Op vakantie zonder mijn kinderen.

.Vier weken voor de Carnavalsvakantie werd ik op een woensdag ochtend gebeld door een goede vriend. Hij stelde me de vraag of ik zin had om een paar dagen mee te gaan skiën. Ze hadden een plekje over en waren op zoek naar een leuk en gezellig iemand.

Ons ski avontuur, lang geleden…..

Inmiddels was het dik 15 jaar geleden dat ik voor het laatst op de lange latten had gestaan. Hoe vaak heb ik niet geroepen dat ik het erg tof zou vinden om nog eens een keer op wintersport te gaan? Want jullie moeten weten, mijn man, die skiet niet (meer). Lang, lang geleden heeft hij bij SnowWorld lessen gevolgd. Die lessen verliepen soepel en hij had het redelijk onder de knie. Eenmaal aangekomen in Oostenrijk (lang, lang geleden) gingen we met de lift de berg op. We kwamen uit op een blauwe piste, een lichtblauwe piste! Hier ging het mis, hij blokkeerde volledig, wist niet meer hoe hij moest remmen, bochten maken ging ook niet meer want het was veel te steil. Nou laat ik jullie vertellen dat het hellingspercentage hooguit 1% was. Maar goed! Zoals gezegd, hij blokkeerde en ik kreeg het niet voor elkaar om hem anders te doen geloven, einde ski-avontuur.

Onze oudste voelt er ook erg weinig voor om te gaan skiën, hij heeft het nog nooit gedaan. Zijn filosofie: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik kan het niet en dus is het niet leuk! In mijn ogen weet hij niet wat hij mist. De jongste daarentegen heb ik inmiddels zover dat we een keer naar SnowWorld gaan, hij ziet het wel zitten.

Telefoontje

Even terug naar het telefoontje. Ik reageerde in eerste instantie afwijzend: te kort dag, ik moet gewoon werken, ik had kaartjes voor het LVK, de oudste heeft veel proefwerken, mijn man heeft het druk met afspraken et cetera et cetera. Honderd en één excuses.

“Leuk dat je aan me gedacht hebt, maar nee sorry het gaat me niet lukken”. We kletsen nog wat na en beëindigen uiteindelijk het gesprek.

Maar de vraag laat me niet los, dit is wel een unieke kans, ik hoef eigenlijk maar 1 dag verlof te regelen, mijn man kan natuurlijk ook helpen bij het voorbereiden op de proefwerken. Hoe langer ik erover nadenk hoe enthousiaster ik word. Ik stuur mijn goede vriend een app: “Mag ik terugkomen op mijn antwoord?” Dat mag.  “Ik ga mee!”

Op naar Oostenrijk

Van mijn vriendin mag ik de skispullen lenen, want na zoveel jaren niet geskied te hebben, heb ik zelf niks meer qua skispullen. Ik tel de dagen af en uiteindelijk is het zover, we vertrekken naar St. Anton.

“We” zijn: de goede vriend en zijn vrouw en haar broer. En ik natuurlijk.

De autoreis verloopt voorspoedig (tja wat wil je ook op een woensdagochtend) en tegen zessen arriveren we in het pittoreske St Anton. De eigenaar van het pension ontvangt ons allerhartelijkst. We drinken een schnaps of twee en zetten de spullen in de kamers. We lopen het dorp in, op zoek naar een leuke plek om iets te eten. Die hebben we snel gevonden. Het eten smaakt heerlijk, maar ook het biertje is goed te doen.

De volgende dag staan we op tijd naast het bed, we genieten van een heerlijk ontbijt en vertrekken richting de skiverhuur. Binnen no-time ben ik voorzien van stokken, schoenen en latten. Ook de skipas is zo geregeld. Alles bij elkaar een kleine rib uit mijn lijf, maar daar hebben we het verder niet over.

Genieten

We stappen in de gondellift en deze brengt ons naar boven. De strakke witte pistes schitteren in de zon. Het kriebelt, ik wil zo snel mogelijk naar beneden suizen. Eenmaal boven aangekomen zoeken we een plekje om de ski’s aan te trekken. Ready? Set? GO.

Het voelt als de dag van gisteren, alsof er in je hoofd een luikje opengaat. Ik weet precies wat ik moet doen, gewicht op je dalski, niet naar achter hangen, stok insteken bij het maken van de bochten. De eerste afdaling is een blauwe piste, kom maar op met rood en zwart!

Het zijn drie heerlijke dagen, de zon schijnt, de sneeuw is perfect, het gezelschap is top. We skiën van ’s morgens vroeg tot laat in de middag. De spierpijn in kuiten en bovenbenen neem ik voor lief. Natuurlijk laten we de après-ski ook niet aan ons voorbij gaan. Bij de Mooserwiert weten ze hoe ze een feestje moeten bouwen. En wij houden wel van een feestje.

Geen zorgen over thuis

Ik maak me geen zorgen over thuis, of ze het wel redden, of de oudste wel zal leren voor zijn proefwerken, of ze wel gezond eten en enigszins op tijd naar bed gaan. Ik kan me er niet druk over maken, mijn man is prima in staat om de boel te regelen. Ik geniet volop: van het skiën, van de hele dag buiten zijn, van het samen zijn met lieve vrienden, van de zon, van de sneeuw. Mijn accu is weer helemaal opgeladen. Ik kan het iedereen aanraden, gewoon doen!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results