Over onbezorgd zwanger zijn, en waarom dat lastig is.

Joske werd bij haar eerste zwangerschap heel erg ziek door het HELLP-syndroom. Nu is ze voor de tweede keer zwanger en probeert ze ondanks haar laatste ervaring er open in te staan.

JAJA, IK BEN VOOR DE TWEEDE KEER ZWANGER! En omdat het ‘’grote genieten’’ daarmee weer aangebroken is en ik er niet meer zo onbevangen in sta als de vorige keer, schrijf ik deze blog. Ik heb veel geleerd van mijn vorige zwangerschap en bevalling. Ik denk dat elke bevalling anders loopt dan je denkt (Want hoe kun je je daar nou op voorbereiden?!), maar dat ik heel erg ziek zou worden door het HELLP-syndroom, waardoor Cas meer dan een maand te vroeg kwam, had ik nooit voor mogelijk gehouden.

HELLP-syndroom

Het HELLP-syndroom en de ruwe start van de vorige keer, hebben ervoor gezorgd dat ik deze zwangerschap nu al anders beleef. De ruwe start heeft me ook veel (goede) inzichten gegeven over bevallen, zwangeren en het moederschap. Ik hoop dat het me lukt de opgedane wijsheid te omarmen en erop te vertrouwen. Ik schrijf deze blog daarom aan mezelf, maar misschien hebben andere vrouwen die (weer) zwanger zijn, ook wat aan mijn ‘’wijsheid.’’

  1. Genieten is niet heilig.

Zwangeren is best een taak. Een dampende luier verschonen op de nuchtere, zwangere, misselijke maag, is een enorm kokhalzende onderneming. Naar de wc gaan ‘’voor de grote’’ kun je zien als een training voor het persgedeelte van je bevalling en ‘’je moe voelen’’ krijgt een nieuwe dementie; In een rubberbootje van Noord-Afrika naar Lesbos lijkt minder vermoeiend dan dit. Soms is het gewoon even niet genieten. Flink janken tijdens het kakken, bij heftige gebeurtenissen of gewoon omdat het moet: Het is oké, er komen weer lichtere momenten en genieten is niet heilig.

  1. Geniet waar je kunt.

Ook al zie je tussen de aambeien het bos niet meer: er zijn zoveel mooie momenten. De echo’s, het nieuwe leven waar je naar uit mag kijken, het echt met z’n tweeën zijn met je kindje en zo nog veel meer. Dippen en pieken wisselen elkaar af. Zwangeren is net het echte leven, maar het is en blijft een ongelooflijk groot en mooi iets. Da’s gewoon genieten. (Kots).

  1. Je gevoel/intuitie is heilig. (Niet te verwarren met hypochondrische paniekaanvallen)

Tijdens mijn vorige zwangerschap voelde ik dat er iets niet goed zat en dat het kindje eerder geboren zou worden. Ik wilde graag meer echo’s, omdat ik het gevoel had dat Cas niet goed groeide. Mijn zorgen werden afgedaan als ‘’Good old Joske piekerings’’, waardoor ik ze niet serieus nam. Vrouw, man: you know what is going on. Jij bepaalt de weg, jij kent je lijf. Geen gynaecoloog op slangenschoenen of zweverige verloskundige die je daar vanaf houdt: volg je gevoel en geloof in jezelf als expert.

Zwanger? beluister thuis de hartslag van je baby!

  1. Omring je met mensen die je begrijpen.

Mensen die alleen vragen naar hoe groot de kans is dat het nu weer ‘’zo erg’’ misgaat, die heel druk zijn met hun leed en tegelijkertijd zeggen dat jij gerust kunt genieten of die ‘’nog nooit wat hebben gevoeld van zwanger zijn’’: REN!!!! IN GODSNAAM, REN! REN, NU JE NOG NIET TE DIK BENT OM TE RENNEN!

  1. Je hoeft geen stoere-niet zeikende-zwangere te zijn.

Luister naar je lijf. Als dat kleine stemmetje zegt; ‘’Moeeeeee… Ik wil liggen.’’, dan ga je niet naar de sportschool, dan doe je een dutje. Dan zeg je afspraken af, als dat moet. Je lijf is het huis van je kind en dat moet er zo goed mogelijk bijstaan. Bewater je gazon (op de manier die voor jou goed voelt;)) en ontspan. O ja, zeiken en instorten mag. Had ik dat al gezegd? 

  1. Je bent niet zwanger als Doutzen, maar het komt wel weer goed.

Gek genoeg ben je niet op dezelfde manier zwanger als Doutzen. Dat hele opzwellen, uitdijen, de angst voor overgewicht en tegelijkertijd de overweldigende trek in patat met appelmoes: dat hele lijfding is een strijd. Dat is het voor veel vrouwen. Het komt uiteindelijk weer goed met je lijf (niet helemaal, wel ongeveer). Heb vertrouwen en berust. (Je borsten zijn straks verloren, dus geniet ervan nu ze zo vol zijn.)

  1. Je weet het niet.

Word ik weer doodziek? Moet ik straks mijn kind weer missen als hij/zij in de couveuse moet? Zou ik snel naar huis mogen na de bevalling? Kan ik me goed redden met het nieuwe kindje? Zou het kindje rond de drie kilo wegen? Je weet het niet. En daar houden we/ik natuurlijk niet van; het niet weten. We willen grip. Maar dat hebben we maar voor een heel klein deel en daarom mediteer ik. Ik probeer de aanloop naar mijn bevalling te zien als een bospad. Ik zie wel bloemen langs de weg, hier en daar wat doorns, bramen, mooie dieren, bomen en wisselend weer, maar ik zie niet waar we naartoe gaan. Je weet het niet, maar je hebt het eerder gered, Jos. Vertrouw je artsen en bovenal: vertrouw op jezelf. Je bent sterker dan je denkt.

O JA. Verspil je tijd en positieve energie niet meer aan de nare details van anderen (Waarom wil je weten hoe diep die knip was?!) en het kijken van bevalseries. Het geeft je geen grip, alleen onrust. Beter richt je je op jezelf. Of op roze koeken.

O JA. 2: Dat het allemaal goedkomt is ook nog steeds een optie hé? Niet vergeten!

Lees ook:

De leukste zwangerschapskleding vind je hier.

Mensen zonder kinderen, zwangerschapsverlof is geen vakantie!

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results