Over lekkage in de nacht en de eenvoud van geluk

Op een nacht brengt Moeddha samen met haar kinderen hozend de nacht door. Het dak schijnt nogal te lekken. Stress en gevoel van geluk wisselen elkaar af.

Een lekkend dak in de nacht

Het is half twee ’s nachts. Mijn jongste staat naast mijn bed. ‘Mam, ik ben nat.’ Slaapdronken denk ik: Huh? Dat is al een tijd niet gebeurd, en ik zeg: Geeft niet lief, trek je pyjamabroek uit en klim maar in mijn bed. Morgenochtend verschonen we de boel wel. Trusten. ‘Ik heb niet geplast’, zegt hij, ‘het komt uit het plafond, het dak is lek.’ Als een speer schiet ik omhoog, meteen wakker. Shit! Ik vlieg de trap op en boven in zijn kamer val ik stil. Ik kan mijn ogen niet geloven. Dit heb ik echt nog nooit gezien. Op zeven verschillende plekken in het plafond komen stralen water naar beneden. Ik schrijf stralen en dat bedoel ik ook, geen druppels, maar stralen, harder dan de douche! Over de volle breedte van de kamer. Ik ga meteen naar de kamer van zijn broer, ernaast. Die ligt nietsvermoedend te slapen. Zelfde verhaal. Alleen staat zijn bed in het gedeelte van de kamer waar het droog is, dus hij heeft vooralsnog geluk.

Teamwork is alles

Heel even neigt mijn hoofd blanco te gaan en mijn lijf te ontploffen, maar op het moment dat ik het signaleer, word ik als vanzelf rustig en tegelijk scherp. Ik geef de jongens opdracht om alle emmers, (geleegde) prullenbakken en pannen die ze in huis kunnen vinden naar boven te brengen. Ondertussen maak ik de andere twee wakker, die onze voorraad aan handdoeken naar de zolder sjouwen, terwijl ik de rest van het huis controleer op lekkages en water. Met elkaar dweilen we en plaatsen de potten en pannen zo strategisch mogelijk onder de lekken. Iedere paar minuten legen we volgelopen emmers met stinkend gootwater. En dan valt de stroom uit. Alles is ineens pikdonker en de donder en bliksem lijken meteen dubbel zo hard. De sfeer wordt een beetje grimmig, maar tijd om bang te zijn hebben we niet. Het hozen is hard werken. Ik heb vier kinderen die op me rekenen. En zij een moeder voor wie ze groot willen zijn.

Veel schade

Inmiddels hebben we alle kaarsen die we hebben (en dat zijn er behoorlijk veel) naar de zolder gebracht. Mijn oudste legt de jongste in bed. Hij is te moe. Met mijn andere twee beraam ik een plan, terwijl we non-stop blijven hozen. We willen het elektra probleem oplossen. Met handdoeken drogen we de nat geworden plekken en vooral de lichtpunten en stopcontacten zoveel als mogelijk. Met succes. Als de we de stop omzetten is er weer stroom. Dan wordt meteen de schade beter zichtbaar. Behang is aan het loslaten, verf begint te blazen, stucwerk te scheuren. En het lijkt er niet op dat het lekken minder wordt. Ook niet tussen de vreselijke hoosbuien door. Er moet echt giga veel water op ons dak staan. En ik wil het eraf. Ik opper om het dak op te gaan. Het is net even gestopt met regenen. Op buienradar zien we dat we ongeveer tien minuten hebben. Dus we moeten opschieten. Mijn dochter heeft inmiddels haar broertje in mijn bed gelegd en voegt zich bij ons. ‘Het dak op is geen plan mam! Wil je dood ofzo? Veel te gevaarlijk!’

Het advies van 112

Ze heeft een punt. Now what? Ik weet uit verhalen dat de brandweer katten uit bomen haalt, dus dan willen ze misschien ook ons dak wel op? Ik kan even niets beters bedenken, dus ik bel twijfelend 112. Onzeker of het nummer wel voor dit soort situaties bedoeld is? Die onzekerheid is snel weg als de dame aan de andere kant van de lijn mij vriendelijk verzoekt om het over een uur nog eens te proberen? Er zijn 60 wachtenden voor ons. Allemaal gevallen wateroverlast. Alle hulptroepen zijn uitgerukt. Ze kan nu niets voor ons betekenen.

Waar is die stoere man die alles oplost?

En dan word ik onrustig. Ik wil dat dit hele gedoe stopt. Dat alles wordt opgelost. Ineens voel ik me heel erg ‘alleenstaande moeder’ en wil ik een man die tegen me zegt: Alles komt goed lieverd, I got it! Maar die man heb ik niet. Dus ik maak foto’s van de bende om me heen, terwijl mijn kinderen nog altijd doorgaan met hozen. En ik stuur de foto’s en mijn verhaal naar onze familiewhapp, faceboek en een vriend. Mijn broer in Amerika is wakker en reageert meteen. Bemoedigende woorden, spierballen, geschrokken emo’s en heel veel kussen komen in rap tempo onze kant op. Vervolgens vergelijkbare berichten van mijn lieve neef en zijn vrouw die hun pasgeboren kind aan het voeden zijn. Het helpt. De onrust zakt. En mijn vastberadenheid om ons probleem op te lossen komt terug.

Ik wil alsnog het dak op. Mijn dochter richt zich, tegen beter weten in, op het hozen. Haar oudste broer gaat op mijn verzoek een ladder en een touw halen. Ik ga me warm aankleden en schoenen aantrekken en mijn derde zet een grote pot met thee.

Geluk zit in kleine dingen

Geluk zit in kleine dingen

Grote verbondenheid

Als ik de ladder probeer te installeren om het dak op te gaan, kijk ik in de ogen van mijn oudste zoon. We balanceren samen op hoogte, op een natte rand. Hij staat dapper naast me, zwijgend, zijn hoogtevrees trotserend. Klaar om de ladder vast te houden en zijn idiote moeder op te vangen indien nodig. En terwijl ik hem aan blijf kijken, word ik geraakt door zijn loyaliteit, zijn onvoorwaardelijke liefde en steun en realiseer ik me hoe absurd mijn plan is! Eenmaal veilig weer binnen, drinken we met zijn vieren thee en hozen we zwijgend door. De sfeer is sereen. Ik heb me niet vaak zo verbonden gevoeld met mijn kinderen als in deze nacht. Dit gevoel van geluk is bijzonder en doodgewoon tegelijkertijd. Dat voelen we allemaal.

 

De eenvoud van geluk

Mijn tweede poging 112 heeft succes. Om vijf uur in de ochtend staat de brandweer voor onze deur. Binnen no time hebben de mannen het probleem op het dak verholpen. Nog een uur duurt het voor al het overtollige water afgevoerd is en het lekken binnen eindelijk stopt. Na ruim vier uur kunnen we stoppen met hozen. En de kinderen kunnen vroeg in de ochtend eindelijk hun slaap hervatten. Ik kan zelf niet meer slapen en loop heen en weer tussen de kamers van mijn vier slapende kinderen. Ik raak ze aan, kus ze en kijk naar ze. Vervuld van dankbaarheid en nederigheid. Ik probeer te bevatten wat ik voel. Toe te laten. De rijkdom. De eenheid. Het geluk. De eenvoud. De liefde.

Lees ook:

Laat het alsjeblieft een nachtmerrie zijn.

Het geheim voor een gelukkig gezin.

Het Laatste Tafeltje

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results