Over die ideale vakantie, die ik nog niet heb gevonden.

Een vakantie met kinderen is echt heeeeel wat anders dan een vakantie met je vriend(in).

Wij gaan binnenkort op vakantie. Naar een zonnig oord. Met zijn tweetjes all-inclusive. Op Sicilië. Niet dat de locatie iets uitmaakt. Ik stel me zo voor dat we daar aankomen, een bandje krijgen, en vervolgens dat hele terrein niet meer afkomen. Dus waar die Club Med ligt, who cares. Als de zon maar schijnt. Het is ons nieuwste experiment op vakantiegebied.

I love to travel, maar sinds het ontstaan van Billy, ben ik zoekende naar de gouden formule.

De babymoon, tevens laatste, naar ik dacht onbezorgde, vakantie met de vader, was naar de killing fields in Normandië. Met een pens van 7,5 maand over een gigantische Amerikaanse begraafplaats in de dikke mist sjokken. Precies hoe ik me de laatste vakantie met zijn tweeën had voorgesteld. Not. Nu ja, echt met zijn tweetjes was het toch niet. En dan bedoel ik met die derde persoon niet de ongeboren Billy in mijn buik. Iets met ironie dat ons gezinsleven haar D-day vond op die stranden. Vlak daarna was de eerste en enige gezinsvakantie met een geboren Billy. Waarin duidelijk werd dat mijn vakantiebeeld van een heerlijk huis in Toscane, met een pierenbadje, poedelend kind en geweldig gezelschap ook begraven kon worden. Die geromantiseerde vakantieavonden in de zwoele nazomerzon met mijn geliefde terwijl kindlief boven heerlijk slaapt, zou ik uitsluitend in de diepte van mijn glas staren.

De nieuwe situatie vraagt om nieuwe vakantieplannen.

Maar mijn fabelhaftische peuter maakt de grote boze wereld soms best klein. Een villa huren in Andalusia lijkt me wat overdreven met zijn tweetjes, en bovendien vrij eenzaam. Voor die grote trektocht helpt het wel als ze zelf lange afstanden kan lopen. En een uitgebreide roadtrip lijkt me nog wat gesleep met een kleintje. Dus waar gaan een jonge moeder en haar jonge kind heen? Naar Google! Dat viel dus nogal tegen. Daar ligt echt een serieuze krater in de markt: het aanbod lijkt uitsluitend te bestaan uit pakketten met allemaal andere Hollanders. Dan kan je gezellig met elkaar optrekken… Ik wil toch liever in enige anonimiteit mijn vakantie doorbrengen.

Vakantiehuisje opknappen: van grijze faal naar groene praal.

Daarnaast is het aanbod van potentiële reisgenoten wat beperkt.

Of hij van dat bevriende stel nou echt op een week met onze women-only-twee-eenheid zit te wachten… En mijn lieve familie kan ons ook maar zoveel en zolang hebben in de zomer. Wederzijds overigens. Dus zijn we het één en ander gaan uitproberen. Met wisselend succes. Vooropgesteld dat we het overal enorm naar ons zin hebben gehad, zat de droomformule er nog niet tussen. De eerste vakantie in eigen land was nat. In Friesland was er regen regen regen regen regen regen regen veel te harde wind, en had ik al gezegd dat het er heel veel regende? Poging twee was kamperen in de duinen. Met foodfestival op de camping. Enorm hip. In een tent waarin alleen Billy kon staan. En ik het dieptepunt was voor mijn licht lekkende luchtbed. Waardoor ik die twee nachten met een kind op mijn hoofd heb “geslapen”. En er was zand. Overal zand. O.V.E.R.A.L. zand. Ik ben niet gemaakt voor veel zand.

Nu gaan we dus all-inclusive.

Op een zon-zekere (…) bestemming. Met bedjes op het strand. Een kamer waar we allebei in kunnen staan. All-you-can-drink. En allemaal vreemde mensen die ons niet verstaan. Ik hoop dat dat laatste Billy niet gaat hinderen in het maken van vriendjes. Zodat ik misschien eens ongestoord een heel artikel zou kunnen lezen. Met het zand uitsluitend tussen mijn tenen!

Lees ook:

Mensen onder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results