Over 14 jaar en loslaten..

Opvoeden is een voortdurend proces van loslaten, bijstellen, aanpassen en weer loslaten. Maar dat hoef ik jullie vast niet uit te leggen. Afgelopen zomer werd ik danig op de proef gesteld. Nou eigenlijk begon het zo’n twee jaar geleden.

Scouting

Mijn oudste zoon is lid van scouting, al sinds zijn vijfde is hij minimaal 1 keer per week actief bij de lokale scouting vereniging. Via de bevers, welpen, en hobbits is hij uiteindelijk opgeklommen tot de scouts.

Eenmaal in je “scouting carrière” mag je deelnemen aan de World Scout Jamboree. Wanneer je tussen de 14 en 18 jaar bent kom je in aanmerking voor een once-in-a-lifetime experience.

Ook bij ons viel de uitnodiging twee jaar geleden op de mat: World Scout Jamboree 2019 West Virginia, USA. Mijn zoons interesse was meteen gewekt, de genoemde website werd opgezocht en bestudeerd. Het enthousiasme groeide en groeide, totdat hij (en ik ook) het bedrag zag dat hij bij elkaar moest sprokkelen. Het betrof enkele duizenden euro’s……… het enthousiasme werd getemperd!

Informatie avond

Een week of twee heeft de uitnodiging op tafel gelegen, werd dagelijks heen en weer geschoven, opgepakt, wederom gelezen en weer neergelegd. Ik stelde voor om naar de informatie avond te gaan, alleen informatie vergaren kost tenslotte niets. Dat leek hem een goed idee. Tijdens de informatieavond zaten we met een handvol ouders ergens in een zaaltje, koffie uit een plastic bekertje, plakje cake erbij.

De presentatie begon en daar ging het “mis”. Vol overgave vertelden ervaringsdeskundigen over de World Jamboree, de oorsprong, over eerdere edities, over de voorbereiding, de reis, de activiteiten, de ervaringen. Het verhaal pakte mijn zoon meteen en mij ook. Hoe gaaf was dit!?

Geld verdienen

Er kwam uitleg over het geldbedrag, een totaalpakket in alle opzichten. Ook werden er tips gegeven over hoe het geld te verdienen.

Na anderhalf uur geluisterd te hebben, reden we terug naar huis. De beslissing was genomen.

Samen met een vriend heeft onze zoon zich ingeschreven en hard gewerkt om het benodigde geldbedrag bij elkaar te krijgen. Dat is ze gelukt in anderhalf jaar tijd.

Vertrek

Afgelopen zomer was het zover; 21 juli zijn ze vertrokken. Op weg naar een onvergetelijke ervaring, de tijd van hun leven. Oh ja, misschien handig om te vermelden: mijn zoon is 14 jaar. Ik bedoel 14 jaar! Hij zit op de middelbare school maar kan bij wijze van spreken net zijn veters strikken. Snap je wat ik bedoel?

Ik wist dat er een moment ging komen dat hij niet meer met ons mee op vakantie wil. Dat dit met 14 jaar al het geval was, daar had ik geen rekening mee gehouden.

Moederlijke adviezen

Tijdens het inpakken probeerde ik hem te voorzien van allerlei goedbedoelde, moederlijke adviezen. De ze werden afgedaan met: “Mam, ik ben geen klein kind meer (nou, in mijn ogen wel)” of “Mam, ik loop heus niet in zeven sloten tegelijk (nee, maar wel in zes!)” of “Mam, ik kan echt wel zelf nadenken hoor (oh echt waar?)”.

In mijn omgeving werd me regelmatig gevraagd of ik er niet tegenop zag. “Ja, natuurlijk zie ik er wel een beetje tegenop, maar ik gun hem deze kans van harte”. Terwijl ik het uitsprak, vormde zich elke keer weer een knoop in mijn maag.

Nacht van vertrek

De nacht van vertrek (02:00 uur). Ik was gespannen, hij was gespannen, mijn man “leek” niet gespannen en de jongste was chagrijnig omdat hij “mee moest” (lees: ik vind het niet leuk dat mijn broer drie weken weggaat). Ze verzamelden met hun troep en van daaruit gingen ze met de bus richting vliegveld. Adrenaline overheerste, vrolijkheid, spanning en blijdschap waren volop aanwezig. Dat maakte het afscheid (iets) minder beladen. Een laatste knuffel en laatste kus en daar stapten ze in de bus. Ik moest een traantje wegpinken, maar oh wat was ik trots op hem!

Contact

We hadden afgesproken om één keer per week te appen. Hij vond dat nog best veel!? Maar goed, hij appte braaf en gaf antwoord op alle vragen die ik stelde, om vervolgens na een vraag of drie te kennen te geven dat hij ervandoor moest omdat een activiteit ging beginnen “Doei mam”.

De laatste week van hun reis verbleven ze in New York en Washington. Geheel tegen alle verwachting in kreeg ik op zondag een appje: “Mam, ik kan niet pinnen!” Ik appte nog terug dat het nog niet de afgesproken dag was om te appen, maar dat was natuurlijk echt niet grappig!

Het blijft een puber

De dag erna stuurde hij een aantal foto’s via de app en vertelde hij dat New York “f*cking vet” was. Hij genoot volop. De resterende dagen appte hij bijna dagelijks even. Ik denk dat hij ons toch wel een heel, heel klein beetje miste. Bij thuiskomt was hij doodmoe. Moe van de jetlag, van alle indrukken en het drukke programma. Het heeft een dikke week geduurd voordat hij weer volledig “de oude” was. Ik was blij dat hij er weer was, heb genoten van zijn summiere verhalen, want het blijft natuurlijk een puber.

De knoop in mijn buik is weg, de navelstreng keert terug naar zijn normale proportie. Rust keert weer. Zo dat hebben we overleefd!

 “Oh ja mam, trouwens ik wil  volgend jaar mee naar de Europese Jamboree in Polen”.

Lees ook: Vakantie met pubers: slapen en gamen

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results