Mijn kind voelt zich niet veilig op school.

Eva Bronsveld is moeder van drie kinderen en heeft meer dan 15 jaar ervaring in het onderwijs. Zeven jaar geleden, toen Eva voor het eerst zelf moeder werd, is ze zich meer gaan verdiepen in opvoeding. Ze had al snel door dat, hoeveel ervaring ze ook had met andere kinderen, het opvoeden van eigen kinderen behoorlijk weerbarstig is. Drie jaar geleden startte Eva haar eigen bureau met als doel ouders te leren hoe je het leven met kinderen nog leuker maakt dan het (meestal) al is. Inmiddels geeft Eva lezingen, schrijft ze columns en blogs en binnenkort komt haar eerste boek ‘Temperamentvolle kinderen‘ uit.

“Ik inspireer ouders op een laagdrempelige en praktische manier om bepaalde dingen net wat anders te doen waardoor het gezelliger, fijner en relaxter wordt thuis.”

Het probleem: Mijn kind voelt zich niet veilig op school.

Misschien heb je het zelf al wel eens meegemaakt, dat je van je kind signalen krijgt dat hij op school gepest wordt, of in elk geval lastig gevallen door een klasgenootje. Soms is het lastig om daar, op afstand, mee om te gaan. Stap 1 is altijd om de leerkracht ervan op de hoogte te brengen. De klassen van tegenwoordig zijn groot en de leerkracht ziet natuurlijk (en helaas) niet alles. Simone zat een tijdje in haar maag met het probleem dat haar zoon Jan (6) op school had.

Hieronder enkele fragmenten uit de mailwisseling tussen Simone en de juf van haar zoon:

Ik wil vragen of je Jan de komende dagen beetje kan observeren. Hij is heel erg prikkelbaar, moet vaak huilen en wilde vanmorgen ook niet naar school. Hij zei dat hij ziek was, maar dat was hij niet. Dit gedrag vertoont hij sinds hij weer naar school gaat. Ik ben benieuwd of jij iets aan hem merkt.

Een tweede mail, enkele dagen later: Vandaag vertelde Jan dat hij door Luuk was gebeten. Hij heeft ook tanden in z’n arm staan, dus dat zal wel kloppen. Jan vertelde dat Thomas, Luuk en Ruben telkens willen vechten, maar dat wil hij niet. En ze laten hem ook niet met rust, zegt hij. Misschien kun je dit ook in de gaten houden. Jan vindt het heel moeilijk om nee of stop te zeggen.

Antwoord van Hester: Jan heeft dit niet tegen me gezegd, jammer genoeg. Als ik het direct van hem hoor, dan kan ik er direct op reageren. Wil je dat tegen hem zeggen? Ik zal het zelf ook tegen Jan zeggen en het er eens met de jongens in kwestie over hebben. Bedankt voor je mailtje in ieder geval!

Reactie van Simone: Bedankt. Jan vertelde dat hij bij je op schoot mocht zitten. En dat je achter Luuk aan was gerend vandaag:). Hij heeft beloofd gelijk naar je toe te komen als het weer gebeurt. Mocht er weer iets zijn laat ik het je weten. Hij was in ieder geval al een stuk meer zichzelf vanmiddag en vanavond.

Simone, een paar dagen later: Vandaag vertelde Jan dat Luuk weer heeft gebeten toen ze op de kinderboerderij waren. Ik snap dat het lastig is voor jou, maar dit kan toch niet? Ik weet dat je er op reageert als je het ziet, maar dit is de vierde keer dat mijn zoon wordt gebeten. Ik vind het echt te ver gaan. Ik ben benieuwd wat jullie hieraan willen doen. En als het nodig is om een keer een gesprek in te plannen dan is dat goed. Stoeien en vechten begrijp ik helemaal. Maar telkens dezelfde die bijt vind ik echt te ver gaan.

Vraag van Simone aan Eva: Hoe kan ik Jan hier het beste in begeleiden? Ik wil niet dat hij voor elk wissewasje naar de juf rent, maar ik wil ook dat hij leert om zich weerbaar op te stellen waardoor hij beter met deze situatie kan omgaan. Welke afspraken kan ik het beste met Jan maken?

Antwoord van Eva:

Beste Simone,

Wat een lastige situatie dit. Natuurlijk wil je erop kunnen vertrouwen dat je kind veilig is op school. Op het moment dat dat niet zo is, is het juist fijn voor je kind om te merken dat je daar wel iets aan doet. Er is dan ook helemaal niks mis mee om dit met de juf te blijven bespreken. Het lijkt me in dit geval verstandiger om dat in een persoonlijk contact met de juf te doen. Je zou dit ook samen met Jan kunnen doen. Op die manier wordt hij gelijk betrokken bij het zoeken naar een oplossing. Jan kan dan, samen met de juf nadenken over wat ze kunnen doen om ervoor te zorgen dat hij zich veilig kan voelen. Zelf ben je dan meer op de achtergrond aanwezig zodat je goed op de hoogte bent van de gemaakte afspraken zodat je daar thuis over kan praten met Jan. Op die manier neem je het niet teveel over van je kind maar laat je wel zien dat je er voor hem bent.

Het kan helpen om op een oplossingsgerichte manier te praten over de situatie. Bespreek met elkaar hoe jullie het eigenlijk zouden willen (bijvoorbeeld: Jan en Luuk kunnen op een fijne manier met elkaar omgaan, of: Jan voelt zich veilig op school of ….. ) in plaats van in te zoomen op het probleem (Hoe komt het dat het steeds mis gaat?, Wanneer gebeurt het enzovoort…)

Probeer ook om Luuk niet teveel de boeman te laten zijn. Natuurlijk mag hij niet bijten, maar vaak komt dergelijk gedrag ook ergens vandaan. Luuk heeft dus eerder hulp nodig dan straf. Jan is er niet mee geholpen als hij Luuk als een gevaar gaat zien. Het doel is om de band te herstellen, niet om de relatie tussen de kinderen juist slechter te maken. Daar ligt dan weer meer een taak voor de juf. Zij zou met beide kinderen in gesprek kunnen gaan om te kijken hoe zij weer samen door een deur kunnen.

Je zou ook nog kunnen kijken of Luuk een keertje bij jullie kan komen spelen. Je kunt dan eventueel iets leuks met ze gaan ondernemen waardoor ze een leuke ervaring met elkaar delen en je zeker weet dat het dan niet mis gaat. Op die manier kun je de band tussen Jan en Luuk versterken en dat maakt de kans ook groter dat ze op school fijn met elkaar kunnen omgaan.

Veel succes! Groet Eva

Share this post:

Ook leuk om te lezen

    Volg Mamaschrijft

    Leave a Reply

    *

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Type to Search

    See all results