Over groter worden, en dat daar geen hol aan is.

Thalia beseft op een clichématig zonnige zondagochtend aan de rand van het IJ: naar mate kinderen groter worden, is er steeds meer voorbij. En dat geldt ook voor haar Billy…

Ik was nogal apathisch geworden. Life threw me a few curveballs en het duurde even voordat ik mijn blakende, zelfverzekerde eigen ik weer had. ‘Ik’ is actief en nieuwsgierig. En ik gooit zich nog wel eens ondoordacht in iets onverstandigs. Want als ik ergens geen last van heeft, dan is het besluiteloosheid. Doen en meemaken!

Maar ik kwam niet echt vooruit….

Zo kostte het me drie maanden wikken en wegen om een nieuw telefoonabonnement af te sluiten. En pas toen het consternatie-bureau bevestigde dat mijn dochter 1.04m was, maar haar ledikant slechts 1.20m mat, lukte het me om de beddenknoop door te hakken. Ik moest van ver komen; dat ging me helemaal alleen niet lukken. En dat is nogal een dingetje voor mij, iets niet alleen doen.

Dus heb ik een coach. En die geeft mij opdrachten.

Daarom bevind ik mij op een clichématig zonnige zondagochtend met mijn huiswerk aan de rand van het IJ. Daar ga ik, onbevooroordeeld, me mijn eigen toekomstige ik voorstellen. En haar dan vragen waar ze trots op is bijvoorbeeld. De oefening doet me een beetje aan yoga denken. Dat de yogi je vraagt je hoofd leeg te maken, alleen maar volledig één te zijn met je lichaam, in het nu. En ik: ‘nergens aan denken, nergens aan denken, hoe laat zou het zijn, oh nee je moet je hoofd leeg maken, jeetje wat is dit moeilijk, wees in het nu, met sex hoor je ook helemaal in het moment te zijn, in plaats van in je boodschappenlijst, hoofd leeg maken, hoeveel pandapunten zou ik al hebben, denk nou nergens aan’.

Echt mijn ding dus. Met mijn blik op oneindig (daar moet die toekomst toch ergens liggen…) poog ik me de ‘Thalia to be‘ in te beelden. Iets met wind-wapperend (nog steeds natuurlijk blond) haar komt bij me op. Origineel, denk ik nog, zo aan het water, not. Even door visualiseren, hoe wil de Toekomstige Thalia zich voelen? Rustig. Nou, dat is een ambitieuze doelstelling. En terwijl ik me dan maar afvraag wat belangrijk voor de Thalia van de toekomst is, realiseer ik me dat ik me geen enkele voorstelling kan maken van Billy. Dat ik überhaupt nog nooit bedacht heb wie of wat ze wordt als ze later groot is.

Hoe twee zussen met dezelfde ouders kunnen verschillen als duo penotti.

Maar bovenal, dat ik dat eigenlijk helemaal niet wil, dat ze nog groter wordt.

Toen ze ieniepienie was, blaatte ik supertrots als ze uit een kledingmaat was gegroeid, ‘die van mij loopt twee kledingmaten voor’. Of als ze een nieuw trucje onder de knie had, ‘de arts vond ook dat ze echt heeeeeel ver is voor haar leeftijd’. Haar ontwikkeling kon me oprecht niet snel genoeg gaan. Ik dacht aan alles wat ik haar zou leren, onze avonturen als ze iets ouder zou zijn. Maar dat enthousiasme is er niet meer; nu vind ik er geen hol meer aan. Ik ben eerder nostalgisch, en ze is pas drie. Ik mis dat wobbelige, kale, cherubijntje wat rollen toiletpapier in de pot staat te proppen. Dat warme lijfje dat ’s nachts snurkend tegen me aan bellen ligt te blazen (nee, haar vader was er al een tijdje niet meer). Een supermama zei me eens dat het naar mate ze ouder worden, alleen maar leuker wordt.

En dat is ook zo; we zijn zo veel meer een team dan toen. Maar it comes at a price. Een heleboel is ook niet meer. En naar mate ze groter wordt, is er steeds meer voorbij. I know, het is een open deur. Ook yoga: carpe diem en live in the moment. Het is allemaal zo vreselijk waar. Maar zo zittend aan het IJ wil ik niets liever dan dat alles helemaal stil staat. Ik mik mijn visualisatie-opdracht terug in mijn tas. Laat die toekomst maar zitten; ik ontwikkel me later wel. Eerst maar eens heel hard genieten van de Billy van vandaag.

Lees ook:

De groei van je kind vastleggen.

De momenten voor het slapen gaan.

Share this post:

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results