Oogjes dicht, mama.

‘’Oogjes dicht mama. Slapen mama. Boekje lezen mama. Mama kom, kom maar mee mama. Tot ziens mama! Mama ik wil niet tandje poetsen. Mama ik wil niet luier aan. Mama ik wil niet naar bedje. Mama nee. Niet doen mama. Ik wil met mama liggen. Mama kom. Mama hou op. Bye bye mama. Love you mama’’

Een greep woorden en korte zinnen die ik dagelijks hoor. Ze commandeert me met dat heerlijke kinderstemmetje waardoor ik instantly vergeet dat ik niet alles hoef te doen wat zij zegt, zoals slapen mama. Op klaarlichte dag word ik op de bank onder een dekentje gelegd en wordt me verteld dat ik moet slapen en oh wee als ik mijn ogen open doe, dan kijkt ze me boos aan vanaf een centimeter afstand en herhaalt ze streng dat ik mijn oogjes dicht moet doen.

Commando’s krijgen

Op de dagen dat ik graag op de bank lig (ook wel het weekend geheten) word ik gecommandeerd om op te staan en moet ik met de baby’s (haar poppen) rondlopen. Ik doe het allemaal, deels omdat ze me commandeert en echt boos wordt als ik niet luister, maar nog veel meer natuurlijk omdat ik niks liever doe dan me door haar te laten commanderen nu ze nog een kinderstemmetje heeft waardoor ik haar op wil eten. Ik pak haar vast, til haar op geef haar duizend kusjes en knuffel haar de hele dag door.

Bedtijd

Wanneer het bedtijd is en ze m’n handje vastpakt en zegt: ‘Ik wil met mama liggen’, gooi ik alle opvoedregels overboord en ga ik weer braaf naast haar liggen om haar handje vast te houden en geniet ik stilletjes van het feit dat het nog kan.

En natuurlijk zijn er momenten en dagen waarop we even niet door één deur kunnen, dagen waarop ik vervloek dat ze nog steeds niet alleen wil slapen, maar die dagen gaan voorbij (en horen erbij) en ik kan haar altijd nog kietelen om haar toch weer aan het lachen te krijgen.

Pubertijd

Ik denk aan mezelf als puber en realiseer me dat het niet altijd zo makkelijk zal blijven.

Er komt een dag dat ze tegenover me zal staan en zal roepen dat ze me haat. De dag zal komen dat ik haar nog maar een vluchtige knuffel mag geven en ik haar geen kus meer mag geven, laat staan duizend. De dag zal komen dat ze een eigen huis zal krijgen en ik het moet doen met een appje om de zoveel dagen. Ik dacht altijd dat moeders die last hadden van het lege nest syndroom een grap waren. Dat dit een specifiek soort vrouwen was die niet veel vrienden hebben, of een baan of uberhaupt tijd voor zichzelf nodig hadden gehad. Maar ik besef me elke dag meer dat ik deze vrouw ook ben. Het zijn vrouwen zoals jij en ik. Met onze drukke levens, ons werk, onze sociale contacten. Al de dingen die nu amper te combineren zijn met het zorgen voor onze kroost. Het overkomt ons ook, op een dag, dat gevoel. En wat moet dat verschrikkelijk zijn.

Dit is voor alle moeders

Dit is voor alle moeders die soms struggelen met lastige peuterpubers, maar ook voor alle moeders die al volwassen kinderen hebben. Mama, wat doe je het goed en wat heb je het goed gedaan. Je hebt lief gehad en los gelaten, maar ondanks dat nooit minder van gehouden. Dat is precies wat onvoorwaardelijk is en waar het moederschap voor staat. We mogen dan wel op de arbeidsmarkt bekend staan als het zwakkere geslacht en worden nog steeds minder betaald dan onze mannelijke collega’s, maar hierin laten we zien dat wij het allemaal kunnen en feit is en blijft dat het voor vrouwen net wat moeilijker is dan voor de mannen, om de kinderen los te laten. Maar dat krijg je nou eenmaal als je in hetzelfde lichaam hebt gewoond.

Lees ook:

Zo regel je het: meer me-time

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results