Over die all-inclusive vakantie.

Na een lange zoektocht naar de ideale vakantie voor Thalia en dochtertje Billy, is ze net terug van een all-inclusive vakantie. De eerste nacht lag ze huilend in bed, maar daarna...

We zijn dus terug van die vakantie, die all-in vakantie. En voor een ieder die met me heeft meegeleefd in de voorpret, een beknopt reisverslag.

Over de heenreis hebben we het maar niet.

Zuid-Europa was even net zo ver weg als Zuid-Oost-Azië. Komen we eindelijk aan bij Club Med (CM), staan we op een werkelijk ENORME parkeerplaats. Als enigen… iemand duwt me een envelop met wat bandjes in mijn hand, en achterop de golfkar rijden we in 10 minuten naar de kamer. Koffer wordt naar boven gebracht and that was it. Hij vraagt nog wat. Ik zeg ‘oui’? En weg is hij. Ik begin me al een beetje verlaten te voelen. Korte broek aan (^*@$ wat ben ik bleek. Ik moet die buonissimo Italiano nu nog even niet tegenkomen), deur uit, plattegrond erbij. Billy en ik stappen dapper naar het dorpsplein van de Villaggio. Nee nee, het is geen hotel. Het kloppende hart van het resort. De happy spot van alle CM-ers.

Maar bij het zien van het plein vol vrolijke vakantievierders, en een gi-gan-tisch zwembad met zongenieters, wordt het me een beetje teveel. Ik kan wel huilen. Dat ik me zo eenzaam kan voelen tussen zoveel mensen. En we moeten nog een week…

Dus actief contacten leggen.

Dat is per slot de USP van Club Med: je komt er altijd leuke mensen tegen. Mijn baas zat er nog naast Zinedine Zidane. Who know, misschien ben ik een WAG-in-de-dop. Want dat kan ik, contacten leggen. Dus schuiven we die avond met een buffet-style volgeschept bordje bij een gezinnetje aan tafel. Voor de context: we zitten in diep donker Italië, de homebase van de Don, waar de taal de liefde op zijn mooist verwoordt. En die taal beheers ik toevallig ook nog een beetje (Italiaans dan, de taal van de liefde is me volslagen onbekend). Wel zo makkelijk als je naar Sicilië gaat. Not. Want werkelijk alles en iedereen daar spreekt Frans. En wat Frans spreekt, spreekt over het algemeen nauwelijks iets anders. Mijn beheersing van de Franse taal beperkt zich tot mijn handen en voeten. En dat zorgt voor zeer beknopte conversatie met dat snoezige zuid-Franse gezinnetje bij het hoofdgerecht. Of dat bejaarde Marokkaans echtpaar bij het dessert. Na Comment s’appelle-t-elle? Vous êtes d’où? is het gesprek wel zo’n beetje afgerond.

Dan maar een beetje bijslapen.

Onze kamer ligt niet te ver van de Piazza. Prima, denk ik nog, kan ik daar morgen een mojito doen terwijl Billy slaapt. Maar niet vanavond, deze eerste avond blijf ik even bij haar. Ook om zelf even bij te slapen. Maar bij CM is entertainment ook all-inclusive. En all night long. Dus daar lag ik op de eerste vakantienacht, om 2100u met mijn oordoppen tot voorbij het slakkenhuis geduwd, in bed door te housen. Alleen, doodmoe en verdrietig. Met mijn neus in de krullen van mijn dochter komen dan toch de tranen.

Volgende ochtend. Enigszins verfrist.

Mijn feromoon-niveau kunstmatig opgekrikt met een stapel pain-au-chocolat en ons geïnstalleerd aan het zwembad. En Billy is loving it. Met haar strooihoedje en wat plastic zooi scharrelt ze heerlijk aan de rand. Het lukt mij zowaar een heel artikel te lezen op Blendle. Dus dit zou wel eens een topdag kunnen worden! Ik installeer Billy op de lounger naast me zodat ze even kan rusten; dan houd ze het vanavond hopelijk wat langer vol. En terwijl ik haar in een tweede handdoek wikkel, zie ik vanuit mijn ooghoek twee neon beenwarmers, met een paarse pruik en ghettoblaster mijn kant van het zwembad op komen. Natuurlijk, disco-aqua-jogging… Voor mijn neus… Hoera… Maar ik ben er nu toch. Heb er nota bene voor betaald. Laat ik me er dan maar aan overgeven. Dus lig ik even later like a virgin in het water. Staying alive in badpak op de rand van het zwembad mijn buikspieren te crunchen. Of dit nou de ultieme vakantie-module is? Met een outer body experience bezie ik de situatie en bedenk me dat het nu zowaar maar goed is dat ik niemand ken.

Maar we zijn er nog zes dagen.

Goddank dan ook voor de gemeenschapsspelletjes. Ja, dat staat in één zin: dank en spelletje. De tweede avond zien we dat er op de Piazza life size jenga wordt neergezet, en vier-op-een-rij met fiches ter grootte van diner borden. Voor allemaal kleine kinderen die zich geen bal aantrekken van spelregels. Of waar je vandaan komt. Samen spelen kan probleemloos in alle talen. En terwijl ik van mijn Aperol-Spritz geniet (oké, mijn derde) maakt Billy moeiteloos contact met een Engels en een Duits jongetje. Met superleuke mommies die toevalligerwijs ook alleen met de mini’s op reis zijn. En die ons uitnodigen voor het diner, ontbijt, lunch, diner en heel veel wijn. Terwijl die drie kiddo’s geen woord van elkaar begrijpen, leggen zij het fundament voor een heerlijke, onbezonnen, licht beschonken (slaapt ook makkelijker door de herrie), zonnige vakantie.

Dus zou ik dit nog eens doen? Absoluut! En Billy? Die loopt na twee maanden nog steeds met haar Club Med armbandjes. En vraagt nog dagelijks naar Karlo en Arsur uit Italië.

Lees en bekijk ook eens:

Heerlijke all-inclusive vakanties voor het hele gezin bij TUI.

Over die ideale vakantie, die ik nog niet heb gevonden.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results