Op mijn slechtst.

Ook ditmaal ervaar ik allerlei gedachten en gevoelens bij een fenomeen dat menig ouder niet vreemd is. De indoor speeltuin.

Zonder oordeel

Ik ga prat op mijn stelling dat vrouwen in het algemeen, en moeders in het bijzonder elkaar moeten steunen. Eerlijk zijn over wat je voelt en vooral eerlijk zijn over de dingen die je lastig vindt. En zonder oordeel naar elkaar kijken. Realistisch zijn en relativeren wanneer je denkt dat het lijf, de relatie of het leven van anderen zoveel beter is dan dat van jou.

Al dit moois verdwijnt echter als sneeuw voor de zon als ik in een indoor speeltuin ben. Het zal de toename van herrie zijn. Of alle andere onprettige prikkels die er zijn. Maar in de indoor speeltuin ben ik op mijn slechtst.

Afkeurend snuifje

Ik heb over alles een mening. Wat zeg ik? Een snoeihard oordeel. Al die dingen die ik zelf ook wel eens doe. Al die dingen die mijn kinderen ook heus wel eens doen. Als een ander het doet rol ik met mijn ogen en adem ik iets te hard uit via mijn neus. Zo’n kort afkeurend snuifje. Verschrikkelijk. Als ik mijn eigen kop op beeld zou zien zou ik me kapot schamen. Maar daar ga ik.

Tsss..

Een moeder negeert het kunstje van haar kind en de luidruchtige aankondiging ervan omdat ze volop in haar telefoon zit. Tsss. Een andere moeder waant zich onbespied en pakt onder tafel haar meegebrachte krentenbollen uit, pal onder het bordje ‘geen zelf meegebrachte etenswaren nuttigen’. Harde neus-snuif.  Ondertussen deelt een jochie een ander kind een flinke ellenboog uit en loopt nonchalant verder. Een overtreding die op het voetbalveld zeker geel had gekregen. Verontwaardigde oogrol.

Het is toch geen modeshow?!

Vervolgens tuur ik in het rond. Snel en direct oordelend over te weinig aandacht aan de garderobe van de kinderen in mijn vizier. En evenzo hard oordelend over teveel aandacht aan de outfit van een ander kind. Het is toch geen modeshow? Onvoorstelbaar. Mijn kinderen lopen vaak ook gewoon voor paal omdat ze perse dat ene lelijke ding aan willen wat ik voortdurend de status ‘in de was’ probeer te geven. Tevergeefs. En ze kunnen er beeldig uitzien, maar soms ook niet. En dat laat ik dan maar even zo.  

Zwaktebod

Terwijl ik deze observatie in mijn telefoon zet komt er een jochie van een jaar of zeven naast me staan. Hij probeert op mijn scherm te kijken en vraagt “wat zit je te doen?”. Ik houd mijn scherm schuin en zeg “typen”. “Wat dan?” Daar had ie me mooi tuk. Ik kijk hem zwijgend aan en zeg daarna “gewoon”. Een zwaktebod qua communicatie mijnerzijds. Maar ik heb hem blijkbaar niet afgeschrikt. Want hij komt nog terug om te vragen waar ik het balletje van de tafelvoetbaltafel heb gelaten. En ook al vind ik hem een beetje brutaal, ik vind het vooral een lollig jochie.

Oef. Gelukkig. Ik kan nog leuke dingen denken. Vasthouden die gedachte. 

Lees ook:

Acht restaurants met speeltuin

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results