tekort komen. Zeker aan liefdevolle, bewuste aandacht mag het ze niet ontbreken. En ik heb soms het gevoel dat naarmate er meer kinderen zijn er relatief minder aandacht per kind overblijft (als ik me daarin vergis mag je me daar op aanspreken!). En los daarvan is het ook wel ‘lekker praktisch’ zo (zeker nu een luierloos leven ons toelacht!).

Misschien is het ‘moeder-eigen’ dat vrouwen twijfelen over wel/geen ‘nieuw’ kindje. Want eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat ik nooit meer zwanger ben en kleine voetjes in mijn zij voel porren. Dat ik geen geboorte meer meemaak, borstvoeding geef en nog een mooie naam mag bedenken. En dat ik uitgeput, maar oh zo trots, met een Maxi Cosi loop te zeulen, en achter de Bugaboo sjok (natuurlijk in strakke jeans en op hakken, ‘kijk mij eens snel weer slank zijn’). Gelukkig weet ik dat er veel, heel veel vrouwen zijn die twijfelen. Ik ga ervan uit dat het gevoel de komende jaren af- of juist toeneemt. Het gevoel is nu zeker niet sterk genoeg om ervoor te gaan. Want wij met z’n viertjes, het voelt zo compleet en ik ben zo gelukkig!

 

Anderzijds…. Een broertje of zusje voor Robijn en Zeger. Hoe leuk zou dat zijn??!! #Aaarrghhhh

 

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results