Pubers in huis. Een intensieve rol voor ouders.

Pubers in huis. Je hebt je handen meer vrij, maar de rol van een ouder wordt intensiever. Moeddha heeft ervaren dat wanneer je je eigen verlangens zo nu en dan parkeert, er verbinding ontstaat. En dat samenleven met pubers vooral ook leuk is.

Kleine meisjes worden groot. En kleine jongens ook. De oudste twee zijn 15 en bijna 14 en beiden langer dan ik. Hun schattige kleine, dikke voetjes zijn inmiddels volwassen exemplaren. Daar waar vroeger hun handje in de mijne viel, is het nu eerder andersom. Net als hun arm, die ineens natuurlijk over mijn schouder valt. Ze gaan geregeld later naar bed dan ik, hun sociale levens beginnen indrukwekkende vormen aan te nemen en de interesse in het andere geslacht groeit. Mijn kinderen zijn volwassen aan het worden. De oudste twee zijn pubers en dat maakt alles anders. En ik vind het geweldig. Niet altijd even makkelijk, maar wel geweldig.

De puberteit wordt door veel ouders als een moeilijke periode ervaren en pubers als lastig.

Ik vind de puberteit ook een uitdaging en met name intensief. Ik had toen ik zwanger was van de eerste, het idee dat als de kinderen naar de middelbare school zouden gaan, ik minder zou hoeven zorgen. Maar ik kom erop terug. Mijn handen zijn meer vrij, maar mijn taak is minstens zo intensief. Op een andere manier. Mijn rol is minder uitvoerend en meer begeleidend. De emotionele ondersteuning vraagt veel aandacht onder invloed van gierende hormonen, onze rationele maatschappij en toenemende zelfstandigheid. En is ingewikkelder dan ooit. Daar waar jonge kinderen over het algemeen nog makkelijk op gepaste en ongepaste momenten zeggen wat ze vinden, huilen als ze verdriet of pijn hebben, vragen wat ze niet weten of nodig hebben en uit zichzelf naar je toe komen, is dat met pubers vaak anders. Een stuk indirecter. En het nieuwe evenwicht tussen hun eigen rol, die van vrienden/omgeving en die van hun ouders, is een subtiele, steeds ontwikkelende zoektocht. Voor mijn pubers en ook voor mij.

Niet hinkelen maar Netflixen

Ik hoef geen billen meer af te vegen, maar in plaats daarvan houd ik in de gaten of gaten vieze onderbroeken in de wasmand terecht komen. Ik hoef geen brood meer te smeren maar moet wel opletten dat ik niet steeds degene ben die de ontplofte keuken opruimt. Ik hoef ze niet meer in bed te leggen, maar er wel voor zorgen dat ze genoeg slaap krijgen. Ik hoef niet meer voor taxichauffeur te spelen naar vriendjes, sport en feestjes, maar ik onderhandel over hoe laat ze thuis moeten zijn en ben de bewaker van het nakomen van de gemaakte afspraken. Ik plan niet meer voor ze, maar herinner ze om zelf te plannen. Ik hoef minder vragen te beantwoorden, maar luisteren is des te belangrijker.

Luisteren naar wat ze zeggen, en nog veel meer naar wat ze niet zeggen. Ik droog nog altijd tranen, kus ze nog elke avond voor ze gaan slapen en kijk nog bij hun sportwedstrijden. In plaats van dat we samen de eenden voeren, gaan we nu shoppen. In plaats van dat we knutselen en voorlezen, kijken we nu series op Netflix, en in plaats van dat ik hen leer fietsen en hinkelen, leren zij mij allerlei handigheidjes op mijn mobiel en computer. Ze willen nog net zo graag hun verhaal kwijt en mijn mening horen als vroeger, alleen niet meer over alles en vooral op hun tijd. Knuffelen doen ze ook nog steeds graag, alleen het liefst op hun initiatief. Zelfs helpen willen ze nog, maar wel op hun manier. Eigenlijk is er niet veel veranderd en toch is alles anders.

Geef je pubers de ruimte en ze zullen altijd bij je terugkomen

Geef je pubers de ruimte en ze zullen altijd bij je terugkomen

Eigen verlangens even parkeren

Het is voor mij heel belangrijk om zelf een slag te maken. Bewust stil te staan bij de ontwikkeling van mijn groter wordende kinderen en mijn eigen verschuivende rol daarin. Als ik me bewust ben van waar mijn kinderen doorheen gaan en wat ze van mij nodig hebben (en vooral ook wat niet!) dan is het makkelijker om het leuk te hebben met mijn pubers in huis. Om verbonden te zijn. 

Ik ben aan het leren dat ik met geduld en tactiek een eind kom. En met zelfreflectie en openheid. En met liefde uiteraard, heel veel onvoorwaardelijke liefde. Ik probeer mijn battles zorgvuldig te kiezen. En vooral het tijdstip waarop ik ze aanga. Als ik moe thuis kom en het huis is ontploft, de muziek staat loeihard aan en mijn bank is bezet met chillende pubers, dan is voor mij de verleiding groot om te roepen dat ze in de benen moeten om hun eigen rommel op te ruimen en de muziek zachter te zetten. Gewoon omdat ik op zo’n moment zelf behoefte heb om zonder rommel en keiharde muziek op de bank te zitten en bij te komen van mijn dag.

Maar ik begin langzaam te leren dat het de moeite loont om die eerste reactie in te slikken en mijn eigen verlangen even te parkeren. Om eerst de tijd te nemen om mijn pubers rustig dag te zeggen en een plek te veroveren op de bank tussen hun hangende lijven, rondslingerende sokken en etensresten. Te vragen naar hun dag, te polsen hoe de vlag erbij hangt en aanwezig te zijn. Meestal gaat de muziek dan op hun eigen initiatief zachter. Wanneer ik tijd neem om in te tunen op de energie van het moment, in plaats van binnen te denderen in mijn eigen bubbel, dan wordt alles anders: dan is er verbinding. En blijkt er daarna praktisch altijd genoeg ruimte om mijn verzoek in te willigen om de rommel op te ruimen. Als ik geluk heb, schenken ze me zelfs een glaasje wijn in en helpen ze gezellig met koken.

Lees ook:

Rustig blijven. Juist bij weerstand.

Opvoeden: pick your battles.

Share this post:

Volg Mamaschrijft

Leave a Reply

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Type to Search

See all results