Nooit kids voor mij

Nooit kids voor mij. Tot dik na mijn twintigste riep ik vol overtuiging ‘nooit kids voor mij!’. Niet omdat ik ze niet leuk vond, maar het is nogal wat. Verantwoordelijkheid, vrijheid weg en een allesoverheersend gevoel van ‘dat kan ik nooit’. 24/7 de zorg voor zo’n hummel leek me echt too much volwassen en stress voor mij. Daarbij, ik hou toch ook wel meer dan gemiddeld van slapen en ik verveel me nooit. Maar dat je het leven nooit kan voorspellen, blijkt maar weer eens. Tijdens een heerlijk spontaan en zorgeloos tripje naar het buitenland kwam het tijdens het eten zomaar ineens ter sprake. De meneer, 7 jaar jonger, was bij het voorgerecht nog wat sceptisch. Ik riep op m’n 23e ook nooit dat ik kinderen wilde, dus een logische reactie vond ik. Maar aangezien hij altijd veel sneller keuzes maakt en nooit echt in beperkingen denkt, was dat bij het toetje nagenoeg al verdwenen. Het leek hem wel wat. Wij samen met zo’n hummel. Bij het naar bed gaan vlogen de kindernamen me om de oren. Nu slaap ik nooit heel erg best in een ander bed, maar die nacht…

Zwanger! Na thuiskomst was de laatste horde nemen dus nog nooit zo dichtbij, maar ook nog nooit zo ver weg. Want wat als? Wat als het gelijk lukt, help! Of als het juist niet lukt, zijn we daar wel op voorbereid? Hebben we de zaakjes echt wel goed voor elkaar? Je moet weten, ik kan alles erg zwaar overwegen. Maar zo erg als dit…inderdaad, nooit. Maar ja, hoe vaak had ik al wel niet gehoord dat je leven na een kind nooit meer hetzelfde wordt? En het was net zo fijn! Goed, aangezien mijn betere helft (op dit vlak) er ook nog is, was het in de herfst van 2011 zover; een positieve test. Drie maanden broekloeren volgden, tot ik er een beetje gerust op was. Nooit geweten dat naar het kleinste kamertje gaan zo’n wisselwerking op je kan hebben! Maar de maanden gingen voorbij, dbuik werd boller en al na een half jaar was ik ervan overtuigd dat ik nooit, maar dan ook echt nooit meer in m’n oude jeans ging passen na het hele gebeuren. Zie je, ik moest al een beetje afscheid nemen van mijn leven before! Lekker dan. Ook nooit geweten trouwens dat je met bolle buik ineens publiek bezit bent en een wildvreemde in de Hema je onaangekondigd en vooral ongewenst betast. Later kwam ik erachter dat dit, eenmaal op de wereld, ook voor buikinhoud zo is. Maar dat terzijde.

Leuk, heftig en intens. Het dat-zal-mij-nooit-overkomen-gevoel laat mij op de eerste dag van mijn verlof al in de steek. Want hoe was het ook alweer, ik zou dan toch in ieder geval nog een actief, sociaal verlof genieten, eerst zonder en daarna mét hummel. Maar dag 1 thuis beviel (!) zo goed dat ik tot aan D-day behalve de meneer weinig andere mensen heb gezien en na D-day was maandenlang kraambezoek méér dan voldoende. Hoewel je 9 maanden lang rekening houdt met dat wat komen gaat, was ik nog best overrompeld door de komst van onze hummel. Want: een week te vroeg en in een mum van tijd. Maar: ‘daar moet je bij een eerste nooit vanuit gaan’, toch? Daar dacht die van ons anders over en dus begonnen wij op 24 juni 2012 aan ons leven met hummel. Inmiddels heeft ze haar eerste verjaardag gevierd en kan ik zeggen: nooit geweten dat het zó leuk is, maar ook zó heftig en intens.

Vanaf nu blog ik voor Mamaschrijft over alles wat me bezig houdt, inspireert, waar ik blij van word of juist spartel als het gaat om het moederschap. Hope you enjoy!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results