Over alleenstaand moederschap en een sociaal leven hebben.

Een kind opvoeden als alleenstaande moeder vergt wat improvisatievermogen als je bijvoorbeeld de deur uit wil om te sporten. Femke laat zich er niet door weerhouden.

Er komen vaak discussies voorbij over het wel of niet vaak op pad gaan met je kind. De één zegt: ‘zo min mogelijk, altijd hetzelfde ritme, rust, reinheid en regelmaat.’ De ander neemt zijn kind het liefst overál mee naar toe. Zo raakt het kind eraan gewend om veel onder de mensen te zijn en wordt het minder eenkennig. Het belangrijkste is dat je als moeder je eigen gevoel volgt. Zo doe ik dat ook. Ik probeer aan te voelen waar mijn kind behoefte aan heeft, maar soms is er geen andere optie.

Wel of niet overal naartoe met je kind

Voordat ik moeder werd, had ik al bepaalde ideeën over hoe je een kind zou moeten opvoeden. Zo ook over het wel of niet op pad gaan met kinderen. Rust, reinheid en regelmaat is zeker belangrijk. Structuur en iedere dag zoveel mogelijk hetzelfde ritme ook. Maar aan de andere kant, je moet ook weer niet te voorzichtig zijn. Een kind moet er ook maar gewoon aan wennen om regelmatig op pad te gaan. 

Nu ik daadwerkelijk moeder ben, denk ik hier nog steeds hetzelfde over. Ik probeer mijn zoontje zoveel mogelijk structuur en een fijn ritme te bieden. Iedere dag op dezelfde tijdstippen eten en slapen en het liefst zoveel mogelijk in zijn eigen bedje. Maar als alleenstaande moeder is dat soms erg lastig. Hij gaat twee dagen in de week naar de opvang, twee dagen naar zijn vader en één dag is hij bij mij. Wij proberen met z’n allen, ondanks dat hij op drie verschillende plekken is, zoveel mogelijk hetzelfde ritme aan te houden. Dit houden wij bij in een boekje, zodat het allemaal makkelijk terug te lezen en bij te houden is. Het op drie verschillende plekken zijn, is immers al lastig genoeg.  En ik voel mij ook zeker soms schuldig, dat ik vier dagen werk en hem telkens ergens moet achterlaten. Zo’n ‘heen en weer’ boekje helpt dan echt. We doen met z’n allen ons best om hetzelfde ritme aan te houden. Ik zou het iedereen aanraden die in een soort gelijke situatie zit en dit lastig vindt.

Over een gebroken hart, een baby en goedbedoelde adviezen.

Gedeeld ouderschap

In de weekenden is hij meestal één dag bij zijn vader en één dag bij mij. Zijn vader en ik hebben de afspraak dat hij in elk geval totdat hij 1 jaar is, iedere nacht in zijn eigen bedje bij mij thuis slaapt, omdat wij denken dat dit voor hem het beste is en het meeste rust geeft. Daardoor ben ik als moeder wel ontzettend beperkt in de avonden, wat soms erg lastig is, maar dat neem ik voor lief. Ik vind het welzijn van hem belangrijker. En zo heel af en toe slaapt hij in het weekend wel eens bij zijn vader of bij zijn opa en oma. Dat vind ik ook niet meer dan normaal. Maar de basis is in zijn eigen huis, in zijn eigen bedje, bij mij. Daarin probeer ik dan echt een fijn ritme voor hem te creëren en mijn eigen behoeftes maar even aan de kant te zetten.

Op pad met een baby

Als alleenstaande moeder ontkom ik er niet aan om mijn zoontje zo nu en dan mee te nemen. Toen ik nog verlof had, had ik echt geen zin om steeds maar thuis te zitten, helemaal niet na alles wat er gebeurd was. Ik ging geregeld naar mijn familie waarvoor ik een uur moest rijden. Ook bezocht ik vrienden/vriendinnen in de buurt en verder weg of ging ik lekker even de stad in. Hij moet er ook maar gewoon aan wennen. Ik was/ben erg makkelijk en dat is mijn zoontje ook. Dat maakt het ook makkelijker om de keuze te maken om hem mee te nemen. Als ik zin had om met een vriendin te lunchen in de stad, dan deed ik dat en dan ging Bowen mee. En zo doe ik het nog steeds, omdat ik anders geen kant op kan.

Natuurlijk houd ik rekening met zijn ritme en let ik erop dat hij niet dagen achter elkaar overal heen gesleept wordt. Dat probeer ik wel af te wisselen. Maar ik ben ervan overtuigd dat hij hier niet ‘slechter’ van wordt.  Ik vind dat iedere ouder hierin zijn/haar eigen gevoel moet volgen. Je weet zelf wat het beste is voor je kind en ieder kind is hierin weer anders.

Sporten en alleen een kind opvoeden

Naast het zorgen voor Bowen, mijn werk en het doen van leuke dingen, wil ik ook nog graag kunnen sporten. Het abonnement op de sportschool heb ik op moeten zeggen, omdat ik hier overdag geen tijd voor vrij kan maken en wij de keuze hebben gemaakt dat hij elke avond/nacht bij mij is. Dat vind ik totaal geen probleem, maar niet sporten is echt geen optie voor mij. Ook niet nu ik minder energie heb. In mijn verlof heb ik heel erg veel gewandeld en ging ik op de dagen dat hij bij zijn vader was naar de sportschool of hardlopen. Omdat ik die dagen nu werk, kan dat niet meer.

Daarom heb ik besloten om te blijven hardlopen. En jawel, samen met mijn zoontje in de kinderwagen. Ideaal is het niet nee, maar wel erg leuk. Het tempo moet een stukje omlaag, omdat het een stuk zwaarder is om nog een kinderwagen vooruit te duwen. Het is echt heerlijk. Ik kom aan sporten toe en Bowen is lekker even buiten. Meestal valt hij door het gehobbel lekker in slaap. Ideaal! Ik word door sommige mensen erg vreemd aangekeken, omdat het weinig voor komt dat een moeder met een kinderwagen aan het hardlopen is. Maar meestal krijg ik erg leuke reacties. Mensen lachen erom (ik ga ervan uit dat ze mij niet uitlachen😉) of roepen een leuke opmerking.

Tja, wat moet ik anders? Het gaat goed zoals het gaat. Met mij gaat het goed, maar het allerbelangrijkste is dat het met mijn zoontje goed gaat. En ondanks dat ik een alleenstaande moeder ben, zal ik altijd blijven aanpassen als dit nodig is voor hem.

Lees ook:

Een boodschap aan alle gescheiden ouders.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results