Ode aan de 2-jarige.

Wie kent ze niet? De horrorverhalen over verschrikkelijke tweejarigen. Als ik andere moeders moest geloven, zijn tweejarigen lopende middelvingers die een microfoon ingeslikt hebben. Drakerige figuren die krijsend op de grond liggen, geen kleren aan willen en geen dutjes meer doen: het schijnen dagelijkse taferelen te zijn wanneer je een tweejarige in huis hebt.

Wacht maar tot hij 2 jaar is.

In de periode na Cas’ geboorte ben ik lang thuis geweest en heb ik best vaak met hem in de clinch gelegen. Mislukte dutjes, huilen om weet ik veel waarom, man! Ik vond het soms echt pittig. Vaak kreeg ik dan te horen; Pittig? Wacht maar tot hij twee is. Ten eerste: Hee, bedankt joh! Dat helpt nu echt. Ten tweede, Oh my…. Wat staat me nog te wachten? Als dit niks is vergeleken bij wat er over een jaar aan de hand is, hoe moet dat dan?

Ode aan de peuter

En nu is het al even zo. Cas is twee. En ik schrijf een ode aan de peuter. Want wat is het een leuk om een peuter in huis te hebben! Ik krijg steeds meer van Cas te zien. Steeds beter zie ik wie hij is. Hij is enorm gaan praten, houdt ervan om mee op stap te gaan en ik kan hem beter begrijpen. Hij laat zijn voorkeuren inderdaad duidelijk merken zonder enige vorm van nuance, maar dat vind ik ook heel leuk: hij ís echt iemand.

Even geleden kwam ik gehaast in een jurk naar beneden. Ik deed de deur open en ging naarstig op zoek naar een haarelastiek. Ik schonk geen aandacht aan Cas, die in zijn kinderstoel aan het duploën en ontbijten was. ‘’Oh mama jurkie aan, moooooi!’’ Ik had me boven honderd keer afgevraagd of ik met mijn zwangerschapskilo’s die jurk wel kon hebben en dan zegt mijn peuter dát. Natuurlijk, het is voor een deel aangeleerd gedrag, maar dingen vallen hem op. Hij benoemt ze, hij ís er echt.

Allemaal vragen

Ons peuterjochie vraagt zich veel dingen hardop af. Dat hardop afvragen neemt meer dan eens vermoeiende vormen aan. Zo vraagt hij continu: Doennou? Papa doennou? Mama doennou? Meisje doennou? Da’s in het begin best geinig, maar na tien keer is de lol er wel af. Afgelopen week zaten we in de auto en reden we langs Dinoland. ‘’He mama, Dino doennou?’’ ‘’Ik weet het niet Cas, wat de Dino doet. Weet jij het?’’ verzuchtte ik, lichtelijk geërgerd door de zoveelste vraag. ‘’Ja, Dino is geparkeerd!’’ En mijn ergernis smolt als sneeuw voor de zon.

Overtuigingskracht

Aftasten wat kan en mag en dat een beetje proberen te manipuleren, hoort ook bij een (onze) tweejarige. Zo kreeg Cas bij mijn ouders een doosje snoepjes. Cas’ snoepjes waren vrij snel op en toen mijn vader post aan het halen was, zag Cas dat het doosje van opa nog snoepjes bevatte. Hij pakte het doosje en zei tegen mijn moeder; ‘’Opa’s snoepjes nog niet op. Casje Mollie opa’s snoepjes eten.’’ Mijn moeder vroeg aan Cas of dat wel mocht, waarop hij zelf antwoordde dat het geen probleem was. Oma’s hart was week en niet bestand tegen zoveel overtuigingskracht. En zo heeft peuter Cas mooi twee schatkistjes leeg kunnen knagen.

Rollenspellen

De manier waarop hij speelt is ook enorm veranderd. Hij barst van de fantasie en speelt hele werelden na met en in zichzelf. ‘’Kippen, kom dan? Cas voeren. ’’ Om vervolgens met mij een rollenspel te spelen. ‘’Hallo mama, pakkettie! Alsjeblieft, doei.’’ om tot slot iets te laten vallen in zijn keukentje en ‘’verdorie’’ te roepen. Ai. Ze horen dus echt alles….

Peuter stoutheid

Vergis je niet, ik heb geen engelachtige peuter. Die van mij knijpt zijn babybroertje ook te hard, staat regelmatig op standje bernbom, heeft het huis ‘’gezegend’’ met de pleeborstel en krijst de stad bij elkaar als hij in het fietszitje moet. Ook Cas rent weg als zijn luier verschoond moet worden, wentelt zich in aangezette emoties als hij een dutje moet doen en moet zo nu en dan wel zes keer achter elkaar naar de gang, omdat hij steeds dezelfde grens overgaat. Ja, hij is dwars. Ja, hij kan gillen als een keukenmeid. Ja, hij is soms lastig te handelen en wordt boos om onbegrijpelijke dingen. (‘’De zon moet uit mama, nu!’’  ‘’Cas, dat kan ik niet doen, sorry.’’  ‘’DE. ZON. MOET. UIT. ROAARRRRRRRR!!!’’) Zucht…..

Cas kijkt naar ons mariabeeldje in het raam. Maria heeft haar handen bij elkaar. ‘’Mama, Maria doennou?’’ Ik negeer het. ‘’Maria handen wassen. Heel goed handen wassen, met zeep.’’

Hé peuterdiertje, I love you!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results