Projecteer je eigen onzekerheden niet op je kind.

Als je je kind de ruimte wilt geven om zichzelf te laten zien, dan zul je jezelf moeten bevrijden van je eigen onzekerheden.

Grappig hoe ik soms volledig het gevoel kan hebben dat sommige hobbels overwonnen zijn. Dat ik ben gegroeid en dat ik mijn eigen onzekerheden volledig laat rusten. Om dan ineens compleet onverwacht met mijn neus op de feiten te worden gedrukt. Ik ben toch minder ver dan ik dacht…

Eigen wil

Mijn oudste heeft altijd heel goed geweten wat ze wil. En vooral wat niet. En ze is nooit bang geweest om zich uit te spreken. Zo jong als ze was. Ik vergeet nooit dat we op een ochtend samen voor haar kledingkast stonden. Mijn dochter stond in haar romper naast me, krap twee jaar oud. Ze keek naar de kleding die ik in mijn hand had, draaide haar hoofd met een achteloos gebaar rond, en zei: ‘deze niet.’ Om vervolgens letterlijk zelf haar kast in te duiken en er de kleren uit te halen die ze aan wilde. Vanaf die dag heeft ze zelf haar kleren uitgezocht. Ik kon voor mezelf geen reden bedenken waarom ze dat niet zou mogen, als ze dat zelf graag wilde. Een redelijk besluit. Emotioneel had ik iets meer tijd nodig. Ik begon de zomer- en winterkleding in de kast strikt te scheiden. Dat ik geen discussie aan hoefde te gaan over korte broeken, terwijl het buiten vroor. En ik heb ook een tijdje onbewust kleding gekocht in kleuren die met elkaar matchen. In welke combinatie ook. Om zo langzaam los te laten. Te groeien in het uitgesproken gedrag van mijn dochter. Zo anders dan ik zelf als kind was. Ik begon er langzaam van te genieten dat ze dit deed. Ik was trots op haar. En ook op mezelf. Dat ik haar de ruimte kon geven om zichzelf te laten zien. En zijn. Ruimte die ik vroeger thuis nooit gekregen had.

Totdat ze naar de basisschool ging. Nieuw gebouw, nieuwe kinderen, nieuwe juf. En nieuwe moeders. Aan het eind van haar eerste dag stond ik in de gang haar klas in te kijken. Tussen de nieuwe moeders. Ik schudde wat handen, voerde wat eerste, verkennende gesprekjes en op de vraag wie mijn dochter was, wees ik haar aan. Ze zat met alle andere kinderen in de kring. En nog voor iemand ook maar iets kon zeggen, zei ik verontschuldigend: ‘Ja, ze kiest altijd zelf haar kleren uit, hè?’ Ik schrok van mezelf. Van mijn eigen onzekerheid. Mijn angst. Wat een bullshit! Gelukkig ging op dat moment de bel en mocht ik mijn meisje ophalen in de klas. Het was een mooie eyeopener om weer even naar binnen te gaan. Mezelf te bevrijden van nog wat draden uit mijn jeugd en onzekerheden van toen, die ik blijkbaar minder goed had doorgeknipt dan ik dacht. Hoe heerlijk voor mijn mannen. Ik heb me nooit druk gemaakt om hun kleding en haardracht. Ook niet om de hanenkammen die mijn derde als kleuter al in zijn haar fabriekte. Sterker, ik spoot ze ’s ochtends vol liefde in alle kleuren van de regenboog. Hobbel overwonnen. Dacht ik. Negen jaar lang.

Een nieuwe bril

Tot de dag dat mijn jongste een bril uit moest zoeken in de brillenwinkel. Nu bijna twee jaar geleden. Toch wel even slikken. Volledig onontgonnen terrein. Ik heb zelf geen bril (vooruit, sinds kort een leesbril als ik nog even wil lezen in bed, bij slecht licht en te kleine letters) en zijn broers en zus ook niet. Dus dapper zochten wij samen onze weg tussen de talloze kindermonturen van een grote brillenwinkel. Ik had een aantal monturen uitgezocht en net toen ik mijn zoon wilde vragen of hij eens iets wilde passen, zei hij streng: ‘Mam! Ik móet een bril. Dus dan wíl ik ook een bril!’ Perplex was ik. En droop ik af naar de dichtstbijzijnde stoel. De monturen in mijn schoot. Stuk voor stuk niet-brillen. Montuurloze brillen. Brillen die schreeuwen: ‘ik ben er niet, maar uiteindelijk natuurlijk toch wel’. En vanuit die stoel, keek ik vol bewondering naar mijn 7-jarige zoon. Die samen met de vrouw van de winkel brillen stond te passen. Blauwe, rode, groene en gele brillen. Met forse monturen. Echte brillen! Ik was ontroerd en super trots op hem toen hij mij uiteindelijk zijn keuze kwam laten zien. Een knalblauw exemplaar. Van hetzelfde merk als zijn favoriete voetbalschoenen. Wat een geweldige bril. Wat een geweldig kind!

 

Share this post:

Ook leuk om te lezen

Volg Mamaschrijft

Type to Search

See all results