Omarm die tunnel!

De eerste jaren met kleine kinderen zijn geweldig, maar kunnen ook behoorlijk bikkelen zijn. Mariska schiet soms behoorlijk in de ik-krijg-nooit-meer-rust piekersessies, maar heeft nu een nieuw mantra gevonden!

Ik ben inmiddels ruim 8 maanden ervaringsdeskundige in het leven met twee kleine kinderen. En bijna drie jaar in überhaupt het leven met een kind. En toch heb ik regelmatig van die ik-krijg-nooit-meer-rust momenten, dit-komt-nooit-meer-goed paniek en straks-heb-ik-geen-leven-meer-over piekersessies. Maar het goede nieuws is: ik heb een nieuw mantra gevonden!

We gingen namelijk naar het Werkspoorkathedraal festival in Utrecht. Dicht in de buurt en al een paar jaar vaste prik samen met een bevriend stel met kinderen die maar 1 jaar in leeftijd schelen met die van ons. Het leuke aan dit festival? Het is binnen, er zijn veel food trucks met heerlijke snacks en leuke activiteiten voor de mini’s. Een mooie mix dus van plezier voor papa en mama en plezier voor de kids. Ik had er zin in!

Maar toen sloeg de mama-stress even toe.

Ok, stap1: eerst even de slaapplanningen over en weer afstemmen. Die natuurlijk uitlopen en vooral net vandaag anders lopen dan verwacht. Ok, stap 2: kinderen een half uur later dan gepland ingepakt en ready to go. Flats, nog even een lading melk van de jongste over zijn jas heen. No worries, schoonpoetsen en wandelen maar. We zijn er, let’s go festival! Oh, de muziek staat wel erg hard. Oh, de oudste moet er niks van hebben al die mensen. Ah, daar zijn onze vrienden! Gezellig! Oh, de jongste moet huilen van een onbekend gezicht boven de wagen. Even uit de wagen en troosten maar. Oh shit, we gaan lopen! Ik ben de rest alweer bijna kwijt en moet onze baby nog terug stoppen in zijn wagen. Ok, we zitten. Waar is de oudste nu weer naartoe gerend?

Bovenstaande ging nog wel even zo door. Herkenbaar vermoed ik? Toen ik eindelijk aan ons tafeltje plofte met één kind naast me in de wagen en de andere braaf naast me op het bankje, verzuchtte ik tegen mijn beste vriendin: “Jeetje, ik was echt vergeten hoe dat eerste jaar is. Dat je alleen maar moe bent, alles gedoe is en je voor je gevoel geen sociaal leven meer over houdt.”

Wijze woorden

En toen sprak ze de wijze woorden: “In het eerste jaar van een klein kindje leef je gewoon in een tunnel. Het gaat erom om alles draaiende te houden met weinig slaap, werk, zorg om de kleine en dan nog de rest van je leven. En van die rest van je leven krijg je dus niet zoveel mee. Maar weet je, dat hoort er gewoon bij. Omarm die tunnel!”

Kijk dat is nou een mantra waar ik wat mee kan. Ik blijf nog lekker vier maanden in de ‘het is ons eerste jaar met een tweede kindje – tunnel’. En dan maak ik me dus niet druk over het voedingsschema dat vandaag weer compleet overhoop ligt, het verdelen van de aandacht tussen twee kinderen en de puinhoop die momenteel in de keuken op me wacht. Ik omarm die tunnel!

Lees ook:

Mijn dochter is boos.

Zo kan het ook. Een gesprek tussen twee moeders.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results