Papa schrijft: over zijn genen in een piekerende dochter.

Papz ziet steeds vaker karaktertrekken van zichzelf terug in zijn dochter. En dat is soms best lastig wanneer het gaat om juist díe eigenschappen waar hij zelf ook mee worstelt.

Ik sta voor de deur van haar kamer. Bewapend met mijn mobieltje. Youtube staat alvast open op het scherm. Dat ik een uur lang heb gezocht naar het juiste filmpje geeft vertrouwen dat het gaat lukken.

Psychologie

Dat zoeken naar een oplossing komt denk ik door alle tijd die ik tegenwoordig doorbreng in studieboeken. Toen ik veertig werd, heb ik toch maar besloten om die studie psychologie weer op te pakken. Zonder er al te diep in te duiken, voel ik steeds meer dat de bekende “nature nurture” theorie me te pakken heeft. Welke karaktereigenschappen van een kind zijn genetisch bepaald (nature) en welke komen door de omgeving (nurture) van een kind. Met name ‘nature’ spreekt me aan. Wat heb ik doorgegeven aan mijn kind? Het gebeurt regelmatig dat ik naar mijn dochter kijk die iets doet of zegt en me realiseer wat ik haar genetisch cadeau heb gedaan. Superleuk natuurlijk als het gaat om de dingen waar je tevreden mee bent. Zoals mijn humor, die gun ik haar wel. Maar ook best confronterend als het gaat om het doorgeven van iets waar je zelf in je leven mee stoeit. Ik zie mezelf dan voor me met die dikke frons op mijn voorhoofd met een blik zo van, hoe dan? Waarom heb ik dát doorgegeven? Kom op nou.. Daar heeft ze toch niks aan?!

Een voorbeeld.

Mijn oudste dochter (10) klaagt al geruime tijd over buik- en hoofdpijn. Na flink wat huisartsbezoeken, een orthomoleculair arts (die dieper naar voeding kijkt) en een rondje ziekenhuis, werd mijn dochter doorverwezen naar een hypnotherapeut. Wat niet wil zeggen dat er geen lichamelijke klachten zijn, maar vaak ligt daar dan weer wat onder. Bijvoorbeeld hoe je omgaat met stress en hoe je lijf daarop reageert, hoe sensitief je bent voor je omgeving en of je veel piekert.

Het antwoord op die vragen zit dus in haar chromosomen. En in die van mij. Ik vat het voor het gemak even samen als “angst” en wanneer en hoe sterk deze aanwezig is.

Vaak ligt ze ‘s avonds nog uren wakker.

Malen. Teveel denken. Kleine dingen die heel groot worden in haar hoofd.

Maar.. wacht eens even. Ik kan haar toch ook helpen? Er staat hier in dat dikke boek met die appel erop iets over bewijs dat meditatie en hypnotherapie dezelfde resultaten kunnen opleveren.

Daar sta ik dus, inmiddels in haar slaapkamer met mijn mobieltje. “Schat, papa heeft iets leuks, iets om je te helpen chillen voor het slapen gaan”. Een paar minuten later liggen we allebei met de handen op onze buik, aandachtig onze ademhaling te volgen. De meditatie dame in het youtube filmpje spreekt alsof ze een geluidsdemper in haar keel heeft en gebruikt net even teveel zweef termen. Had ik dit filmpje wel moeten kiezen? Eerste indruk is belangrijk weet je nog.

Stiekem doe ik mijn ogen af en toe even open om te kijken hoe het gaat.

Ik ben geen expert op het gebied van meditatie, maar het lijkt me niet dat intens woelen bij dat ritueel hoort. Haar ogen waren al lang open. Ze kijkt me aan zegt “dit is echt het stomste wat ik ooit heb gedaan” en “moet dit helpen met chillen? Ik word er doodzenuwachtig van ..echt.” Samen met mijn relax- coach aspiraties druip ik af.

Een week later ga ik mee naar de eerste afspraak van de hypnotherapeut.

Een hele vrolijke dame begint op een normale toon en heel begrijpelijk de basis te vertellen. Zo kan je natuurlijk ook de balans tussen body & mind uitleggen denk ik bij mezelf.

Ik zie de klik tussen die twee ontstaan en mijn dochter zich langzaam openstellen. Na tien minuten word ik vriendelijk verzocht om wat voor mezelf te gaan doen. Als ik de deur achter me dicht trek hoor ik gelach aan de andere kant. Nice! Als de sessie erop zit komt mijn dochter me op de gang halen. Ze ziet er heel ontspannen uit. Langzaam vertelt ze me wat ze heeft geleerd over darmen en zenuwen, die al dat gepieker niet zo tof vinden. Maar belangrijker nog welke ademhalingstechnieken en andere oefeningen haar gaan helpen.

Als ik haar diezelfde avond nog een zoen voor de nacht kom geven zegt ze: ”Zullen we nog een keer proberen om te mediteren? Dan zeg ik wel hoe het moet.” Ik lach in mezelf, want dat directe heeft ze dan weer van haar moeder.

Lees ook:

Respect voor moderne papa’s.

Kinderen en sorry zeggen. Forceren werkt niet.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results